{"id":15036,"date":"2017-10-06T08:30:27","date_gmt":"2017-10-06T06:30:27","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15036"},"modified":"2017-10-06T22:10:35","modified_gmt":"2017-10-06T20:10:35","slug":"muzyka-z-philipa-k-dicka-10-utworow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/10\/06\/muzyka-z-philipa-k-dicka-10-utworow\/","title":{"rendered":"Muzyka z Philipa K. Dicka &#8211; 10 utwor\u00f3w"},"content":{"rendered":"<p>Dzi\u015b premiera <em>Blade Runnera 2049<\/em>, do kt\u00f3rej mo\u017cna si\u0119 by\u0142o przygotowa\u0107 na r\u00f3\u017cne sposoby. Ogl\u0105daj\u0105c kt\u00f3r\u0105\u015b z wersji oryginalnego, klasycznego filmu Ridleya Scotta z roku 1982, ale te\u017c s\u0142uchaj\u0105c muzyki inspirowanej tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Philipa K. Dicka. A z muzyk\u0105 jest troch\u0119 tak jak z filmami wed\u0142ug ksi\u0105\u017cek tego wybitnego pisarza (a nawet serialami &#8211; niestety, w\u0142\u0105cznie z najnowszym, obiecuj\u0105c\u0105 antologi\u0105 nowel filmowych <em>Philip K. Dick&#8217;s Electric Dreams<\/em>) &#8211; niemal wszystko, co inspirowane Dickiem, zwykle przynosi zaw\u00f3d. Wychodzi na to, \u017ce lepiej ju\u017c radzi\u0142 sobie z muzyk\u0105 Dick, w swoich powie\u015bciach ka\u017c\u0105c bohaterom s\u0142ucha\u0107 radia (piosenek z nie najgorszego dla tego medium prze\u0142omu lat 60. i 70.) albo muzyki powa\u017cnej, kt\u00f3r\u0105 sam lubi\u0142. Przez jaki\u015b czas sam prezentowa\u0142 w radiu nagrania muzyczne i przez pi\u0119\u0107 lat sprzedawa\u0142 p\u0142yty w sklepie Art Music Company. W powie\u015bci <em>Radio Free Albemuth <\/em>umie\u015bci\u0142 nawet swoje alter ego z czas\u00f3w, gdy m\u00f3g\u0142 jeszcze si\u0119 zatrudni\u0107 (tak\u0105 prac\u0119 mu proponowano) w wytw\u00f3rni p\u0142ytowej. Musia\u0142by tylko wybra\u0107 muzyk\u0119, a porzuci\u0107 literatur\u0119. Wygl\u0105da na to, \u017ce wybra\u0142 dobrze &#8211; w przeciwie\u0144stwie do wielu inspiruj\u0105cych si\u0119 nim artyst\u00f3w. Cho\u0107 nie wszystkich. Oto najciekawsze przyk\u0142ady:<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/rRLstSmWUno\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>SONIC YOUTH <em>Schizophrenia<\/em><\/strong> [z albumu <em>Sister<\/em>, SST 1987] Wyj\u0105tek o randze jakiego\u015b kosmicznego zderzenia. Ca\u0142y album <em>Sister<\/em>, w mojej opinii najlepszy w ca\u0142ej dyskografii Sonic Youth, inspirowany by\u0142 nie tylko tw\u00f3rczo\u015bci\u0105, ale te\u017c \u017cyciem Philipa K. Dicka &#8211; dok\u0142adniej jego emocjonalnym zwi\u0105zkiem ze zmar\u0142\u0105 tu\u017c po urodzeniu siostr\u0105 bli\u017aniaczk\u0105. I stanami uznawanymi przez wiele os\u00f3b za oznaki schizofrenii. Tytu\u0142y piosenek ewoluowa\u0142y i w ko\u0144cu ducha Dickowskiego w nich mniej, a niedawna autobiografia Kim Gordon rzuci\u0142a \u015bwiat\u0142o na drugi plan tej historii: ot\u00f3\u017c <em>Sister <\/em>jest zarazem opowie\u015bci\u0105 o jej trudnych relacjach z chorym psychicznie bratem.  <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/-0WNbm1jz6A\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>TUBEWAY ARMY <em>Are &#8222;Friends&#8221; Electric? <\/strong><\/em> [z albumu <em>Replicas<\/em>, Beggars Banquet 1979] Wczesny etap kariery Gary&#8217;ego Numana to opowie\u015bci w stylu science fiction, kt\u00f3rej by\u0142 fanem. Ta piosenka &#8211; jak i ca\u0142a p\u0142yta <em>Replicas <\/em>&#8211; wesz\u0142a na rynek trzy lata przed premier\u0105 <em>Blade Runnera<\/em>. Tytu\u0142y obu odsy\u0142aj\u0105 wprost do powie\u015bci <em>Czy androidy marz\u0105 o elektrycznych owcach?