{"id":15057,"date":"2017-10-09T08:45:31","date_gmt":"2017-10-09T06:45:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15057"},"modified":"2017-10-09T09:15:02","modified_gmt":"2017-10-09T07:15:02","slug":"najlepsze-polskie-plyty-sezonu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/10\/09\/najlepsze-polskie-plyty-sezonu\/","title":{"rendered":"Najlepsze polskie p\u0142yty sezonu"},"content":{"rendered":"<p>Najlepsze? W ca\u0142ym sezonie? Odrobina brawury w walce o klikalno\u015b\u0107 mo\u017ce w tym jest, ale je\u015bli nawet, to niewielka. Jutro premierowy koncert na Unsoundzie, kt\u00f3ry wprowadza dwa wydawnictwa skazane na czo\u0142\u00f3wk\u0119 list najlepszych p\u0142yt 2017 roku. Jedna z nich jest rodzajem samosprawdzaj\u0105cej si\u0119 przepowiedni, druga &#8211; chyba jednak pewnym zaskoczeniem. Obie mia\u0142em ju\u017c okazj\u0119 przes\u0142ucha\u0107 wielokrotnie, wi\u0119c mo\u017ce werdykt jest \u015bmia\u0142y, ale na pewno nie jest ani szalony, ani przypadkowy. C\u00f3\u017c poradzi\u0107 na b\u00f3l g\u0142owy pod has\u0142em &#8222;ukazuj\u0105 si\u0119 dwie takie p\u0142yty tego samego dnia&#8221;? Mam na to odpowied\u017a: wykorzysta\u0107 wsp\u00f3lne koszty wysy\u0142ki, a p\u00f3\u017aniej s\u0142ucha\u0107 jednej w dni nieparzyste, a drugiej w parzyste, bo nie wiem, czy w dyskografii wszystkich bohater\u00f3w dzisiejszego wpisu mo\u017ce by\u0107 jeszcze lepiej.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/IjUXGWgTGcY\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Prac\u0119 nad duetowym albumem <strong>Wac\u0142awa Zimpla<\/strong> i <strong>Jakuba Zio\u0142ka<\/strong> &#8211; wydanym pod ma\u0142o zaskakuj\u0105cym szyldem Zimpel\/Zio\u0142ek (kt\u00f3ry doczeka\u0142 si\u0119 ju\u017c bardziej barwnego okre\u015blenia: ZZ Top) mo\u017cna by\u0142o obserwowa\u0107 w zasadzie na bie\u017c\u0105co, na \u017cywo. Troch\u0119 tak jak nad kolejnymi projektami Marcina Maseckiego, kt\u00f3ry lubi prezentowa\u0107 publiczno\u015bci wersje robocze poszczeg\u00f3lnych p\u0142yt. Nie by\u0142o w tym procesie wielkiego po\u015bpiechu, co mo\u017cna prze\u015bledzi\u0107 w historii rozm\u00f3w z kolejnymi laureatami Paszportu POLITYKI: <a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/paszporty\/1652284,2,kuba-ziolek-o-swoich-muzycznych-fascynacjach.read\">Zio\u0142kiem<\/a>, a p\u00f3\u017aniej <a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/paszporty\/1694634,1,waclaw-zimpel-o-swoich-muzycznych-projektach.read\">Zimplem<\/a>.<\/p>\n<p>Pierwszy zim\u0105 2016 r. m\u00f3wi\u0142 o tym, \u017ce chce si\u0119 nauczy\u0107 gra\u0107 na klarnecie: <em>&#8211; Zainspirowa\u0142 mnie Wac\u0142aw Zimpel, z kt\u00f3rym wsp\u00f3lnie nagrywamy p\u0142yt\u0119 \u2013 powiedzia\u0142, \u017ce ma jakie\u015b stare klarnety, na kt\u00f3rych nie gra, i mo\u017ce mi jeden sprzeda\u0107. Mia\u0142em si\u0119 wymieni\u0107 i da\u0107 mu w zamian efekt gitarowy, ale chyba jestem zbyt przywi\u0105zany do moich efekt\u00f3w. Wacek ca\u0142e \u017cycie gra\u0142 na instrumencie akustycznym \u2013 to dla niego nowy \u015bwiat, a z kolei dla mnie odwrotnie. <\/em> Drugi zim\u0105 roku 2017 dopowiada\u0142 dalszy ci\u0105g historii: <em>&#8211; Sprzeda\u0142em mu ten klarnet \u2013 fajny, metalowy, ameryka\u0144ski, taki z orkiestr marszowych. Nawet go sobie wyremontowa\u0142. Ale grali\u015bmy tradycyjnie \u2013 ja na klarnetach, organach i fortepianie, on g\u0142\u00f3wnie na gitarach.