{"id":1577,"date":"2011-10-04T10:34:18","date_gmt":"2011-10-04T08:34:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1577"},"modified":"2011-10-04T10:52:37","modified_gmt":"2011-10-04T08:52:37","slug":"dwa-razy-masecki-raz-zimpel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/10\/04\/dwa-razy-masecki-raz-zimpel\/","title":{"rendered":"Dwa razy Masecki, raz Zimpel"},"content":{"rendered":"

W weekend rozdawali Koryfeusze. Sam bra\u0142em udzia\u0142 w przedwst\u0119pnym zbieraniu typ\u00f3w i proponowa\u0142em do nominacji Marcina Maseckiego, wi\u0119c usiad\u0142em przez TVP Kultur\u0105, \u017ceby sprawdzi\u0107, czy dosta\u0142 nagrod\u0119. A poniewa\u017c od jakiego\u015b czasu nie mog\u0119 znie\u015b\u0107 ogl\u0105dania telewizji bez jednoczesnego surfowania w Internecie, odpali\u0142em laptopa i zanim jeszcze gala na dobre si\u0119 zacz\u0119\u0142a, zobaczy\u0142em informacj\u0119 o koncercie dla BBC na Ch\u0142odnej<\/a>, kt\u00f3ry ma miejsce tego samego wieczoru i na kt\u00f3rym brytyjski kana\u0142 rejestruje Profesjonalizm. W tym momencie emocje opad\u0142y i troch\u0119 mi si\u0119 odechcia\u0142o ogl\u0105da\u0107.<\/p>\n

Nast\u0119pnego dnia mia\u0142em kolejne wirtualne spotkanie z Maseckim. Postanowi\u0142em bowiem obejrze\u0107 debat\u0119 o kulturze „Politycy kontra arty\u015bci” w telewizyjnej Dw\u00f3jce. Tutaj o Internecie nie by\u0142o mowy. Rzecz by\u0142a tak g\u0119sta od postulat\u00f3w, \u017c\u0105da\u0144 i pretensji, \u017ce nie nad\u0105\u017ca\u0142em nawet z\u0142o\u015bliwie komentowa\u0107 \u017bonie (roztropnie wybra\u0142a laptopa) tego, co w\u0142a\u015bnie widz\u0119. To by\u0142o jak otwarcie szafy, do kt\u00f3rej przez lata bez \u0142adu i sk\u0142adu upychali\u015bmy kolejne rzeczy, nie robi\u0105c nigdy porz\u0105dk\u00f3w, a teraz wszystko wysypa\u0142o nam si\u0119 na g\u0142ow\u0119. Jarek Szubrycht odmalowa\u0142 na swoim blogu b\u0142yskawicznie pi\u0119kny obrazek<\/a>, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 nawet pr\u00f3bowa\u0142 tego powt\u00f3rzy\u0107. Mog\u0119 tylko uzupe\u0142ni\u0107 to jego streszczenie o dwie rzeczy. Po pierwsze, Ho\u0142dys nie tyle rozstrzela\u0142, co przymkn\u0105\u0142 oczy i – wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce w tym momencie zobaczy\u0142em, jak wk\u0142ada pier\u015bcie\u0144 z „W\u0142adcy pier\u015bcieni” – zacz\u0105\u0142 swoim rentgenowskim spojrzeniem prze\u015bwietla\u0107 zebranych polityk\u00f3w, m\u00f3wi\u0105c co\u015b w stylu „Nie widz\u0119 w\u015br\u00f3d was ludzi \u017cyj\u0105cych kultur\u0105”. Normalnie skaner typu Mordor mu si\u0119 w\u0142\u0105czy\u0142 – i Tolkienowskie dialogowanie. Gdyby spojrza\u0142 w oko kamery, sam pewnie poczu\u0142bym si\u0119 nagi i niekulturalny. Ba\u015bniowy czar prys\u0142, gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce jedynym prawdziwie \u017cyj\u0105cym kultur\u0105 ministrem by\u0142 (w opinii ZH) w ostatnich latach Waldemar D\u0105browski. Po drugie wreszcie, zrobi\u0142a si\u0119 z tej godzinnej debaty d\u0142uga piosenka, kt\u00f3rej zwrotki by\u0142y wyliczank\u0105 pobo\u017cnych \u017cycze\u0144, a refren, powtarzany wielokrotnie, brzmia\u0142by „P\u0142a\u0107cie abonament, to b\u0119dzie kultura”. \u00a0C\u00f3\u017c, rozumiem, \u017ce to, co z koleg\u0105 red. H robimy raz w tygodniu przez 10 minut, jest tylko wersj\u0105 demo.<\/p>\n

