{"id":15704,"date":"2017-12-01T10:23:18","date_gmt":"2017-12-01T09:23:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=15704"},"modified":"2017-12-01T11:01:08","modified_gmt":"2017-12-01T10:01:08","slug":"u2-operacja-sie-nie-udala-ale-pacjent-przezyl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/12\/01\/u2-operacja-sie-nie-udala-ale-pacjent-przezyl\/","title":{"rendered":"U2: Operacja si\u0119 nie uda\u0142a, ale pacjent prze\u017cy\u0142"},"content":{"rendered":"<p>U2 zaskoczy\u0142o recenzent\u00f3w, jak zima zaskoczy\u0142a drogowc\u00f3w. Sam mia\u0142em ju\u017c przygotowanych par\u0119 wariant\u00f3w. Na przyk\u0142ad: wp\u0142ata na jak\u0105\u015b fundacj\u0119 pomagaj\u0105c\u0105 Afryce, a p\u00f3\u017aniej &#8211; swobodne strzelanie do jednej bramki, bo je\u015bli &#8222;Rolling Stone&#8221; &#8211; to jaki\u015b rodzaj solidarno\u015bci ton\u0105cych &#8211; umieszcza nowy album na TRZECIM miejscu listy p\u0142yt roku, a nie na PIERWSZYM (jak <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2014\/09\/10\/u2-wreszcie-znalezli-to-czego-szukali\/\">bardzo s\u0142abe <em>Songs of Innocence<\/em><\/a>), wr\u00f3\u017cy to katastrof\u0119. A t\u0119 trudno tu zaobserwowa\u0107, chyba \u017ce si\u0119 cz\u0142owiek okropnie napnie. Z drugiej strony nie bardzo sprawdza si\u0119 drugi scenariusz, czyli rzucenie kalk\u0105 <em>najlepsza p\u0142yta od &#8222;Achtung Baby&#8221;<\/em>, ju\u017c prawie tak wytart\u0105 jak <em>sko\u0144czyli si\u0119 na &#8222;Kill Em All&#8221;<\/em>. Bo jest to p\u0142yta owszem, najlepsza od dawna &#8211; ale bardziej od czas\u00f3w <em>How To Dismantle an Atomic Bomb<\/em>. Czyli niez\u0142a, wci\u0105\u017c jednak nie dla ka\u017cdego. Sytuacja jest wi\u0119c ci\u0119\u017cka, ale nie tragiczna. Z\u0142o\u017cona, ale interesuj\u0105ca. <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/5BjBHBD42CI\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><em>Songs of Experience <\/em>jest p\u0142yt\u0105 powypadkow\u0105. To specyficzny rodzaj dzie\u0142a, kt\u00f3re tworzy le\u017c\u0105cy w szpitalu artysta, przy czym sytuacja ma swoje okaza\u0142e historyczne odpowiedniki. Brian Eno, le\u017c\u0105c przykuty do szpitalnego \u0142\u00f3\u017cka po wypadku samochodowym, wymy\u015bli\u0142 ide\u0119 muzyki ambient i zaplanowa\u0142 dalsze dzia\u0142ania. Ralph H\u00fctter obudzony ze \u015bpi\u0105czki po ci\u0119\u017ckim wypadku rowerowym odrzuci\u0142 plany wydania p\u0142yty <em>Techno Pop <\/em>i zabra\u0142 si\u0119 za <em>Electric Cafe<\/em>, cho\u0107 koniec ko\u0144c\u00f3w okaza\u0142o si\u0119 to po latach zmienion\u0105 wersj\u0105 tej samej p\u0142yty. Antonio Gaudi po potr\u0105ceniu przez tramwaj&#8230; c\u00f3\u017c, ten nic ju\u017c nie zrobi\u0142, bo zmar\u0142, a budowa jego dzie\u0142a \u017cycia trwa do dzi\u015b. Mo\u017ce wi\u0119c powinienem si\u0119 skupi\u0107 na muzykach.