![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/thedrums_portamento.jpg\" "\\"thedrums_portamento\\"")
<\/a>Zacznijmy od The Drums<\/strong>, bo po pierwsze zaleg\u0142o\u015b\u0107, poza tym ich p\u0142yt\u0119 „Portamento” (Moshi Moshi 2011, 6\/10) dosta\u0142em w tylu kopiach, \u017ce czuj\u0119 si\u0119 psychologicznie zobowi\u0105zany wobec wydawc\u00f3w. Przykro mi, liczba CD-R-\u00f3w z kopi\u0105 albumu niespecjalnie wp\u0142yn\u0119\u0142a na moj\u0105 ocen\u0119. Wszelkie zobowi\u0105zania rozp\u0142yn\u0119\u0142yby si\u0119 zreszt\u0105 wobec letnio\u015bci tego materia\u0142u, kt\u00f3ry sk\u0142ada si\u0119 z \u0142adnych piosenek cytuj\u0105cych w spos\u00f3b otwarty lub p\u00f3\u0142otwarty brytyjskie kapele z lat 80. – od wszechobecnego basu w stylu New Order, po refren w stylu Cocteau Twins („What You Were”) czy partie wokalne w stylu The Smiths („Money”). Doceniam fakt, \u017ce na \u015bwiecie powstaje tyle zespo\u0142\u00f3w pisz\u0105cych przyzwoite piosenki w takiej wt\u00f3rnej stylistyce. Ale jeszcze bardziej doceniam to, \u017ce nie musz\u0119 ich wszystkich s\u0142ucha\u0107.<\/p>\n<\/a>O ile jednak The Drums s\u0105 mili, nie wadz\u0105 i niejednemu s\u0142uchaczowi uprzyjemni\u0105 czas, o tyle nowy Kasabian<\/strong> („Velociraptor!”, Columbia 2011, 5\/10) doprowadza do frustracji, wzbudza negatywne emocje i pozostawia w pod\u0142ym nastroju. S\u0105 na nowym albumie z grubsza gorsz\u0105 kopi\u0105 The Verve, momentami zatr\u0105caj\u0105c\u0105 te\u017c o solowego Ashcrofta, na co naprowadza nas od razu rozpoczynaj\u0105cy p\u0142yt\u0119 „Let’s Roll Just Like We Used To”). Odniesienia do Beatles\u00f3w w „La Fee Verte” s\u0105 niesmaczne, „Days Are Forgotten” jest g\u0142upawy, a „Goodbye Kiss” \u0142zawy i szablonowy. Najciekawiej brzmi\u0105 rave’owe momenty (utw\u00f3r tytu\u0142owy oraz najlepszy na p\u0142ycie „I Hear Voices” – ten do zgrania!), ale jak pi\u0119\u015b\u0107 do nosa pasuj\u0105 do reszty. Dawno ju\u017c s\u0142uchanie zespo\u0142u z ok\u0142adek brytyjskiej prasy muzycznej nie by\u0142o dla mnie tak przygn\u0119biaj\u0105ce i nie przynios\u0142o takiej frustracji.<\/p>\n<\/a>Aretha Franklin, Norah Jones, Lady Gaga, Sheryl Crow, Willie Nelson\u2026 Nie, to nie wst\u0119p do encyklopedii wsp\u00f3\u0142czesnej wokalistyki. To pocz\u0105tek listy go\u015bci Tony\u2019ego Bennetta<\/strong>, kt\u00f3rzy zgodzili si\u0119 przy okazji jego 85. urodzin za\u015bpiewa\u0107 z nim duety standard\u00f3w sprzed lat do akompaniamentu staro\u015bwieckiego, ale nowocze\u015bnie nagranego big bandu. I zarazem kontynuacja jego \u201eDuet\u00f3w\u201d sprzed pi\u0119ciu lat, a w tradycji popu i jazzu \u2013 rodzaj muzycznej korespondencji z Frankiem Sinatr\u0105, za \u017cycia jedynym konkurentem Bennetta, kt\u00f3ry te\u017c mia\u0142 s\u0142ynn\u0105 p\u0142yt\u0119 z duetami w dyskografii. Ale