<\/em> <\/p>\n<p>Na tym etapie historia sprzeda\u017cy klarnetu przesta\u0142a by\u0107 wa\u017cna, a p\u0142yta by\u0142a ju\u017c nagrana. Wcze\u015bniej mo\u017cna by\u0142o j\u0105 wielokrotnie us\u0142ysze\u0107 w wersji koncertowej. Na poziomie zesz\u0142orocznego Off Festivalu nie wygl\u0105da\u0142o to jeszcze na wyrazisty pomys\u0142, przyznam, \u017ce kosztowa\u0142o mnie nawet lekki zaw\u00f3d. Na etapie tegorocznego Open&#8217;era by\u0142o ju\u017c wiadomo, \u017ce to znakomity materia\u0142. A poniewa\u017c studyjna obr\u00f3bka ma w wypadku tego zestawu istotne znaczenie, efektem ko\u0144cowym jest p\u0142yta &#8211; zawieraj\u0105ca cztery wielowarstwowe kompozycje, snute stopniowo troch\u0119 jak usypywane z piasku mandale, dla kt\u00f3rych jednorodnego nastroju pewnym szarpni\u0119ciem czy nawet zaburzeniem bywaj\u0105 pe\u0142ne pasji sola Zimpla i partie wokalne Zio\u0142ka. <\/p>\n<p>Rzecz wydaje si\u0119 koncepcyjnie prosta: jeden z pan\u00f3w odwiedza drugiego w jego \u015bwiecie, a poza tym sporo czasu sp\u0119dzaj\u0105 razem, kreuj\u0105c wsp\u00f3lny. Z jednej strony mo\u017cna to by\u0142o przewidzie\u0107, z drugiej &#8211; trudno by to by\u0142o sobie dok\u0142adnie wyobrazi\u0107, bo cz\u0119\u015b\u0107 wsp\u00f3lna dw\u00f3ch oryginalnych \u015bwiat\u00f3w muzycznych dalej jest oryginalnym, wyj\u0105tkowym \u015bwiatem.<\/p>\n<p>Rozbudowane <em>Memory Dome<\/em> to bardziej Zio\u0142ek zapraszaj\u0105cy Zimpla w okolice Starej Rzeki, w kapitalnym, repetytywnym <em>Wrens<\/em> ju\u017c raczej Zimpel zaprasza do swojego \u015bwiata Zio\u0142ka. Rozpoczyna si\u0119 to od jakiej\u015b mantry mnich\u00f3w, ale potem z wczesnego Reicha (kompozycje na ta\u015bm\u0119, zap\u0119tlenia) pod\u0105\u017ca ku p\u00f3\u017aniejszemu (od razu na etap <em>Counterpoint\u00f3w <\/em>&#8211; klarnetowych i gitarowych), wreszcie wychodzi do \u015bwiata, w kt\u00f3rym tak jak Zimpel i Zio\u0142ek mogliby si\u0119 spotka\u0107 na przyk\u0142ad Reich i Fripp. Najl\u017cejsza w zestawie, ale bardzo \u0142adna kompozycja Zio\u0142ka (jedyna &#8211; reszta to wsp\u00f3lne utwory) &#8211; minimalistyczna forma piosenkowa &#8211; <em>Elytra<\/em> prowadzi nas do fina\u0142u w postaci instrumentalnego <em>Fourth Molar<\/em>, bardziej Rileyowskiego utworu, b\u0119d\u0105cego w spos\u00f3b oczywisty summ\u0105 zainteresowa\u0144 minimalem, psychodeli\u0105 i Wschodem, najwyra\u017aniej wykorzystuj\u0105cego &#8222;sztuczn\u0105 r\u0119k\u0119&#8221; wykonan\u0105 na zam\u00f3wienie Zimpla do obs\u0142ugi trudnych, powtarzaj\u0105cych si\u0119 partii na instrumentach klawiszowych, taki arpeggiator w stylu steam punk. Nie ma na tym etapie \u017cadnego dysonansu mi\u0119dzy \u015bwiatami jednego i drugiego z bohater\u00f3w. A wi\u0119kszy udzia\u0142 elektroniki i mocno akcentuj\u0105cego ca\u0142o\u015b\u0107 b\u0119bna basowego by\u0107 mo\u017ce sugeruje nawet jaki\u015b przysz\u0142y kierunek. Bo zbyt dobrze to wysz\u0142o, \u017ceby nie my\u015ble\u0107 o kontynuacji.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/50CYUpO8Pxk\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Podobnie dopracowanym efektem poprzednich do\u015bwiadcze\u0144 (kt\u00f3re mia\u0142em okazj\u0119 ocenia\u0107 na bie\u017c\u0105co i <a href=\"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2012\/08\/20\/nie-chce-juz-nowej-plyty-kukiza\/\">bardzo pozytywnie<\/a>), w tym nagra\u0144 z lubi\u0105cym mocne wyzwania szwedzkim saksofonist\u0105 Matsem Gustafssonem przy okazji instalacji Konrada Smole\u0144skiego na Biennale w Wenecji, jest nowy album <strong>BNNT<\/strong>. Graj\u0105cy na gitarze barytonowej w\u0142asnej konstrukcji Smole\u0144ski i perkusista Daniel Szwed tworz\u0105 tu muzyk\u0119 ekstremaln\u0105, ale atrakcyjn\u0105. Skoncentrowan\u0105 nie na dynamicznych chwytach, refrenach, tylko na budowaniu do\u015b\u0107 prymitywnymi, za to doprowadzonymi do perfekcji \u015brodkami, poprzez siermi\u0119\u017cne zap\u0119tlenia, ci\u0105g\u0142ego suspense&#8217;u. Jak zwykle te\u017c BNNT proponuj\u0105 ca\u0142y pakiet lektur zwi\u0105zanych z albumem &#8211; od Ciorana i Toynbee&#8217;ego, a\u017c po Houellebecqa. Tyle \u017ce sama