{"id":15655,"date":"2017-11-27T09:15:05","date_gmt":"2017-11-27T08:15:05","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15655"},"modified":"2017-11-27T09:24:58","modified_gmt":"2017-11-27T08:24:58","slug":"kariera-muzyczna-w-wersji-filmowej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/11\/27\/kariera-muzyczna-w-wersji-filmowej\/","title":{"rendered":"Kariera muzyczna w wersji filmowej"},"content":{"rendered":"<p>Dwa tygodnie temu dyskutowali\u015bmy na Targach Muzycznych CJG &#8211; w gmachu PKiN, otoczonym akurat przez pal\u0105ce race rodziny z dzie\u0107mi &#8211; o polskiej muzyce elektronicznej. W zacnym gronie redaktor\u00f3w Marka Horodniczego, J\u0119drzeja S\u0142odkowskiego i Jarka Szubrychta, no i zas\u0142u\u017conego w tej dziedzinie Marka Bili\u0144skiego. Oby\u0142o si\u0119 tym razem bez kontrowersji, za to pad\u0142y pytania o to, jak si\u0119 z polsk\u0105 elektronik\u0105 przebi\u0107 na \u015bwiecie i co ma w sobie wyj\u0105tkowego ta sfera w krajowej wersji. Tu przysz\u0142a mi do g\u0142owy muzyka filmowa. A raczej to, w jaki spos\u00f3b polskie nurty muzyczne ekspediowali na Zach\u00f3d rodzimi re\u017cyserzy, cz\u0119sto pracuj\u0105cy z kompozytorami w sta\u0142ych duetach. Pola\u0144ski z Komed\u0105, Wajda i \u017bu\u0142awski (tu ju\u017c na elektroniczn\u0105 nut\u0119) &#8211; z Korzy\u0144skim. Mo\u017ce nale\u017ca\u0142oby wi\u0119c pozna\u0107 paru polskich elektronik\u00f3w z co zdolniejszymi re\u017cyserami? W domu postanowi\u0142em sobie przypomnie\u0107, czy ten rodzaj kooperacji dalej dzia\u0142a. Wyniki?<!--more--><\/p>\n<p>Nie ma tragedii, cho\u0107 mog\u0142oby by\u0107 lepiej. Ma\u0142gorzata Szumowska konsekwentnie pracuje z Paw\u0142em Mykietynem, co wygl\u0105da na wyb\u00f3r bardzo przemy\u015blany (ale te\u017c p\u00f3j\u015bcie &#8222;na pewne&#8221;). Wojtek Smarzowski zaprasza do kolejnych film\u00f3w Miko\u0142aja Trzask\u0119, co dzi\u015b wydaje si\u0119 zabiegiem oczywistym, ale by\u0142o mocnym autorskim wyborem. Bardziej ryzykancko gra\u0142 na przyk\u0142ad Tomasz Wasilewski, decyduj\u0105c si\u0119 na soundtrack Baascha (<em>P\u0142yn\u0105ce wie\u017cowce<\/em>) &#8211; m\u0142odego artysty sceny elektronicznej. Poza Polsk\u0105 szuka\u0142 &#8211; niestety &#8211; Pawe\u0142 Pawlikowski, zamawiaj\u0105c muzyk\u0119 do <em>Idy<\/em>, najwa\u017cniejszego polskiego filmu ostatnich lat, u Du\u0144czyka Kristiana Eidnesa Andersena. Wracaj\u0105 nazwiska sprawdzonego Micha\u0142a Lorenca, a tak\u017ce \u0141ukasza Targosza i Antoniego \u0141azarkiewicza. Ale jednak mog\u0142oby by\u0107 wi\u0119cej pr\u00f3b wci\u0105gania wa\u017cnych na polskiej scenie muzyk\u00f3w do filmu, kt\u00f3ry ma dobre, festiwalowe pola promocji i na kt\u00f3rego wsparcie sk\u0142adamy si\u0119 od lat wsp\u00f3lnie. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/cA6BUYVkQoE\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Dlatego bardzo si\u0119 ucieszy\u0142em, \u017ce udany film Piotra Domalewskiego <em>Cicha noc<\/em> &#8211; kt\u00f3ry mia\u0142em okazj\u0119 obejrze\u0107 kilka dni temu (<a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/film\/1727932,1,recenzja-filmu-cicha-noc-rez-piotr-domalewski.read\">tutaj recenzja z &#8222;Polityki&#8221;<\/a>) &#8211; wprowadza do filmu nowe nazwiska: przede wszystkim Wac\u0142awa Zimpla, ale te\u017c Krzysztofa