nawet te wszystkie nazwiska nie wystarczy\u0142y, \u017ceby recenzja „Duets II” (Columbia 2011, 6\/10) posz\u0142a w papierowej „Polityce”. Sprzeda si\u0119 w ka\u017cdym razie i bez tego – tym bardziej, \u017ce album dosta\u0142 nieoczekiwan\u0105 i smutn\u0105 kampani\u0119 promocyjn\u0105 po \u015bmierci Amy Winehouse. Ta ostatnia za\u015bpiewa\u0142a tu z Bennettem przejmuj\u0105c\u0105 wersj\u0119 \u201eBody and Soul\u201d. Ostatni\u0105 swoj\u0105 piosenk\u0119 nagran\u0105 za \u017cycia i ostatni dow\u00f3d geniuszu wokalnego – bez naci\u0105gania. Nie wszystkim si\u0119 uda\u0142o zab\u0142ysn\u0105\u0107 na tej p\u0142ycie. Za to Bennett wychodzi z tarcz\u0105 i dziarsko – jak znam \u017cycie, to b\u0119dziemy mieli jeszcze duety numer trzy. Co najwy\u017cej gwiazd do wsp\u00f3lnego \u015bpiewania mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107.<\/p>\n<\/a>Wreszcie najbardziej kuriozalna p\u0142yta roku, kt\u00f3rej odpu\u015bci\u0142em swego czasu na tym blogu oddzieln\u0105 d\u0142u\u017csz\u0105 notk\u0119. A od tamtej chwili i tak (mam wra\u017cenie) \u015bwiat ju\u017c zapomnia\u0142 o tym albumie. Czyli SuperHeavy<\/strong>, supergrupa, kt\u00f3rej sk\u0142ad brzmi jak zestaw go\u015bci do muzycznej Arki Noego. Mick Jagger reprezentuje kultur\u0119 rockow\u0105, Dave Stewart (Eurythmics) \u2013 pop, Joss Stone \u2013 soulow\u0105 wokalistyk\u0119, Damian Marley (syn Boba) \u2013 reggae, a AR Rahman, tw\u00f3rca \u015bcie\u017cki do filmu \u201eSlumdog. Milioner z ulicy\u201d \u2013 muzyk\u0119 hindusk\u0105. Co z tego wynika? Eklektyzm, a nawet miszmaszyzm do kwadratu. Poza ci\u0105g\u0142ym przekazywaniem sobie pa\u0142eczki mi\u0119dzy wokalistami w poszczeg\u00f3lnych utworach \u2013 niewiele. Ta p\u0142yta z nazw\u0105 zespo\u0142u w tytule (A&M 2011, 4\/10) brzmi najlepiej, gdy ton pr\u00f3buje jej nada\u0107 m\u0142ody Marley, ale to tylko chwile. Nie ma nowej jako\u015bci, ca\u0142y ten projekt jest jak s\u0142uchanie kilku r\u00f3\u017cnych piosenek naraz. A to spokojnie mo\u017cecie przetrenowa\u0107 w domu bez potrzeby kupowania tej p\u0142yty. <\/p>\n<\/a>Poziom post\u0119puj\u0105cej cienizny reprezentuje w tym zestawie tak\u017ce Prince Rama<\/strong> i ich \u015bwie\u017cutki album „Trust Now” (Paw Tracks 2011, 5\/10). Rzecz wisi na jakich\u015b rozci\u0105gaj\u0105cych si\u0119 jak guma do \u017cucia nitkach hajpu z okresu nieco lepszej „Shadow Temple”, dra\u017cni pretensj\u0105, momentami nudzi, a rozgrzewa ledwie w dw\u00f3ch mo\u017ce trzech kr\u00f3tszych momentach „Summer of Love” i „Trust”. Bywa ra\u017c\u0105co prostacka i do\u015b\u0107 powa\u017cna, co powoduje, \u017ce wystarczy\u0142oby par\u0119 smutnych partii gitary basowej i mogliby zosta\u0107 gwiazdami Castle Party. Jedyne, co Was mo\u017ce rozbawi\u0107, to wracaj\u0105ca my\u015bl, \u017ce zatrudnili na wokalu Yoko Ono.<\/p>\n