{"id":15384,"date":"2017-12-27T09:45:38","date_gmt":"2017-12-27T08:45:38","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15384"},"modified":"2017-12-27T09:51:07","modified_gmt":"2017-12-27T08:51:07","slug":"rok-2017-w-muzyce-10-uwag-koncowych","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/12\/27\/rok-2017-w-muzyce-10-uwag-koncowych\/","title":{"rendered":"Rok 2017 w muzyce: 10 uwag ko\u0144cowych"},"content":{"rendered":"

1. Postapo w domu i zagrodzie. <\/strong>Bo co je\u015bli postapokalipsa to nie przysz\u0142o\u015b\u0107, tylko ju\u017c element tera\u017aniejszo\u015bci? Tak sobie my\u015bla\u0142em, kupuj\u0105c rodzinie przed \u015bwi\u0119tami nie nowy telewizor, tylko oczyszczacz powietrza. I czytaj\u0105c „Wyborcz\u0105” w kt\u00f3rej dziennikarskim plebiscycie (sam bra\u0142em udzia\u0142, podobnie jak rok temu) polsk\u0105 p\u0142yt\u0105 roku zosta\u0142o Rite of the End<\/em> Stefana Weso\u0142owskiego (w sumie zgodnie z moj\u0105 zapowiedzi\u0105 z ko\u0144ca kwietnia<\/a>!). No i trudno oczywi\u015bcie przynajmniej znacznej cz\u0119\u015bci album\u00f3w wydawanych w tym roku przez Instant Classic – ze znakomitym BNNT na czele – nie uzna\u0107 za jaki\u015b przejaw postapokalipsy. S\u0142uchaj\u0105c pi\u0119knego Narkopopu <\/em>Gas, te\u017c mia\u0142em takie wra\u017cenie. Nie chodzi o to, \u017ce powstaj\u0105 kolejne serie o zombie czy powie\u015bci w rodzaju Drogi<\/em>. Chodzi o to, \u017ce nawet nie musz\u0105 ju\u017c powstawa\u0107, \u017ceby\u015bmy dochodzili do wniosku, \u017ce co\u015b dobrego zostawili\u015bmy za sob\u0105. Ludzie s\u0105 w stanie uwierzy\u0107 we wszystko, we wszystko zw\u0105tpi\u0107, w\u0142\u0105cznie z \u017celaznymi zasadami demokracji i prawem. Wycina si\u0119 lasy pod has\u0142em obrony d\u00f3br narodowych, za pieni\u0105dze protestuj\u0105cych ludzi organizuje si\u0119 kampanie reklamowe na rzecz wycinki. Wzorem Donalda Trumpa i innych bohater\u00f3w masowej polityki odkrywamy na nowo brutalno\u015b\u0107 w j\u0119zyku i stosunku do obcych, wracamy do prymitywnych relacji i, co wi\u0119cej, bywamy z tego dumni.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

2. Czar mi\u0119dzywojnia.<\/strong> Bo w ka\u017cdym dobrym postapo trzeba mie\u0107 do czego wraca\u0107. Dla nas naturalnym punktem odniesienia wobec skasowania okresu powojennego, a teraz jeszcze pr\u00f3by wykasowania okresu po 1989 roku, s\u0105 tradycje czas\u00f3w przedwojnia. Lata 20., lata 30. – albo mitologizowane, albo demitologizowane. Pisa\u0142em o tej mi\u0119dzywojennej gor\u0105czce w „Polityce”<\/a>. Jazz Band M\u0142ynarski Masecki<\/strong> by\u0142 najlepszym nowym zespo\u0142em tego roku, grupa Ha\u0144ba!<\/strong> wyda\u0142a drugi, jeszcze lepszy album swojej wizji folk-punka lat 30., Warszawska Orkiestra Sentymentalna<\/strong> podbija\u0142a pota\u0144c\u00f3wki kolejn\u0105 p\u0142yt\u0105, grupa Bodo <\/strong>zaskoczy\u0142a pierwsz\u0105. Rzutem na ta\u015bm\u0119 pod koniec roku wydane zosta\u0142y na p\u0142ycie – po raz pierwszy! – symfoniczne utwory Henryka Warsa<\/strong>. Je\u015bli to nie jest tendencja, to co ni\u0105 jest? <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