<\/em>, czyli pierwowzoru filmu. W pewnym sensie piosenka Numana antycypuje jednak obrazy z filmu: na bohatera czeka na zewn\u0105trz posta\u0107 w d\u0142ugim p\u0142aszczu, kapeluszu i z papierosem. Na pewno zaszczepi\u0142 Dicka w sercu syntezatorowej nowej fali, a kto wie &#8211; mo\u017ce i odrobin\u0119 zainspirowa\u0142 konwencj\u0119 filmu? Bior\u0105c pod uwag\u0119 p\u00f3\u017aniejszy wyb\u00f3r Ridleya Scotta (Vangelis), re\u017cyser w oprawie muzycznej gra\u0142 bardziej konserwatywnie. Bior\u0105c pod uwag\u0119 decyzj\u0119 o zamianie J\u00f3hanna J\u00f3hannssona na Hansa Zimmera w nowej ods\u0142onie filmu (ze Scottem jako producentem) &#8211; konserwatyst\u0105 pozosta\u0142. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/JAwo7DPUFUM\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>VANGELIS <em>Blade Runner End Titles<\/em><\/strong> [z albumu <em>Blade Runner OST<\/em>, EastWest 1994] Nie spos\u00f3b pierwotnemu wyborowi Ridleya Scotta odebra\u0107 sensowno\u015bci, gdy si\u0119 przys\u0142ucha\u0107 temu, co zrobi\u0142 Vangelis, nak\u0142adaj\u0105c na siebie dwa plany: konserwatywne my\u015blenie kategoriami muzyki orkiestrowej &#8211; albo wy\u015bwiechtane motywy saksofonowe &#8211; i arpeggia syntezatorowe. Mia\u0142o to sens w takim wydaniu w\u00f3wczas i broni si\u0119 do dzi\u015b jako mieszanina klasycznej muzyki elektronicznej lat 70., New Age i pompatycznych zabieg\u00f3w muzyki filharmonicznej. Ciekawe, czy podoba\u0142oby si\u0119 os\u0142uchanemu w klasyce Dickowi. W ka\u017cdym razie w sklepach nie mo\u017cna by\u0142o dosta\u0107 tej muzyki wyj\u0105tkowo d\u0142ugo &#8211; przez jakie\u015b 12 lat jej \u017ar\u00f3d\u0142em by\u0142y bootlegi. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/zBjTI3BvkOw\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>PRIMAL SCREAM <em>A Scanner Darkly<\/em><\/strong> [z albumu <em>Evil Heat<\/em>, Columbia 2001] Mo\u017ce drugorz\u0119dny utw\u00f3r w dyskografii grupy Primal Scream z na pewno nie najlepszej ich p\u0142yty, ale ci\u0105gle ciekawe nagranie &#8211; instrumentalne i odwo\u0142uj\u0105ce si\u0119 bezpo\u015brednio do ksi\u0105\u017cki <em>Przez ciemne zwierciad\u0142o<\/em>. Dla muzyk\u00f3w n\u0119c\u0105cej poprzez opisy uzale\u017cnienia narkotykowego (jeden z temat\u00f3w piosenek PS), og\u00f3lnie jedne z najlepszych w ca\u0142ej literaturze. Nie na darmo Timothy Leary czyta\u0142 Dicka. Rockowych reakcji na Dicka by\u0142o od tamtej pory sporo (np. <em>VALIS <\/em>grupy Bloc Party z p\u0142yty <em>Four<\/em>), ale bywa\u0142y marne (np. <em>VALIS <\/em>grupy Bloc Party z p\u0142yty <em>Four<\/em>).<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/VUFDo0fi6EQ\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>EL-P <em>Deep Space 9mm<\/em><\/strong> [z albumu Fantastic Voyage, Definitive Jux 2004] Nagranie ledwie przez moment odnosz\u0105ce si\u0119 do Dicka, kt\u00f3rego jednak El-P jest mi\u0142o\u015bnikiem. Dok\u0142adniej &#8211; do obsesji pisarza na punkcie Imperium Rzymskiego, kt\u00f3re ci\u0105gle trwa, nigdy si\u0119 nie rozpad\u0142o, a tylko wydaje nam si\u0119, \u017ce przesta\u0142o decydowa\u0107 o losach \u015bwiata, czyli tezy powie\u015bci <em>VALIS<\/em>. <em>You&#8217;re behing the walls of the new Rome<\/em> &#8211; zaczyna raper i producent. Potwierdzenie zainteresowania znajdziemy p\u00f3\u017aniej na p\u0142ycie Run the Jewels w utworze<em> Close Your Eyes (and Count to Fuck)<\/em> (<a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/PkGwI7nGehA\">koniecznie!