{"id":151,"date":"2010-08-02T16:10:27","date_gmt":"2010-08-02T14:10:27","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=151"},"modified":"2010-08-02T16:54:54","modified_gmt":"2010-08-02T14:54:54","slug":"niezwykle-dzieje-plastikowego-bertranda","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/08\/02\/niezwykle-dzieje-plastikowego-bertranda\/","title":{"rendered":"Niezwyk\u0142e dzieje Plastikowego Bertranda"},"content":{"rendered":"

D\u0142ugi wpis, ale ma\u0142o s\u0142\u00f3w. Tak jak d\u0142uga historia, chocia\u017c p\u0142yta kr\u00f3ciutka. Ten singiel ukaza\u0142 si\u0119 dawno dawno temu nak\u0142adem Tonpressu, wi\u0119c w Polsce by\u0142 znany stosunkowo dobrze jak na lokalny (Belgia) i popowy odprysk punk rocka. Mimo to relacjonowana od jakiego\u015b czasu przez „Lib\u00e9ration”<\/a>, a ostatnio przez „Guardiana”<\/a> afera jako\u015b nie zainteresowa\u0142a dot\u0105d polskich medi\u00f3w. Oto po latach odezwa\u0142 si\u0119 Lou Deprijck, w roku 1977 producent i wsp\u00f3\u0142autor najwi\u0119kszego hitu Plastic Bertranda<\/strong> „\u00c7a plane pour moi” i zdradzi\u0142, \u017ce sam nagra\u0142 t\u0119 piosenk\u0119 w studiu, \u015bpiewaj\u0105c j\u0105 te\u017c samemu. Czyli \u017ce Plastic B. by\u0142 nie tylko punkowym pozerem, \u017cartem (w sumie sama piosenka by\u0142a rodzajem wariackiego \u017cartu), ale i marionetk\u0105, s\u0142owem – ju\u017c zupe\u0142nie plastic.<\/p>\n

Dzi\u015b wi\u0119cej ni\u017c zwykle materia\u0142\u00f3w wideo – najpierw prosz\u0119 sobie przypomnie\u0107 „orygina\u0142”:<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

W zasadzie piosenka jak piosenka, mo\u017ce by i przepad\u0142a i zakurzy\u0142a si\u0119 w historii popu, gdyby nie to, \u017ce wyj\u0105tkowo cz\u0119sto j\u0105 coverowano, mo\u017cna wr\u0119cz powiedzie\u0107, \u017ce jako przyk\u0142ad punka plastikowego i telewizyjnego pasowa\u0142a („To mi pasi” – mo\u017cna w spos\u00f3b bardzo wolny przet\u0142umaczy\u0107 troch\u0119 dziwaczny tytu\u0142) w repertuarze wielu artyst\u00f3w jako przewrotny standard. Moja ulubiona by\u0142a wersja Sonic Youth…<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

Chocia\u017c i dzi\u015b wraca co jaki\u015b czas, na przyk\u0142ad w wersji Vampire Weekend – tu s\u0142ycha\u0107, \u017ce jej atrakcyjno\u015b\u0107 polega\u0142a mi\u0119dzy innymi na francuskim tek\u015bcie, kt\u00f3ry angloj\u0119zyczni wokali\u015bci zawsze, ale to zawsze w paskudny i zabawny spos\u00f3b kaleczyli:<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

Przy okazji wpisywania tej notki, u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce ciekawy cover „Ca plane pour moi” ma na swoim koncie tak\u017ce konkurencyjny zesp\u00f3\u0142 belgijski, legenda muzyki elektronicznej Telex:<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

By\u0142a i polska wersja, zwracam uwag\u0119 na specyfik\u0119 lokaln\u0105 w tek\u015bcie na ko\u0144cu:<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

Ciekawe jest zako\u0144czenie tej historii – Deprijck dowi\u00f3d\u0142 wprawdzie, \u017ce to on za\u015bpiewa\u0142, ale okoliczno\u015bci powstania „Ca plane…” dalej wzbudzaj\u0105 kontrowersje, bo nieco bardziej przykurzony przeb\u00f3j gejowskich punk\u00f3w (grupa angielsko-belgijska) z Elton Motello, moim zdaniem nawet zgrabniej za\u015bpiewany, ma dok\u0142adnie taki sam podk\u0142ad instrumentalny. Z jednej kompozycji powsta\u0142y wi\u0119c najprawdopodobniej od razu dwa hity – jeden mainstreamowy, a drugi niszowy. Ten drugi (te\u017c coverowany, m.in. przez The Damned) brzmia\u0142 tak:<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

Kariera Plastic Bertranda by\u0142a wi\u0119c mo\u017ce kr\u00f3tka, ale z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 by\u0142 pionierem, gdy idzie o wokalistyk\u0119, kt\u00f3ra polega na poruszaniu ustami. Za kilkana\u015bcie dni b\u0119dzie lat 20, odk\u0105d Milli Vanilli przyznali si\u0119 do tego, \u017ce nie \u015bpiewali w swoich hitach. Chocia\u017c w tej jednej dziedzinie Belgowie byli pierwsi.<\/p>\n

\"\"<\/a>PLASTIC BERTRAND „Ca plane pour moi”<\/strong>
\nRKM Records 1978
\n(bez oceny)
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> To singiel, wi\u0119c wiadomo czego – zreszt\u0105 ka\u017cdy ju\u017c i tak pewnie t\u0119 piosenk\u0119 s\u0142ysza\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

D\u0142ugi wpis, ale ma\u0142o s\u0142\u00f3w. Tak jak d\u0142uga historia, chocia\u017c p\u0142yta kr\u00f3ciutka. Ten singiel ukaza\u0142 si\u0119 dawno dawno temu nak\u0142adem Tonpressu, wi\u0119c w Polsce by\u0142 znany stosunkowo dobrze jak na lokalny (Belgia) i popowy odprysk punk rocka. Mimo to relacjonowana od jakiego\u015b czasu przez „Lib\u00e9ration”, a ostatnio przez „Guardiana” afera jako\u015b nie zainteresowa\u0142a dot\u0105d polskich […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,1,4,106],"tags":[166,167,169,168],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/151"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=151"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/151\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=151"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=151"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=151"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}