3. Chichro-polo.<\/strong> Ledwie dwa tygodnie temu opisywa\u0142em, o co chodzi<\/a>, wi\u0119c teraz tylko w dw\u00f3ch zdaniach. Ot\u00f3\u017c pod nieobecno\u015b\u0107 na polskiej scenie premier o takiej sile ra\u017cenia jak ostatnie albumy Dawida Podsiad\u0142o czy O.S.T.R. dominowa\u0142a ludyczna polewka na silniku disco polo. Relatywnie nowy trend to polewka „rockowa”, czyli Nocny Kochanek<\/strong> i S\u0142awomir<\/strong>. Wzros\u0142y skokowo koncertowe ga\u017ce Zenka Martyniuka. Pomog\u0142a w tym telewizja publiczna TVP, kt\u00f3r\u0105 dzi\u015b, po solidnym dofinansowaniu z bud\u017cetu, sta\u0107 na wszystko. Na Sylwestra za kilka dni zamierza sprowadzi\u0107 do Zakopanego Luisa Fonsiego, czyli youtube’ow\u0105 supergwiazd\u0119 roku – to ju\u017c w ramach wspierania narodowej dumy Puerto Rico. Ale spokojnie, S\u0142awomir te\u017c b\u0119dzie.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

4. Nowi wydawcy, nowa si\u0142a.<\/strong> Znikaj\u0105 stare niezale\u017cne szyldy. Tym razem koniec dzia\u0142alno\u015bci og\u0142osi\u0142a bardzo zas\u0142u\u017cona BDTA <\/strong>(znana te\u017c jako Oficyna Biedota). Ostatnim tytu\u0142em ma by\u0107 wydany kilka dni temu materia\u0142 Arkadiusza Entropii<\/a>. Og\u0142oszenie boli tak\u017ce dlatego, \u017ce by\u0142 to \u015bwietny rok w dzia\u0142alno\u015bci BDTA, w\u0142\u0105cznie z hitowymi Nagrobkami<\/strong>, kt\u00f3re zaw\u0119drowa\u0142y na trzecie miejsce wspomnianego ju\u017c plebiscytu p\u0142ytowego Agory. BDTA zostawia po sobie na pewno \u0142adny, granitowy nagrobek, a umocni\u0142y si\u0119 przez ten rok wytw\u00f3rnie, kt\u00f3re s\u0105 w moim mniemaniu jednymi z najciekawszych nowych marek do obserwowania, w tym ko\u0142obrzeska Pla\u017ca Zachodnia<\/a> i lubelska Fundacja Kaisera Soeze<\/a>. W bardziej tanecznej elektronice – cho\u0107by MOST<\/a>. W naturze mamy ci\u0105g\u0142y ruch<\/em>, jak \u015bpiewa\u0142 Lech Janerka.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

5. Na prowincji \u015bwiata. <\/strong>Czyli w Ugandzie. Tam dzia\u0142a\u0142a Nyege Nyege Tapes <\/strong>– w moim mniemaniu jedna z najciekawszych oficyn muzycznych mijaj\u0105cego roku. Nie Hyperdub, cho\u0107 mia\u0142 momenty, nie Planet Mu, cho\u0107 te\u017c zdarzy\u0142 si\u0119 tej zas\u0142u\u017conej wytw\u00f3rni udany tytu\u0142, nie Kompakt, cho\u0107 opublikowa\u0142 jedn\u0105 z najlepszych p\u0142yt roku. Nyege Nyege z Kampali na sze\u015bciu kasetowych i cyfrowych wydawnictwach (pod koniec roku pojawi\u0142 si\u0119 pierwszy winyl) odkrywa\u0142o muzyk\u0119 electro acholi, singeli z Tanzanii, mroczn\u0105 perkusyjn\u0105 muzyk\u0119 z Ugandy, elektronik\u0119 z Kenii i Grecji. Sprawd\u017acie koniecznie. Album grupy Nihiloxica to jeden z najbardziej niedocenionych tytu\u0142\u00f3w w rankingach p\u0142yt roku.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