<\/p>\n<p>Bono jest gdzie\u015b po\u015brodku tej stawki: po wypadku rowerowym pracowa\u0142 jak szalony &#8211; zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 utwory na now\u0105 p\u0142yt\u0119, cho\u0107 poprzednia dopiero co si\u0119 ukaza\u0142a. Ale niczego nowego nie wymy\u015bli\u0142. W artystycznym s\u0142owotoku, kt\u00f3ry mocno zaci\u0105\u017cy\u0142 nad tym albumem, stworzy\u0142 z kolegami d\u0142ug\u0105 p\u0142yt\u0119 z paroma przebojowymi singlami, cho\u0107 bardziej w stylu Coldplaya ni\u017c starego U2, ociosuj\u0105c przy tym cz\u0119\u015b\u0107 stylistycznych naddatk\u00f3w, tak \u017ceby U2 brzmia\u0142o bardziej jak inne, m\u0142odsze zespo\u0142y &#8211; cho\u0107by takie, kt\u00f3re karier\u0119 budowa\u0142y, wpatruj\u0105c si\u0119 w U2. Coldplaya &#8211; w jeszcze nie najgorszej wersji &#8211; s\u0142ycha\u0107 te\u017c w <em>Red Flag Day<\/em> (to taki do\u015b\u0107 zabawny Chris Martin z ch\u00f3rkami z wczesnego U2), singlowym <em>Get Out of Your Own Way<\/em> (to z kolei Coldplay w refrenie z klasycznym, kwadratowym, \u00f3semkowym basem i innymi elementami stylu U2) i jednym z najs\u0142abszych w zestawie utwor\u00f3w <em>Landlady<\/em>. Cho\u0107 trzeba przyzna\u0107, \u017ce lepszych piosenek Martin i sp\u00f3\u0142ka ostatnio nie mieli do zaoferowania. W ka\u017cdym razie w por\u00f3wnaniu ze \u015bladem estetyki Coldplay wp\u0142yw Williama Blake&#8217;a (jako inspiracji) i Kendricka Lamara (jako go\u015bcia) na ten album wydaje si\u0119 zaniedbywalny.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/nd_EYo96lmo\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>P\u0142yt\u0119 ci\u0105gn\u0105 w d\u00f3\u0142 s\u0142absze fragmenty &#8211; jak natr\u0119tne, niezno\u015bne ju\u017c przy drugim-trzecim s\u0142uchaniu <em>American Soul<\/em>. Nie pomagaj\u0105 te\u017c bardziej banalne ni\u017c kiedy\u015b teksty Bono (ob\u015bmiewa je Andy Gill w &#8222;Independencie&#8221;, po swojemu troch\u0119 chyba przesadzaj\u0105c), kt\u00f3ry zmienia\u0142 co\u015b tu i \u00f3wdzie, \u017ceby dogoni\u0107 psuj\u0105cy si\u0119 \u015bwiat, ale &#8211; jak jasno wida\u0107 z lektury tych tekst\u00f3w &#8211; nie zd\u0105\u017cy\u0142. I lekko pretensjonalne tytu\u0142y, kt\u00f3re robi\u0105 wra\u017cenie niemo\u017cliwych do zapami\u0119tania (<em>Love Is Bigger Than Anything In Its Way<\/em>). Co do samego brzmienia p\u0142yty &#8211; od strony aran\u017cacji podoba mi si\u0119 to ociosanie. Wprawdzie robi si\u0119 z tego momentami co\u015b na kszta\u0142t solowej p\u0142yty Bono, ale fakt, \u017ce The Edge gra bardziej pow\u015bci\u0105gliwie i u\u017cywa mniej efekt\u00f3w (albo nawet to, \u017ce pozwala sobie \u015bmielej na wycieczki w r\u00f3\u017cne rejony, np. w stron\u0119 Johna Frusciante w <em>Summer of Love<\/em>), uznaj\u0119 za plus. Nie podoba mi si\u0119 do ko\u0144ca brzmienie ca\u0142o\u015bci, bo wielokrotnie wej\u015bcia basu czy perkusji &#8211; niegdy\u015b tak dynamiczne w nagraniach U2 &#8211; ujawniaj\u0105 efekt mocnej kompresji (sprawdzicie to np. w <em>You&#8217;re Best Thing About Me<\/em>). Nie jest to poziom skandaliczny, ale trudno mi rozgrzeszy\u0107 producent\u00f3w z nadpsucia znakomitego ch\u00f3ralnego fina\u0142u <em>Lights Of Home<\/em> &#8211; jednego z najlepszych moment\u00f3w p\u0142yty, kt\u00f3ry bez powietrza w miksie nie nabra\u0142 takiego rozmachu, jaki m\u00f3g\u0142by mie\u0107 na starych wydawnictwach. <\/p>\n<p>S\u0105 