{"id":15648,"date":"2017-11-24T10:18:16","date_gmt":"2017-11-24T09:18:16","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15648"},"modified":"2017-11-29T09:03:09","modified_gmt":"2017-11-29T08:03:09","slug":"co-ma-bjork-do-mickiewicza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/11\/24\/co-ma-bjork-do-mickiewicza\/","title":{"rendered":"Co ma Bj\u00f6rk do Mickiewicza"},"content":{"rendered":"

Po „wykradzeniu” pierwszej recenzji przez redakcj\u0119 ASZDziennika<\/a> uzna\u0142em, \u017ce w sumie niepokoj\u0105co du\u017co si\u0119 w tamtej fejkowej wersji zgadza\u0142o. A\u017c zacytuj\u0119 samego udawanego siebie: Organiczne syntezatory wspierane przez trzynastoosobowy zesp\u00f3\u0142 fletowy z Reykjaviku s\u0105 tylko t\u0142em dla neobarokowych wokaliz Bj\u00f6rk, kt\u00f3rej ja\u017a\u0144 na najnowszej p\u0142ycie wreszcie osi\u0105ga prawdziw\u0105 symbioz\u0119 z natur\u0105 i po raz pierwszy wiernie przypomina ch\u0142\u00f3d islandzkiego lodowca Vatnaj\u00f6kull<\/em>. S\u0142owa „ja\u017a\u0144” wprawdzie nie u\u017cywam, ale og\u00f3lny kierunek by\u0142 nawet ciekawy. Bo je\u015bli gdzie\u015b odrobina pretensjonalno\u015bci pasuje, to przy Bj\u00f6rk. Gdyby wydrukowali ca\u0142o\u015b\u0107, po prostu przeklei\u0142bym na Polifoni\u0119. A tak musz\u0119 pisa\u0107 na nowo, ju\u017c po przes\u0142uchaniu. Pos\u0142ucha\u0107 zawsze warto, bo fenomen artystyczny Bj\u00f6rk <\/strong>polega m.in. na tym, \u017ce ca\u0142kowicie nieudanej p\u0142yty nie nagra\u0142a (cho\u0107 zawaha\u0142bym si\u0119 przy Volcie<\/em>), natomiast niekt\u00f3re, cho\u0107 ciekawe, mo\u017cna sobie darowa\u0107. Tak jest z Utopi\u0105<\/em>.<\/p>\n

\u017bart o delfinach by\u0142 zabawny, chocia\u017c motywem powracaj\u0105cym na Utopii <\/em>s\u0105 odg\u0142osy ptak\u00f3w (wysamplowane z Hekury <\/em>David Toopa, \u017ceby doda\u0107 temu muzykologicznego ci\u0119\u017caru). W wypadku wsp\u00f3\u0142pracy dwojga tak ekstrawaganckich artyst\u00f3w jak Bj\u00f6rk i Arca ta ekscentryczno\u015b\u0107 pomys\u0142\u00f3w si\u0119 nie dodaje, tylko mno\u017cy. St\u0105d wra\u017cenie, \u017ce dziwniej ju\u017c nie mo\u017cna. I my\u015bl, \u017ce od bardzo wa\u017cnej w swojej dyskografii p\u0142yty Vulnicura<\/em> Islandka p\u0142ynnie przechodzi do albumu r\u00f3wnie mocnego emocjonalnie, ale z wra\u017ceniem pewnej przesady w tym postrzeganiu siebie jako centrum systemu nerwowego wszech\u015bwiata. Tam cierpia\u0142a katusze za miliony, tutaj za miliony kocha. Znamy to z naszego romantyzmu. Otwiera si\u0119 na nowe uczucie do tego stopnia, \u017ce w\u0142a\u015bciwie w ka\u017cdym momencie jest – jak w Features Creatures<\/em> – o pi\u0119\u0107 minut od mi\u0142o\u015bci<\/em>. Zagojona rana na piersiach z poprzedniej p\u0142yty staje si\u0119 – jak w singlowym The Gate<\/em> – czym\u015b w rodzaju wr\u00f3t. Czyli, um\u00f3wmy si\u0119, mniej wi\u0119cej tym, co widzieli w niej ju\u017c wtedy ludzie \u015bledz\u0105cy same tylko sesje zdj\u0119ciowe. Nie jest to skomplikowana wizualna przeno\u015bnia. Teraz ten motyw wraca na ok\u0142adce nowego albumu, kt\u00f3ra jest – jak przysta\u0142o na autork\u0119 – prowokacyjna, cho\u0107 tak\u017ce, jak kto\u015b ju\u017c zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119, memogenna.<\/p>\n