{"id":15164,"date":"2017-10-13T16:31:04","date_gmt":"2017-10-13T14:31:04","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15164"},"modified":"2017-10-13T16:42:16","modified_gmt":"2017-10-13T14:42:16","slug":"masz-ty-w-ogole-rozum-i-godnosc-becka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/10\/13\/masz-ty-w-ogole-rozum-i-godnosc-becka\/","title":{"rendered":"Masz ty w og\u00f3le rozum i godno\u015b\u0107 Becka?"},"content":{"rendered":"

Ka\u017cdy wie, \u017ce ka\u017cdy album Becka <\/strong>jest inny, wyj\u0105tkowy, ka\u017cdy przygotowany z innym pomys\u0142em, zwykle zaskakuj\u0105cy, ka\u017cdy po mistrzowsku ogrywa znane gatunki, zmienia instrumentarium i skacze mi\u0119dzy konwencjami, nagrywaj\u0105c rzeczy lepsze lub gorsze, ale nie przestaj\u0105c si\u0119 rozwija\u0107 i daj\u0105c si\u0119 b\u0142yskawicznie rozpozna\u0107. Na nowej p\u0142ycie Colors<\/em> artysta ponownie zaskoczy\u0142. Jest taka, jaki dot\u0105d nie by\u0142 \u017caden jego album. A jaka?<\/p>\n

Nieudana, zwyczajna, nu\u017c\u0105ca, schematyczna, do\u015b\u0107 p\u0142aska, pozbawiona jasnego kierunku, konwencjonalna, banalna, wt\u00f3rna, generyczna – i troch\u0119 nawet geriatryczna w pr\u00f3bach powrotu w t\u0142um – dra\u017cni\u0105ca w umizgach do radiowego popu i przedwczorajszego (tak z poprzedniej dekady) indie rocka. Niewyczuwaj\u0105ca kierunku, w kt\u00f3rym ten\u017ce pop zmierza. Chwilami demonstracyjnie wr\u0119cz przeci\u0119tna. S\u0142absza ni\u017c Morning Phase<\/em>, kt\u00f3r\u0105 opisywa\u0142em na Polifonii przychylnie<\/a>, ale kt\u00f3ra by\u0142a wtedy do\u015b\u0107 mocno krytykowana. Pozbawiona witalno\u015bci Midnite Vultures<\/em> i poezji Sea Changes<\/em>. Zniszczona we wra\u017cliwych rejonach przenosz\u0105cych cechy charakterystyczne (by\u0107 mo\u017ce za spraw\u0105 wsp\u00f3\u0142produkcji Grega Kurstina) produkcji Becka. Nie\u015bmieszna w momentach, kt\u00f3re mia\u0142y by\u0107 chyba autoparodi\u0105 (Wow<\/em> – trapy drugiego sortu). Niemal zupe\u0142nie pozbawiona wyrazu i charakterystycznych dla Becka cech w partiach wokalnych, z nak\u0142adanymi na nie nudnymi i niszcz\u0105cymi barw\u0119 g\u0142osu harmoniami. Z wy\u015bwiechtanymi patentami melodycznymi – jak w No Distraction<\/em>, kt\u00f3re jako \u017cywo kojarzy si\u0119 z Urke<\/em> Wilk\u00f3w puszczonym z 30-procentowym przyspieszeniem, tylko Wilki mia\u0142y bardziej dopracowany utw\u00f3r. I jazd\u0105 na autopilocie w Dear Life<\/em>, kt\u00f3re fanom artysty z pewno\u015bci\u0105 podoba\u0107 si\u0119 b\u0119dzie najbardziej. To p\u0142yta pe\u0142na pozor\u00f3w energii – szczeg\u00f3lnie je\u015bli j\u0105 zestawi\u0107 z mocniejszymi i bardziej przebojowymi momentami z dyskografii Becka w rodzaju Odelay<\/em>. Z przeb\u0142yskami stylowo\u015bci w partiach gitary i funkuj\u0105cych rytmach. Ale w tych najlepszych momentach (Up All Night<\/em>) brzmi\u0105ca jak gdyby drugorz\u0119dny artysta udawa\u0142 Becka – jak na drugorz\u0119dnego artyst\u0119 to by by\u0142o ca\u0142kiem du\u017co, ale tutaj czego\u015b mi wci\u0105\u017c brakowa\u0142o. Dlatego, szukaj\u0105c jakiej\u015b kolosalnej systemowej pomy\u0142ki, kilka razy sprawdza\u0142em, czy kto\u015b nam Becka nie podmieni\u0142, czy lista utwor\u00f3w na Spotify i czasy w og\u00f3le odpowiadaj\u0105 temu, co widnieje na ok\u0142adce fizycznego wydania tej p\u0142yty. <\/p>\n

A, no w\u0142a\u015bnie. Bo ma \u0142adn\u0105, kolorow\u0105 ok\u0142adk\u0119.<\/p>\n

BECK Colors<\/em><\/strong>, Fonograf 2017, 5\/10<\/strong><\/p>\n