{"id":15353,"date":"2017-10-27T08:29:06","date_gmt":"2017-10-27T06:29:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15353"},"modified":"2017-10-27T15:44:19","modified_gmt":"2017-10-27T13:44:19","slug":"johann-sebastian-maus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/10\/27\/johann-sebastian-maus\/","title":{"rendered":"Johann Sebastian Maus"},"content":{"rendered":"<p>Wasze zwierzaki du\u017ce i ma\u0142e, wasze zwierzaki wyzdychaj\u0105 &#8211; \u015bpiewa <strong>John Maus<\/strong>. Utw\u00f3r <em>Pets<\/em> brzmi jak wczesny Gary Numan czy Ultravox, podobnie jak prawie ca\u0142a reszta p\u0142yty. I jak ca\u0142a reszta daleki jest od optymizmu. Oparty na kr\u00f3tkich frazach rzucanych pos\u0119pnym g\u0142osem, w kt\u00f3rym s\u0142ycha\u0107 rozedrganie, l\u0119k, w rodzaju: <em>Gra\u0142em w Nawiedzonym Graffiti, nastoletnia wied\u017amo<\/em> (Maus gra\u0142 wcze\u015bniej w Haunted Graffiti, grupie Ariela Pinka, kt\u00f3rego przyjacielem by\u0142 od m\u0142odo\u015bci). Albo: <em>M\u00f3wi\u0105, \u017ce wszystko b\u0119dzie dobrze \/ Myl\u0105 si\u0119<\/em>. Albo: <em>Widz\u0119, \u017ce kombajn nadje\u017cd\u017ca \/ Kt\u00f3ry na nico\u015b\u0107 nas zetrze<\/em>. Tak, naprawd\u0119 kombajn &#8211; jakkolwiek dziwnie by to brzmia\u0142o. Mimo to Maus da si\u0119 lubi\u0107. A jego p\u0142yta by\u0142a najbardziej przeze mnie oczekiwan\u0105 dzisiejsz\u0105 premier\u0105 i z grubsza te oczekiwania spe\u0142ni\u0142a.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/_kF2-Cr6yX4\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p>Z grubsza, bo sze\u015b\u0107 lat up\u0142yn\u0119\u0142o od albumu <em>We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves<\/em>, kt\u00f3ry wtedy <a href=\"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2012\/08\/22\/doktor-ariel-i-mr-maus\/\">ogromnie mi si\u0119 podoba\u0142<\/a>, oczekiwania jeszcze uros\u0142y, a Maus nie znalaz\u0142 jakiej\u015b jednej cudownej nowej formu\u0142y. Gra z grubsza to samo, ostentacyjna p\u0142asko\u015b\u0107 i brak dynamiki, a tak\u017ce jednostajno\u015b\u0107 tej muzyki &#8211; tworzonej na syntezatorach, z typowymi dla lat 80. liniami basu i bezdusznym automatem perkusyjnym &#8211; mog\u0105 si\u0119 wyda\u0107 odstr\u0119czaj\u0105ce. A styl wydaje si\u0119 mocno ju\u017c wyeksploatowany, zu\u017cyty, na kraw\u0119dzi przejedzenia.<\/p>\n<p>A jednak co\u015b \u0142adnego dzieje si\u0119 pod t\u0105 zimn\u0105 skorup\u0105 nowej fali i niskim g\u0142osem przepuszczonym przez najmroczniejsze dost\u0119pne pog\u0142osy (notabene jeden z najbardziej charakterystycznych element\u00f3w muzyki Mausa, kojarz\u0105cy si\u0119 w r\u00f3wnej mierze z now\u0105 fal\u0105, co ze \u015bredniowieczem). Oto imponuj\u0105 ca\u0142kiem pogodne, fanfarowe akordy w instrumentalnej cz\u0119\u015bci <em>The Combine<\/em>. A cytowany <em>Pets<\/em> rozwija parti\u0119 syntezator\u00f3w niemal po Bachowsku, ze \u015bwietnym, Bachowskim kontrapunktem w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci utworu i rozmachem na miar\u0119 muzyki dawnej, id\u0105cym tu na granic\u0119 przerysowania, pastiszu. Linie syntezator\u00f3w, bezwstydnie melodyjne, mog\u0142yby towarzyszy\u0107 grom wideo, tyle tylko, \u017ce nie wykorzysta\u0142yby ca\u0142ego potencja\u0142u Mausa. Poza tym dost\u0119pnym ju\u017c w pobie\u017cnym ods\u0142uchu poziomem &#8222;Eee, ejtisowa nostalgia!&#8221; jest tu bowiem &#8211; podobnie jak u Pinka &#8211; poziom ukochania i zrozumienia muzyki rozrywkowej, a nawet (bardziej ni\u017c u Pinka) pr\u00f3ba sensownego wyj\u015bcia poza t\u0119 konwencj\u0119.<\/p>\n<p>Maus jako ameryka\u0144ski Masecki? Maus z orkiestr\u0105 barokow\u0105 i swoim Eldritchowskim, gotycko pos\u0119pnym tonem g\u0142osu? Maus mi\u0119dzy Bachem a Haendlem, z publicznymi dotacjami na koncert na imprezie z muzyk\u0105 dawn\u0105, na kt\u00f3rej zreszt\u0105 (wiemy to z wywiad\u00f3w) nie\u017ale si\u0119 zna? A mo\u017ce Maus na Sacrum Profanum? W dalekiej przysz\u0142o\u015bci nietrudno to sobie wyobrazi\u0107.<\/p>\n<p><strong>JOHN MAUS <em>Screen Memories<\/em><\/strong>, Ribbon 2017, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/QfFCb1y0WfA\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Wasze zwierzaki du\u017ce i ma\u0142e, wasze zwierzaki wyzdychaj\u0105 &#8211; \u015bpiewa John Maus. Utw\u00f3r Pets brzmi jak wczesny Gary Numan czy Ultravox, podobnie jak prawie ca\u0142a reszta p\u0142yty. I jak ca\u0142a reszta daleki jest od optymizmu. Oparty na kr\u00f3tkich frazach rzucanych pos\u0119pnym g\u0142osem, w kt\u00f3rym s\u0142ycha\u0107 rozedrganie, l\u0119k, w rodzaju: Gra\u0142em w Nawiedzonym Graffiti, nastoletnia wied\u017amo [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15355,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,7,2696],"tags":[1099],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15353"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15353"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15353\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15362,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15353\/revisions\/15362"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15355"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15353"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15353"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15353"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}