6. Australijska inwazja.<\/strong> Skoro ju\u017c jeste\u015bmy przy kluczu geograficznym – gdzie tak pi\u0119knie sz\u0142o muzykom jak w Australii i Nowej Zelandii? Mamy do czynienia z najwi\u0119ksz\u0105 od lat inwazj\u0105 ciekawych zespo\u0142\u00f3w i wykonawc\u00f3w pochodz\u0105cych z tego rejonu \u015bwiata. Od Lorde<\/strong>, przez Alex Lahey<\/strong> i Courtney Barnett<\/strong>, po psychodeliczne King Gizzard & The Lizard Wizard<\/strong> (cztery albumy w roku 2017!) oraz Pond<\/strong>, wyprodukowane przez Kevina Parkera z Tame Impala, grupy, kt\u00f3ra ma zasadniczy udzia\u0142 w wypromowaniu tej fali artyst\u00f3w. Mieli\u015bmy nawet polski w\u0105tek tej fascynacji Parkerem – w postaci albumu niXes.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

7. Polski jazz rz\u0105dzi.<\/strong> Jeszcze jeden geograficzny, tym razem narodowy podpunkt. Wydawanie album\u00f3w w presti\u017cowych wytw\u00f3rniach i granie zagranicznych tras przesta\u0142o w tym roku na kimkolwiek robi\u0107 wra\u017cenie. Roczniki 80. wchodz\u0105 w by\u0107 mo\u017ce najlepszy moment swojej dzia\u0142alno\u015bci na szeroko rozumianej scenie jazzowej. Dotyczy to m.in. Adam Ba\u0142dycha, Krzysztofa Dysa, Marcina Maseckiego, Macieja Obary, Marka P\u0119dziwiatra, Mateusza Smoczy\u0144skiego, Wac\u0142awa Zimpla, kt\u00f3rym jednak po pi\u0119tach depcz\u0105 jeszcze m\u0142odsi – roczniki z prze\u0142omu lat 80. i 90., w tym znaczna cz\u0119\u015b\u0107 bardzo ciekawej sceny tr\u00f3jmiejskiej (Tomasz Chy\u0142a, grupa Algorythm, niezmiernie utalentowany Kamil Piotrowicz) oraz polscy Du\u0144czycy<\/a>, czyli nasi muzycy z przetarciem w kopenhaskim Rytmisk Musikkonservatiorium, m.in. Szymon G\u0105siorek, J\u0119drzej \u0141agodzi\u0144ski, Franciszek Pospieszalski, Grzegorz Tarwid czy Kuba Wi\u0119cek. I jeszcze znakomity w tym roku Pianohooligan. Nie by\u0142o takiej fali od czas\u00f3w, kt\u00f3re teraz z rozrzewnieniem wspominamy seri\u0105 reedycji Polish Jazz i pierwszymi wydaniami zapomnianych materia\u0142\u00f3w Komedy czy Seiferta. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

8. Muzyka w grze II. <\/strong>Cz\u0119\u015b\u0107 druga – jak to w grach – bo dwa lata temu z rado\u015bci\u0105 odnotowywa\u0142em ju\u017c spory ruch w tej dziedzinie. Zasadniczo po\u015bwi\u0119ci\u0142em hossie w dziedzinie muzyki do gier wideo w tym roku oddzielny wpis, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 si\u0119 ju\u017c rozwodzi\u0142 nad klas\u0105 bigbandowego soundtracku do Cuphead<\/em> ani muzyki napisanej do serii Life Is Strange<\/em> przez zesp\u00f3\u0142 Daughter<\/strong> czy morzu muzyki napisanej do Everything <\/em>przez Bena Lukasa Boysena. Warto te\u017c wspomnie\u0107 bardzo \u0142adnie zgran\u0105 z mroczn\u0105 opraw\u0105 graficzn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 w polskiej grze Darkwood<\/em>. Pisa\u0142em te\u017c w tym roku o Lichtspeer <\/em>Marcina Sonnenberga, ale to zesz\u0142oroczny tytu\u0142. W ka\u017cdym razie fakt, \u017ce co jaki\u015b czas sprawdzam, co muzycznego dzieje si\u0119 na Steamie zamiast na Bandcampie, to znak czas\u00f3w. Swoj\u0105 drog\u0105 na Bandcampie sp\u0119dza\u0142em wi\u0119cej czasu ni\u017c dot\u0105d – tak\u017ce dlatego, \u017ce mniejszy kontakt z radiow\u0105 anten\u0105 pozwala mi ograniczy\u0107 kupowanie fizycznych wydawnictw.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