Dysa i Huberta Zemlera (ten ostatni ma <a href=\"http:\/\/www.filmpolski.pl\/fp\/index.php?film=1236446\">mniejszy projekt filmowy na koncie<\/a>). Bo muzyk\u0119 autorstwa tego pierwszego nagrali wszyscy trzej &#8211; zosta\u0142 tu wykorzystany utw\u00f3r tria LAM. No i na ekranie wype\u0142nia, o ile zd\u0105\u017cy\u0142em si\u0119 zorientowa\u0107, g\u0142\u00f3wnie napisy ko\u0144cowe. Traktuj\u0119 to wi\u0119c jako dobry prognostyk na przysz\u0142o\u015b\u0107, ale nie jako happy end i rozwi\u0105zanie problemu. <\/p>\n<p>Je\u015bli podczas targowej dyskusji wspomnia\u0142em o mo\u017cliwo\u015bciach, jakie daje napisanie muzyki do w\u0142a\u015bciwego filmu\/serialu w odpowiednim momencie, to bezpo\u015bredni\u0105 inspiracj\u0105 by\u0142 przypadek <strong>Kyle&#8217;a Dixona i Michaela Steina<\/strong>. Muzycy ameryka\u0144skiej formacji Survive, bardzo ma\u0142o znanej, w sumie nawet w swojej dziedzinie nie najwa\u017cniejszej, w ci\u0105gu kilku miesi\u0119cy &#8211; realnie! &#8211; trafili na \u0142amy prasy i do program\u00f3w festiwali (<a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2016\/10\/14\/5-mysli-na-szczyt-sezonu-dylan-unsound-karkowski\/\">w tym Unsoundu<\/a>) dzi\u0119ki muzyce do serialu <em>Stranger Things<\/em>, tak jak sam serial dobrze ogrywaj\u0105cej klimat epoki &#8211; z \u00f3wczesnymi barwami syntezator\u00f3w i 8-bitowym mrokiem. Pomys\u0142 na muzyk\u0119 wydawa\u0142 si\u0119 genialny w swej prostocie i oczywisto\u015bci, cho\u0107 &#8211; trzeba przyzna\u0107 &#8211; takiej muzyki sporo si\u0119 dzi\u015b pisze i duet Dixon\/Stein nie dokona\u0142 \u017cadnej rewolucji. Poza tym mog\u0142o si\u0119 uda\u0107 tylko raz. Dlatego pewnie w muzyce z drugiego sezonu s\u0105 pr\u00f3by wyzwolenia si\u0119 z dotychczasowej stylistyki. Ciekawym jest <em>Eulogy <\/em>&#8211; wyra\u017ana pr\u00f3ba odwo\u0142ania do estetyki Mike&#8217;a Oldfielda, jest te\u017c <em>I Can Save Them<\/em> z wycieczk\u0105 bli\u017cej <em>Miami Vice<\/em>, par\u0119 fragment\u00f3w ci\u0119\u017cszych i bardziej przesterowanych &#8211; jak <em>Digging<\/em>, momentami autorzy w\u0119druj\u0105 ca\u0142kiem blisko J\u00f3hannssona. Jest w tym wszystkim sporo ambicji i ciekawych efekt\u00f3w, cho\u0107 w ca\u0142o\u015bci &#8211; analogicznie zreszt\u0105 do ca\u0142ego drugiego sezonu serii &#8211; pozostaje ta muzyka odkryciem drugorz\u0119dnym. Przynajmniej pod wzgl\u0119dem czysto muzycznym. Je\u015bli chodzi o marketing, wszystko &#8211; w\u0142\u0105cznie z muzyk\u0105 od razu \u0142atwo dost\u0119pn\u0105 w wersji cyfrowej, w streamingu (gdzie odtwarzanym d\u017awi\u0119kom towarzyszy rodzaj tapety graficznej jak z serialu &#8211; rzu\u0107cie okiem na Spotify) &#8211; dzia\u0142a lepiej. Dyrektor PISF &#8211; kogokolwiek wybior\u0105 z tej niedaj\u0105cej wielkich nadziei stawki &#8211; powinien mie\u0107 ten soundtrack na p\u00f3\u0142ce.  <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/R1ZXOOLMJ8s\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>O marketingu pisz\u0119 tak\u017ce dlatego, \u017ce dopiero przy okazji drugiej cz\u0119\u015bci <em>Stranger Things<\/em> dostali\u015bmy zestaw piosenek z filmu. Budowany w pierwszym <em>ST<\/em> konsekwentnie &#8211; jako zestaw utwor\u00f3w, kt\u00f3rych si\u0119 s\u0142ucha w wyimaginowanych latach 80., kiedy toczy si\u0119 akcja serialu. Mamy wi\u0119c odgrywaj\u0105ce w pierwszym sezonie wa\u017cn\u0105 rol\u0119 <em>Should I Stay or Should I Go <\/em>Clash\u00f3w, mamy definiuj\u0105ce epok\u0119 Girls on Film Duran Duran czy wreszcie <em>Atmosphere <\/em>Joy Division. Z drugiej strony, po zsumowaniu tego zestawu wida\u0107, \u017ce tworzy on obraz lat 80. bardzo stereotypowy i ju\u017c wielokrotnie sprzedany na mn\u00f3stwie sk\u0142adanek. The Scorpions, The Bangles, Cyndi Lauper, wreszcie nie\u015bmiertelne <em>Africa <\/em>grupy Toto. <\/p>\n<p>Drugi sezon kaza\u0142 mocniej odr\u00f3\u017cnia\u0107 od siebie &#8211; muzyk\u0105 w\u0142a\u015bnie &#8211; poszczeg\u00f3lnych bohater\u00f3w. St\u0105d nieoczekiwana dawka hair-metalu, pomagaj\u0105ca odr\u00f3\u017cni\u0107 od innych bohater\u00f3w Billy&#8217;ego, przyrodniego brata Max. Jest troch\u0119 mrocznych, ch\u0142odnych utwor\u00f3w z okolic gotyku (Echo &#038; the Bunnymen z <em>Nocturnal Me<\/em>), par\u0119 bana\u0142\u00f3w (<em>Every Breath You Take<\/em> The Police) i kilka utwor\u00f3w definiuj\u0105cych brzmienie lat 80., dla kt\u00f3rych &#8211; je\u015bli kto\u015b ich nie ma &#8211; warto si\u0119 zainteresowa\u0107 ca\u0142\u0105 kompilacj\u0105. Na przyk\u0142ad <em>Whip It<\/em> Devo, a szczeg\u00f3lnie <em>Back to Nature<\/em> Fada Gadgeta. Tylko czy od razu kupowa\u0107? \u0141atwo si\u0119 tej kompilacji s\u0142ucha, ale trudniej na niej znale\u017a\u0107 co\u015b, czego nie by\u0142o na tysi\u0105cach podobnych. A je\u015bli ju\u017c znajdziecie, pewnie i tak zapragniecie kupi\u0107 p\u0142yt\u0119 oryginalnego wykonawcy. Zatem filmowo &#8211; streaming, ale zarazem oczywi\u015bcie sta\u0142a szansa na wypromowanie w\u0142asnego repertuaru.  <\/p>\n<p><strong>KYLE DIXON &#038; MICHAEL STEIN <em>Stranger Things 2 OST<\/em><\/strong>, Lakeshore 2017,<strong> 7\/10<\/strong><br \/>\n<strong>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY <em>Stranger Things. Music from the Netflix Original Series<\/em><\/strong>, Netflix\/Legacy 2017, <strong>6\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/j_QLzthSkfM\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dwa tygodnie temu dyskutowali\u015bmy na Targach Muzycznych CJG &#8211; w gmachu PKiN, otoczonym akurat przez pal\u0105ce race rodziny z dzie\u0107mi &#8211; o polskiej muzyce elektronicznej. W zacnym gronie redaktor\u00f3w Marka Horodniczego, J\u0119drzeja S\u0142odkowskiego i Jarka Szubrychta, no i zas\u0142u\u017conego w tej dziedzinie Marka Bili\u0144skiego. Oby\u0142o si\u0119 tym razem bez kontrowersji, za to pad\u0142y pytania o [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15661,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,3,312,120,2696],"tags":[3140,3141,3142,3143,2505,754],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15655"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15655"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15655\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15669,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15655\/revisions\/15669"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15661"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15655"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15655"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15655"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}