<\/a>), ale &#8211; paradoksalnie &#8211; w zwrotce Zacka de la Rochy: <em>Philip K. Dick in you<\/em>. A skoro jeste\u015bmy ju\u017c przy hip-hopie, warto wspomnie\u0107 niedawny album Logica <em>Everybody <\/em>z utworem <em><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=j3Pe0oUqFkw\">America<\/a><\/em>, s\u0142abszy muzycznie, ale w tek\u015bcie rzucaj\u0105cy por\u00f3wnaniem wsp\u00f3\u0142czesnej Ameryki do tej z <em>Cz\u0142owieka z Wysokiego Zamku<\/em>.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/lmmrfYTuVWw\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>GRAHAM REYNOLDS <em>Little Blue Flowers<\/em><\/strong> [z albumu <em>A Scanner Darkly OST<\/em>, Fire\/Lakeshore 2017] Jeszcze jeden soundtrack &#8211; z drugiego dobrego filmu wg prozy Dicka (kt\u00f3ry zamyka list\u0119 tych udanych), czyli <em>Przez ciemne zwierciad\u0142o<\/em>. O muzyce Grahama Reynoldsa pisa\u0142em wi\u0119cej w sierpniu, wi\u0119c teraz <a href=\"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2017\/08\/17\/a-znacie-ten-o-wielkiej-bryle-haszyszu\/\">tylko linkuj\u0119 do tamtego wpisu<\/a>. Warto pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/fagF6Pek8KQ\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>THE FALL <em>Impression of J. Temperance<\/em><\/strong> [z albumu<em> Grotesque (After the Gramme)<\/em>, Rough Trade 1980] Mark E. Smith, lider The Fall, jest wielkim fanem pulpy SF, a przy okazji i Philipa K. Dicka, kt\u00f3ry z pulpowego pisarstwa wyszed\u0142 na literackiego filozofa i wizjonera. Na p\u0142ycie <em>Grotesque <\/em>korzysta z wielu motyw\u00f3w z SF i horroru (Lovecraft), a niniejsza z pozoru obyczajowa piosenka traktuje o hodowcy ps\u00f3w i jego&#8230; replice. Wydaje si\u0119 wi\u0119c ciekawym odbiciem satyrycznego stylu Dicka w rejonach muzycznych, w kt\u00f3rych niekoniecznie by\u015bmy si\u0119 go spodziewali. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/HCphJDXf_bw\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe> <\/p>\n<p><strong>MAN OR ASTRO-MAN? <em>Philip K. Dick in the Pet Section of a Wal-Mart<\/em><\/strong> [z albumu <em>Project Infinity<\/em>, Estrus 1995] W\u015br\u00f3d tych najbardziej zakurzonych i zapomnianych nagra\u0144 mamy z kolei space-surf-rockow\u0105 grup\u0119 Man Or Astro-Man?, kt\u00f3r\u0105 zawsze warto przypomnie\u0107, cho\u0107 tu w skrajnie amatorskiej cha\u0142upniczej wersji. Rzecz jest wczesnym utworem instrumentalnym MOAM, na kt\u00f3rym wokalista do\u015bpiewuje tekst <em>Philip K. Dick in the Pet Section of a Wal-Mart<\/em>. Ta piosenka ameryka\u0144skiej grupy (tu jeszcze troch\u0119 nieopierzonej) po\u015bwi\u0119cona jest wi\u0119c nie literaturze, ale po prostu fantazji na temat osoby Philipa K. Dicka. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/wzwfSHjAFmQ\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>TOMASZ ANDERSEN <em>Wehiku\u0142<\/em><\/strong> [z albumu <em>Wbrew wskaz\u00f3wkom<\/em>, Blend 2011] Wroc\u0142awski raper Roszja z producentem Magier\u0105 nagra\u0142 p\u00f3\u017aniej chwalony album w klimatach SF i PKD pod tytu\u0142em <em><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=8tYA6YlknMw\">Ucieczka z Kolonii<\/a><\/em>, ten &#8211; po\u015bwi\u0119cony podr\u00f3\u017com w czasie i nagrany przez Roszj\u0119 pod szyldem Tomasz Andersen &#8211; wydaje si\u0119 do\u015b\u0107 niedoceniony. A wida\u0107 w nim pr\u00f3b\u0119 przeniesienia klimat\u00f3w z Dicka na nasz, polski, a nawet wroc\u0142awski, lokalny grunt. Ciekawy &#8211; cho\u0107 z Dickiem zwi\u0105zany chyba tylko poprzez tytu\u0142 &#8211; jest te\u017c  jego materia\u0142 <em><a href=\"https:\/\/youtu.be\/XBene49L--w\">Perki Pat i Turkusowy Grafit<\/a><\/em>. Gdybym sam pisa\u0142 muzyk\u0119 &#8211; a gdy si\u0119 ni\u0105 zajmowa\u0142em, to oczywi\u015bcie pod szyldem Ubik (teraz wiem, \u017ce u\u017cywanym przez ca\u0142y tabun wykonawc\u00f3w z r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w) &#8211; z pewno\u015bci\u0105 po\u015bwi\u0119ci\u0142bym piosenk\u0119 zestawom Perky Pat. W ka\u017cdym razie Roszja po\u015bwi\u0119ci\u0142 Dickowi wi\u0119cej uwagi ni\u017c inni polscy tw\u00f3rcy. Ale ma konkurencj\u0119. Warto wspomnie\u0107 cho\u0107by o duecie Palmer Eldritch, kt\u00f3rego po\u0142owa, Piotrek Markowicz, <a href=\"https:\/\/trzyszostki.bandcamp.com\/album\/low-expectations\">wyda\u0142 w\u0142a\u015bnie nowy album w Trzech Sz\u00f3stkach<\/a>.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/jUALTRxDhEE\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>HANS ZIMMER, BENJAMIN WALLFISCH <em>Blade Runner<\/em><\/strong> [z albumu <em>Blade Runner 2049<\/em>, Sony 2017]<br \/>\nJu\u017c pojawi\u0142 si\u0119 za to oryginalny soundtrack z kontynuacji filmu <em>Blade Runner<\/em>. Znamy z grubsza jego losy &#8211; J\u00f3hann J\u00f3hannsson odszed\u0142 po tym, jak Scott \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 do zespo\u0142u Hansa Zimmera &#8211; zapewne z powod\u00f3w ambicjonalnych, bo nadesz\u0142y wie\u015bci, \u017ce muzyki Zimmera b\u0119dzie w filmie wi\u0119cej, a mniej stale wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cego z Denisem Villeneuvem Islandczyka. Wydaje si\u0119, \u017ce przebieg wydarze\u0144 musia\u0142 by\u0107 do\u015b\u0107 dramatyczny, cho\u0107 ton komentarzy Villeneuve&#8217;a by\u0142 spokojny. Niczego nie przes\u0105dzaj\u0105c w sprawie muzyki J\u00f3hannssona, kt\u00f3rej pewnie pr\u0119dko nie poznamy &#8211; wydaje si\u0119, \u017ce decyzja sz\u0142a w kierunku konserwatywnego obrazu \u015bcie\u017cki, kt\u00f3ra ma si\u0119 wprost odnosi\u0107 do oryginalnej muzyki Vangelisa. Klimat retro pot\u0119guj\u0105 na pewno wykorzystane na niej szlagiery Sinatry i Presleya, gwarantuj\u0105cy przesz\u0142o\u015b\u0107 w przysz\u0142o\u015bci niczym \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa <em>Fallouta<\/em>. Dickowi mog\u0142oby si\u0119 to podoba\u0107. Do tego brzmienia u\u017cywanej przez Vangelisa Yamahy CS80, kt\u00f3re na dodatek nawet w press releasie zapowiadane s\u0105 po prostu jako&#8230; d\u017awi\u0119ki Yamahy CS80. S\u0105 g\u0119ste harmonie, wraca charakterystyczne dla pierwszego <em>Blade Runnera <\/em>portamento. Jest, co mia\u0142o by\u0107. Ale czy Zimmer &#8211; wsp\u00f3lnie z Anglikiem Benjaminem Wallfischem, cz\u0142onkiem jego stajni kompozytorskiej Remote Control Productions &#8211; zaskakuje czymkolwiek? <\/p>\n<p>Gdybym z\u0142o\u015bliwie mia\u0142 wskaza\u0107 moment, gdzie s\u0142ycha\u0107, \u017ce J\u00f3hannsson by\u0142, ale odszed\u0142, pokaza\u0142bym d\u0142ugi ko\u0144cowy temat Blade Runner, w kt\u00f3rym