{"id":15409,"date":"2017-11-02T09:16:25","date_gmt":"2017-11-02T08:16:25","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15409"},"modified":"2017-11-02T09:28:10","modified_gmt":"2017-11-02T08:28:10","slug":"w-cyrku-po-drugiej-stronie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/11\/02\/w-cyrku-po-drugiej-stronie\/","title":{"rendered":"W cyrku po Drugiej Stronie"},"content":{"rendered":"

Zawsze uderza\u0142a mnie w grupie Trupa Trupa <\/strong>jedna cecha. A mam spore do\u015bwiadczenie z t\u0105 formacj\u0105, zwa\u017cywszy na to, \u017ce od sze\u015bciu lat opisywa\u0142em na Polifonii ka\u017cdy z ich album\u00f3w (mo\u017cna sprawdzi\u0107). Ta cecha to precyzja, z jak\u0105 wykonanie idzie za my\u015bl\u0105 wyra\u017con\u0105 w nazwie grupy, informacjami o zespole (gdzie wcze\u015bniej pojawi\u0142y si\u0119 wzmianki o cyrku na cmentarzu), wst\u0119pnie sygnalizowanej w stylistyce od pierwszych nagra\u0144. Je\u015bli wi\u0119c w serialu Stranger Things<\/em> (drugi sezon niestety minimalnie s\u0142abszy, z jednym bardzo s\u0142abym odcinkiem – sami si\u0119 domy\u015blcie, kt\u00f3ry mam na my\u015bli) mamy fenomen Drugiej Strony, to ten rewers, albo negatyw cyrku, kt\u00f3ry proponuje Trupa Trupa, mo\u017cna uzna\u0107 za cyrk po Drugiej Stronie. Na Jolly New Songs<\/em> zn\u00f3w zgadza si\u0119 wszystko, nawet moment wydania, wi\u0119c zabra\u0142em p\u0142yt\u0119 do samochodu na Wszystkich \u015awi\u0119tych, uznaj\u0105c, \u017ce mo\u017ce w typowo krajowych okoliczno\u015bciach wycisn\u0119 z tej p\u0142yty recenzencko co\u015b wi\u0119cej ni\u017c koledzy z Zachodu, cho\u0107by z cenionego The Quietus<\/a>, kt\u00f3rzy ju\u017c zacz\u0119li j\u0105 chwali\u0107 – bo TT ponownie ju\u017c wydaje album za granic\u0105 i ponownie zbiera tam recenzje. <\/p>\n

Podtrzymuj\u0119 to, co powiedzia\u0142em autorowi okrytego aur\u0105 sporych kontrowersji tekstu w „Dwutygodniku”<\/a> – \u017ce gdyby nie sukcesywne zabieganie o uwag\u0119 prasy, tr\u00f3jmiejska formacja nie sta\u0142aby tu, gdzie stoi. Nie by\u0142aby czo\u0142owym reprezentantem „gda\u0144skiej szko\u0142y \u015bmierci”, jak j\u0105 nazwa\u0142 inny autor innego tekstu, wydrukowanego w\u0142a\u015bnie na \u0142amach „Polityki”<\/a> (polecam). Ale jest druga strona tego zjawiska – dzi\u015b motyw drugiej strony b\u0119dzie wraca\u0142 – mianowicie TT nie tylko wysy\u0142ali informacje i pytania do medi\u00f3w, ale s\u0142uchali tego, co media m\u00f3wi\u0105 o nich. Nie b\u0119d\u0119 ukrywa\u0142, \u017ce dostaj\u0119 du\u017co korespondencji od wykonawc\u00f3w wydaj\u0105cych p\u0142yty lub nagrywaj\u0105cych dem\u00f3wki. Wielu z nich zwyczajnie nie zd\u0105\u017c\u0119 pos\u0142ucha\u0107, ale s\u0105 tacy, kt\u00f3rzy nie bardzo chc\u0105 s\u0142ucha\u0107 mnie – szczeg\u00f3lnie gdy mam co\u015b krytycznego do powiedzenia. TT s\u0142uchali r\u00f3\u017cnych dochodz\u0105cych do nich g\u0142os\u00f3w. W ci\u0105gu czterech lat zrobili post\u0119p i z tworzywa, w kt\u00f3rym s\u0142ycha\u0107 by\u0142o elementy zimnej fali, typowo polskiej piosenki literackiej, zawsze troch\u0119 „swetrowej” i inteligenckiej, ale tak\u017ce post-rocka (Slint) i psychodelii (The Doors, Barrett), ulepili co\u015b wyj\u0105tkowego i swojego – i za to s\u0105 oceniani.<\/p>\n