{"id":15319,"date":"2017-10-25T09:23:44","date_gmt":"2017-10-25T07:23:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15319"},"modified":"2017-10-25T09:28:13","modified_gmt":"2017-10-25T07:28:13","slug":"ale-glos-majatek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/10\/25\/ale-glos-majatek\/","title":{"rendered":"Ale g\u0142os &#8211; maj\u0105tek"},"content":{"rendered":"<p>Stali czytelnicy Polifonii pewnie ju\u017c zauwa\u017cyli, \u017ce gdy ukazuje si\u0119 jaka\u015b naprawd\u0119 wyj\u0105tkowa p\u0142yta, to rzadko pisz\u0119 o niej przy okazji playlist i zestawie\u0144. A tym mi\u0119dzy innymi nale\u017cy t\u0142umaczy\u0107 brak uwag o <strong>Circuit des Yeux<\/strong> od pi\u0105tku &#8211; przez d\u0142ugie pi\u0119\u0107 dni. Cho\u0107 je\u015bli ju\u017c kto\u015b si\u0119 w pi\u0105tek w ten album zaopatrzy\u0142 (a kto widzia\u0142 Circuit des Yeux na Off Festivalu, zapewne to zrobi\u0142), czas musia\u0142 mu min\u0105\u0107 do\u015b\u0107 szybko. Innym trzeba rzecz stre\u015bci\u0107 w paru s\u0142owach: CdY to zasadniczo Haley Fohr, ameryka\u0144ska wokalistka o g\u0142osie, jakiego jeszcze nie s\u0142ysza\u0142em, cho\u0107 jest w nim echo barwy Nico, kontraltowej skali Alison Moyet, ekspresja Scotta Walkera i odrobina transgresji Antony&#8217;ego. To wszystko przesuwamy nieco w stron\u0119 gotyku, ale bez wielkich manieryzm\u00f3w i oprawiamy w muzyk\u0119, kt\u00f3ra na szcz\u0119\u015bcie z rockiem gotyckim nie ma wiele wsp\u00f3lnego. Bo to wi\u0119cej ni\u017c g\u0142os, cho\u0107 sam g\u0142os wystarczy\u0142by, \u017ceby si\u0119 przy tym albumie zatrzyma\u0107 na d\u0142u\u017cej.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/OOSkOvcvhms\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Nowy album wokalistki i gitarzystki z Indiany to bodaj najlepsza p\u0142yta w jej dorobku, z utworem <em>Black Fly<\/em> &#8211; zgrzebn\u0105, wydawa\u0142oby si\u0119 na wst\u0119pie, i mroczn\u0105 ballad\u0105 folkow\u0105, niepostrze\u017cenie rozja\u015bniaj\u0105c\u0105 si\u0119 w kameraln\u0105, art-popow\u0105, pe\u0142n\u0105 witalno\u015bci suit\u0119 &#8211; jednym z lepszych nagra\u0144, jakie us\u0142ysza\u0142em w tym roku. A w dalszej cz\u0119\u015bci &#8211; z uk\u0142onami w stron\u0119 minimalizmu spod znaku Terry&#8217;ego Rileya, arpeggiami syntezatorowymi, wej\u015bciami smyczk\u00f3w (<em>Falling Blonde<\/em>), jakim\u015b \u015bladem dzikiej, pierwotnej wokalnej estetyki Diamandy Galas, a tu\u017c obok &#8211; czytelnym, space-rockowym <em>A Story of This World Part II<\/em> (pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a na p\u0142ycie <em>In Plain Speech<\/em>) z odrobin\u0105 stylistyki Dirty Three. Co oczywi\u015bcie ka\u017ce nam sobie przypomnie\u0107, \u017ce Nick Cave &#8211; a i jego mo\u017cna sobie w tych utworach wyobrazi\u0107 &#8211; latami dochodzi\u0142 do takiej otwarto\u015bci. No, mo\u017ce koncerty daje bardziej przekonuj\u0105ce, bo bior\u0105c pod uwag\u0119 to, co ludzie pisz\u0105 o wczorajszym, w tej dziedzinie jest trudny do pobicia przez ostatnie 20 lat. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/hy73R70-L-o\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Tw\u00f3rczyni Circuit des Yeux &#8211; dzia\u0142aj\u0105ca dzi\u015b w Chicago i czerpi\u0105ca z tamtejszej sceny, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca cho\u0107by z wsz\u0119dobylskimi muzykami Bitchin Bajas &#8211; z jednej strony jest \u015bwietn\u0105 kandydatk\u0105 na bohaterk\u0119 masowej wyobra\u017ani. Ze swoimi opowie\u015bciami <a href=\"https:\/\/www.loudandquiet.com\/interview\/circuit-des-yeux\/\">o pozareligijnym o\u015bwieceniu<\/a>, albo o niewykorzystanej sile m\u0142odo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 bagatelizuje. Ale to, co mo\u017ce utrudnia\u0107 Fohr zrobienie tej miary kariery, co niekt\u00f3rzy z wymienionych wy\u017cej wykonawc\u00f3w, to swoboda przemieszczania si\u0119 mi\u0119dzy gatunkami, dla niekt\u00f3rych by\u0107 mo\u017ce onie\u015bmielaj\u0105ca, troch\u0119 na pewno utrudniaj\u0105ca prost\u0105 identyfikacj\u0119 (a trzeba doda\u0107, \u017ce dla dodatkowego utrudnienia tw\u00f3rczyni CdY ma jeszcze sw\u00f3j projekt country). Nazwa\u0107, zamkn\u0105\u0107 w dziennikarskim opisie projekt Circuit des Yeux jest niezwykle trudno, cho\u0107 paradoksalnie rzadko dziennikarze prasowi czy radiowi s\u0105 r\u00f3wnie przydatni, co przy okazji takich osobnych, operuj\u0105cych oryginaln\u0105 stylistyk\u0105 wykonawc\u00f3w. Owszem, trudno pewnie uwierzy\u0107 w zachwyty, je\u015bli powtarzane s\u0105 ostatnio tak regularnie, ale taki mamy klimat. I tutaj ten blog ma swoje granice: mog\u0119 odpowiada\u0107 za wzmiank\u0119 o p\u0142ycie lub jej brak, ale nic nie poradz\u0119 na to, \u017ce taka dobra.<\/p>\n<p><strong>CIRCUIT DES YEUX <em>Reaching for Indigo<\/em><\/strong>, Drag City 2017, <strong>8\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1064051421\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/circuitdesyeux.bandcamp.com\/album\/reaching-for-indigo\">Reaching For Indigo by Circuit des Yeux<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Stali czytelnicy Polifonii pewnie ju\u017c zauwa\u017cyli, \u017ce gdy ukazuje si\u0119 jaka\u015b naprawd\u0119 wyj\u0105tkowa p\u0142yta, to rzadko pisz\u0119 o niej przy okazji playlist i zestawie\u0144. A tym mi\u0119dzy innymi nale\u017cy t\u0142umaczy\u0107 brak uwag o Circuit des Yeux od pi\u0105tku &#8211; przez d\u0142ugie pi\u0119\u0107 dni. Cho\u0107 je\u015bli ju\u017c kto\u015b si\u0119 w pi\u0105tek w ten album zaopatrzy\u0142 (a [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15320,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,312,120,7,2696],"tags":[2921,3070],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15319"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15319"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15319\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15328,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15319\/revisions\/15328"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15320"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15319"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15319"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15319"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}