9. Patrio-polo.<\/strong> Dzi\u015b to ju\u017c spora tendencja, a zapowiada si\u0119 na kluczow\u0105 w roku 2018, kiedy celebrowa\u0107 b\u0119dziemy setn\u0105 rocznic\u0119 odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci. Rozmno\u017c\u0105 si\u0119 wykonawcy, kt\u00f3rzy – jak Contra Mundum <\/strong>– graj\u0105 skrojon\u0105 pod konkursy ministerialne (w tym roku CM takowe wygrywali) patriotyczn\u0105 wersj\u0119 rocka. Granty czekaj\u0105, a imprezy plenerowe te\u017c same si\u0119 nie zagraj\u0105. Niestety, dobre teksty i atrakcyjna muzyka te\u017c same si\u0119 nie napisz\u0105, wi\u0119c w 99 proc. b\u0119dziemy mieli do czynienia z klasycznymi przypadkami produkcyjniak\u00f3w o przerysowanym, pompatycznym charakterze i nierzadko memowym potencjale. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

10. Polska ponad wszystkich.<\/strong> Ale nie ze wzgl\u0119du na dzia\u0142ania polskich rz\u0105d\u00f3w, generalnie wartych siebie. W chwili, gdy czytacie te s\u0142owa, by\u0107 mo\u017ce negocjowana jest , a mo\u017ce nawet domykana transakcja sprzeda\u017cy Polskich Nagra\u0144 – z powrotem maj\u0105 trafi\u0107 pod kontrol\u0119 bud\u017cetu pa\u0144stwa, tyle \u017ce ju\u017c za wi\u0119ksze pieni\u0105dze. To jest pr\u00f3ba zatuszowania du\u017cego b\u0142\u0119du, zn\u00f3w za nasze, no i w znacznej mierze pozbawiona (w dzisiejszych realiach) sensu bez naprawd\u0119 dobrych i naprawd\u0119 niezale\u017cnych od ministerialnego sposobu dzia\u0142ania mened\u017cer\u00f3w. A takich w okolicach ministerstwa ostatnio nie zaobserwowano. Ale c\u00f3\u017c, teraz, zadrwiwszy ju\u017c sobie z nurt\u00f3w narodowych, mog\u0119 na spokojnie odpowiedzie\u0107, \u017ce w tym roku najch\u0119tniej robi\u0142bym tylko podsumowania polskich p\u0142yt.<\/strong> Bo tu pojawiaj\u0105 si\u0119 od 2-3 lat najciekawsze propozycje, w prywatnych wydawnictwach prowadzonych za prywatne pieni\u0105dze, w muzyce rozrywkowej najcz\u0119\u015bciej pozbawionej publicznych dofinansowa\u0144, czasem z pieni\u0119dzmi miejskimi. I to w polskiej muzyce mia\u0142bym najwi\u0119ksze k\u0142opoty z wyborem. Nie ze wzgl\u0119du na patriotyzm, tylko ze wzgl\u0119du na to, \u017ce jeste\u015bmy tacy dobrzy. A mo\u017cemy by\u0107 jeszcze lepsi, bo inspiracji tym, co si\u0119 dooko\u0142a dzieje, szybko nie zabraknie. Dlatego spieszmy si\u0119 rozwala\u0107 system, dop\u00f3ki w miar\u0119 mocno trzyma si\u0119 na nogach. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Postapo w domu i zagrodzie. Bo co je\u015bli postapokalipsa to nie przysz\u0142o\u015b\u0107, tylko ju\u017c element tera\u017aniejszo\u015bci? Tak sobie my\u015bla\u0142em, kupuj\u0105c rodzinie przed \u015bwi\u0119tami nie nowy telewizor, tylko oczyszczacz powietrza. I czytaj\u0105c „Wyborcz\u0105” w kt\u00f3rej dziennikarskim plebiscycie (sam bra\u0142em udzia\u0142, podobnie jak rok temu) polsk\u0105 p\u0142yt\u0105 roku zosta\u0142o Rite of the End Stefana Weso\u0142owskiego (w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15920,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,120,3117,107,556,558,4,1139],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15384"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15384"}],"version-history":[{"count":21,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15384\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15945,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15384\/revisions\/15945"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15920"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15384"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15384"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15384"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}