inne momenty, na kt\u00f3re warto tu zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119. Niez\u0142y pocz\u0105tek z <em>Love Is All We Have Left<\/em> &#8211; Auto-tune to ju\u017c plaga, ale Bono si\u0119gaj\u0105cy po to narz\u0119dzie brzmi na tyle rozpaczliwie, \u017ce jako\u015b zgadza mi si\u0119 to z wymow\u0105 piosenki. Poza tym na pewno <em>That Little Things That Give You Away <\/em>&#8211; troch\u0119 stereotypowy, ale rozwijaj\u0105cy si\u0119 w kolejny z tych uwznio\u015blaj\u0105cych hymn\u00f3w w repertuarze irlandzkiej grupy &#8211; bez u\u017cycia sformu\u0142owania &#8222;irlandzka grupa&#8221; recenzja U2 jest niezaliczona. No i <em>The Blackout<\/em> &#8211; utw\u00f3r o \u015bwiecie, o zespole, o mi\u0142o\u015bci, zagro\u017ceniu, b\u0119d\u0105cy jak\u0105\u015b tam <em>summ\u0105 <\/em>temat\u00f3w poruszanych przez Bono, stereotypowy, ale te\u017c potwierdzaj\u0105cy, \u017ce to ta grupa, kt\u00f3ra masowo szy\u0142a hity z zaanga\u017cowanych piosenek.<\/p>\n<p>Operacja si\u0119 nie uda\u0142a. To kolejna p\u0142yta, kt\u00f3ra nie ocali \u015bwiata (cho\u0107 wiele os\u00f3b j\u0105 kupi i nie zawiod\u0105 si\u0119 a\u017c tak jak przy poprzedniej) i nie b\u0119dzie dla zespo\u0142u nowym otwarciem. Ale pacjent prze\u017cy\u0142. Irlandzka grupa zagra kolejn\u0105 tras\u0119 za miliony dolar\u00f3w dla sieciowego monopolisty i &#8211; co wi\u0119cej &#8211; dzi\u0119ki umiarkowanie dobrym recenzjom zn\u00f3w uwierzy w siebie. Taka porz\u0105dna rehabilitacja &#8211; cho\u0107 wci\u0105\u017c bardziej w znaczeniu medycznym, pomocy w powrocie do normalnego funkcjonowania, ni\u017c przywracania dawnej wielko\u015bci w oczach \u015bwiata.<\/p>\n<p><strong>U2 <em>Songs of Experience<\/em><\/strong>, Island 2017, <strong>6\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/PaJCFHXcWmM\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>U2 zaskoczy\u0142o recenzent\u00f3w, jak zima zaskoczy\u0142a drogowc\u00f3w. Sam mia\u0142em ju\u017c przygotowanych par\u0119 wariant\u00f3w. Na przyk\u0142ad: wp\u0142ata na jak\u0105\u015b fundacj\u0119 pomagaj\u0105c\u0105 Afryce, a p\u00f3\u017aniej &#8211; swobodne strzelanie do jednej bramki, bo je\u015bli &#8222;Rolling Stone&#8221; &#8211; to jaki\u015b rodzaj solidarno\u015bci ton\u0105cych &#8211; umieszcza nowy album na TRZECIM miejscu listy p\u0142yt roku, a nie na PIERWSZYM (jak bardzo [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15720,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,3,312,120,444,1,7,2696,2125],"tags":[3158,3156,799,3157,877],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15704"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15704"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15704\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15728,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15704\/revisions\/15728"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15720"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15704"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15704"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15704"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}