muzyka jest w wi\u0119kszo\u015bci instrumentalna &#8211; poza przetworzonym wokalem go\u015bcinnie pojawiaj\u0105cej si\u0119 Stine Janvin Motland (te\u017c znanej z programu jednego z wyda\u0144 Unsoundu) i strz\u0119pkiem audycji Orsona Wellesa &#8211; a przy tym pos\u0119pna, z za\u0142o\u017cenia oparta na powtarzaj\u0105cych si\u0119, kr\u00f3tkich gitarowo-b\u0119bniarskich sekwencjach mo\u017cliwych do odtworzenia na \u017cywo. <\/p>\n<p>Niesamowite jest to, jak ten album &#8211; czerpi\u0105cy z noise&#8217;u, a tak\u017ce z muzyki z okolic post-rocka (tyle \u017ce sprowadzonego do najbardziej prostej, zwierz\u0119cej, ale i najwyrazistszej postaci) &#8211; gra na naszych emocjach, a nawet reakcjach. Sporo si\u0119 ju\u017c m\u00f3wi\u0142o (i pisa\u0142o &#8211; zn\u00f3w w kontek\u015bcie jednej z edycji Unsoundu) o muzyce somnambulicznej, medytacyjnej, wyciszaj\u0105cej, a nawet wprowadzaj\u0105cej w \u015bwiadomy sen. Zwykle przy tym delikatnej, na pograniczu ciszy. Ot\u00f3\u017c monotonia wi\u0119kszo\u015bci z tych pi\u0119ciu utwor\u00f3w zawartych na <em>Multiverse <\/em>pochodzi z innego \u015bwiata, blisko Lotto, niedaleko od cho\u0107by Lonker See &#8211; co wygl\u0105da ju\u017c w sumie na jak\u0105\u015b polsk\u0105 specjalno\u015b\u0107. I monotonia tego albumu hipnotyzuje, a nawet usypia, owszem, ale w spos\u00f3b agresywny. Tak jak stopniowo usypiaj\u0105 ekstremizmy i terror, na kt\u00f3re od pocz\u0105tku reaguj\u0105 muzycy BNNT. Najdelikatniejsze z nagra\u0144, fina\u0142owe <em>If the Universe is Expanding, Are We Drifting Apart Too? <\/em>(jedno z dw\u00f3ch, w kt\u00f3rych s\u0142ycha\u0107 saksofon Gustafssona) jest zarazem utworem najbardziej rozbudowanym, najmniej monotonnym, a ostatnie akcenty p\u0142yty &#8211; z organami Hammonda (instrument wykorzystywany te\u017c przez ZZ) te\u017c wprawdzie mia\u017cd\u017c\u0105, ale w spos\u00f3b zaskakuj\u0105co swobodny. Podoba mi si\u0119 takie odwracanie porz\u0105dku i stawianie formy na g\u0142owie.<\/p>\n<p>Je\u015bli wi\u0119c czego\u015b tym dw\u00f3m p\u0142ytom brakuje, to wi\u0119cej jeszcze entuzjastycznych przymiotnik\u00f3w od pisz\u0105cego te s\u0142owa, ale g\u0142owa mnie pobolewa od kilku dni. A m\u00f3wili, \u017ce niby od przybytku g\u0142owa nie boli.<\/p>\n<p><strong>ZIMPEL\/ZIO\u0141EK <em>Zimpel\/Zio\u0142ek<\/em><\/strong>, Instant Classic 2017, <strong>9\/10<\/strong><br \/>\n<strong>BNNT <em>Multiverse<\/em><\/strong>, Instant Classic 2017, <strong>8.5\/10<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Najlepsze? W ca\u0142ym sezonie? Odrobina brawury w walce o klikalno\u015b\u0107 mo\u017ce w tym jest, ale je\u015bli nawet, to niewielka. Jutro premierowy koncert na Unsoundzie, kt\u00f3ry wprowadza dwa wydawnictwa skazane na czo\u0142\u00f3wk\u0119 list najlepszych p\u0142yt 2017 roku. Jedna z nich jest rodzajem samosprawdzaj\u0105cej si\u0119 przepowiedni, druga &#8211; chyba jednak pewnym zaskoczeniem. Obie mia\u0142em ju\u017c okazj\u0119 przes\u0142ucha\u0107 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15064,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,289,13,312,120,107,1,7,2696,1139,2695],"tags":[1097,3026,3028,754,3027],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15057"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15057"}],"version-history":[{"count":18,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15057\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15076,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15057\/revisions\/15076"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15064"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15057"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15057"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15057"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}