z mrocznych przester\u00f3w rodem z <em>Sicario<\/em> nagle wychodzi \u0142agodny i melodyjny temacik niczym z <em>The Friends of Mr Cairo<\/em> koresponduj\u0105cy idealnie z muzyk\u0105 z cz\u0119\u015bci pierwszej. Zimmer wykorzystywa\u0142 ju\u017c drony w swej tw\u00f3rczo\u015bci, ale tutaj jako ich dostawca nie mo\u017ce si\u0119 nie kojarzy\u0107 z J\u00f3hannssonem. Podobna jest struktura <em>Sea Wall<\/em> &#8211; od buduj\u0105cych ogromne napi\u0119cie dron\u00f3w nagle przefruwamy do \u015bwiata akord\u00f3w i d\u0142ugich pog\u0142os\u00f3w ze starego <em>\u0141owcy android\u00f3w<\/em>. I jeszcze raz. Nastr\u00f3j pryska dopiero w dodanym na ko\u0144cu <em>Almost Human <\/em>Lauren Daigle. Po znajomo\u015bci (panowie pisali soundtrack do <em>Ukrytych dzia\u0142a\u0144<\/em>, gdzie ta artystka wyst\u0119powa\u0142a) Zimmer i Wallfisch mogliby \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 chocia\u017c Janelle Monae, kt\u00f3ra w \u015bwiecie sf czuje si\u0119 jak ryba w wodzie.<\/p>\n<p>Wydaje si\u0119, \u017ce odbierany wraz z chwalon\u0105 (c\u00f3\u017c, czyta\u0142em ju\u017c pierwsze recenzje) prac\u0105 operatora soundtrack mo\u017ce robi\u0107 lepsze wra\u017cenie. Jest w tej muzyce przestrze\u0144, du\u017co pustki i nieco materia\u0142u do ziewania, bo ca\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 nawet jak na muzyk\u0119 filmow\u0105 do\u015b\u0107 jednostajna, s\u0142ycha\u0107, \u017ce ma wype\u0142nia\u0107 przestrze\u0144 niczym kolor. Bez por\u00f3wnania z niedawno przeze mnie opisywan\u0105 <em>Dunkierk\u0105<\/em>. Zanim wyjd\u0119 na projekcj\u0119 do\u015b\u0107 jednomy\u015blnie chwalonego filmu, musz\u0119 wi\u0119c stwierdzi\u0107, \u017ce \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa opiera si\u0119 na bardzo czytelnym systemie patent\u00f3w i sugeruje rzemie\u015blnicze retro, a nie wizjonerskie kino przysz\u0142o\u015bci. To teraz zobaczymy.<\/p>\n<p><strong>HANS ZIMMER, BENJAMIN WALLFISCH <em>Blade Runner 2049 OST<\/em><\/strong>, Sony 2017, <strong>5\/10<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dzi\u015b premiera Blade Runnera 2049, do kt\u00f3rej mo\u017cna si\u0119 by\u0142o przygotowa\u0107 na r\u00f3\u017cne sposoby. Ogl\u0105daj\u0105c kt\u00f3r\u0105\u015b z wersji oryginalnego, klasycznego filmu Ridleya Scotta z roku 1982, ale te\u017c s\u0142uchaj\u0105c muzyki inspirowanej tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Philipa K. Dicka. A z muzyk\u0105 jest troch\u0119 tak jak z filmami wed\u0142ug ksi\u0105\u017cek tego wybitnego pisarza (a nawet serialami &#8211; niestety, w\u0142\u0105cznie [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15042,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,537,3,312,120,2696,557],"tags":[2938,3021,3019,2941,2937,3023,3025,696,3024,167,3022,3018,3020],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15036"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15036"}],"version-history":[{"count":17,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15036\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15056,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15036\/revisions\/15056"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15042"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15036"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15036"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15036"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}