Jakie\u015b po\u017cytki z tego gadania s\u0105, oczywi\u015bcie. Szczeg\u00f3lnie dla polityk\u00f3w, kt\u00f3rzy wypadli w debacie stosunkowo korzystnie. Ale mnie w g\u0142owie pozostanie jedna scena – ko\u0144cowa. Prowadz\u0105cy si\u0119 \u017cegnaj\u0105, zapowiadaj\u0105 wyst\u0119p Marcina Maseckiego, kt\u00f3ry rozstawi\u0142 w studiu swoje znajome pianino i zaczyna gra\u0107, a w tym momencie ca\u0142a ferajna podnosi si\u0119 z krzese\u0142 i wychodzi. No bo co im jaki\u015b koncert, prawda? Kamera pokazuje budynek telewizji, napisy ko\u0144cowe, koniec. Zwa\u017cywszy na charakter kawa\u0142ka (typowy solowy Masecki, rozwijaj\u0105cy si\u0119 stopniowo, z charakterystycznymi zaci\u0119ciami) i jego urwanie po dw\u00f3ch minutach, resztki widowni Dw\u00f3jki pomy\u015bla\u0142y zapewne, \u017ce to by\u0142a dopiero pr\u00f3ba. Ale spoko, w ca\u0142o\u015bci pos\u0142uchaj\u0105 sobie przecie\u017c w BBC. 10.10 o 23.00, przez okr\u0105g\u0142e 90 minut – o, tutaj<\/a>.<\/p>\n

Sam sp\u0119dzi\u0142em wolne fragmenty weekendu – kt\u00f3rych nie by\u0142o du\u017co – s\u0142uchaj\u0105c p\u0142yty projektu Undivided<\/strong>, czyli mi\u0119dzynarodowej grupy, kt\u00f3r\u0105 prowadzi nasz klarnecista Wac\u0142aw Zimpel. I jest to kolejna mocna w tym roku pozycja jazzowa, kt\u00f3ra wysz\u0142a w Polsce. Przepi\u0119kny album, kt\u00f3ry chwyta za gard\u0142o od pierwszego mocnego akordu w pi\u0105tej sekundzie i kt\u00f3ry pokazuje niesamowit\u0105 magi\u0119 mi\u0119dzypokoleniowego kontaktu w jazzie. Z jednej strony Bobby Few, pianista grywaj\u0105cy niegdy\u015b z Aylerem i Lacym, wpuszcza tu ducha album\u00f3w Alice Coltrane, po trosze wyp\u0142ywaj\u0105cego z p\u0142yt jej m\u0119\u017ca, a wreszcie odrobin\u0119 Pharoah Sandersa. Few ma 75 lat! Z drugiej – m\u0142ody wci\u0105\u017c Zimpel. Z jednej strony kontrabasista Mark Tokar (Ukraina), te\u017c m\u0142odszy generacyjnie, z drugiej – towarzysz\u0105cy mu perkusista Klaus Kugel, \u015brednie pokolenie, dawny wsp\u00f3\u0142pracownik m.in. Sta\u0144ki. No i do tego go\u015bcinnie Perry Robinson na drugim klarnecie – ten te\u017c po 70-tce, zd\u0105\u017cy\u0142 gra\u0107 z Dave’em Brubeckiem w latach 60., a na p\u0142yt\u0119 Undivided wni\u00f3s\u0142 sporo klezmerskiej energii, kt\u00f3ra jeszcze poszerza spektrum tej muzyki i jeszcze bardziej otwiera j\u0105 na r\u00f3\u017cnorodnych s\u0142uchaczy.<\/p>\n

Tylko trzy utwory: pierwszy to w\u0142a\u015bnie Coltrane’owski z ducha pewniak – „Hoping the Morning Say” nie mo\u017ce si\u0119 nie podoba\u0107. Potem tytu\u0142owy „Moves Between Clouds”, w kt\u00f3rym wyczuwam jakie\u015b pok\u0142ady nostalgii, podczas gdy znajomi m\u00f3wi\u0105, \u017ce to po prostu klimat przygn\u0119biaj\u0105cy. Wreszcie „What a Big Quiet Noise” z popisow\u0105 gr\u0105 Kugela, kt\u00f3ry doprowadza album do naturalnej kulminacji o ob\u0142\u0119dnej sile. Temperatura jak na debacie, ale bez z\u0142ych emocji. I – tak jak w nazwie projektu – bez podzia\u0142\u00f3w.<\/p>\n

Przy okazji informacja dla zamiejscowych czytelnik\u00f3w tego bloga: polska muzyka w trasie po \u015bwiecie<\/a> – zosta\u0142y jeszcze Berlin, Londyn i Tokio.<\/p>\n

\"\"<\/a>UNDIVIDED „Moves Between Clouds. Live in Warsaw”<\/strong>
\nMultikulti 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Hoping the Morning Say”. Je\u015bli kto\u015b ma ochot\u0119 co\u015b wi\u0119cej poczyta\u0107, to polecam wywiad z Zimplem tutaj<\/a>. Z muzyki znalaz\u0142em tylko fragment poprzedniej p\u0142yty na YT – i to w niezbyt dobrej jako\u015bci. Ale mimo wszystko daje to jakie\u015b poj\u0119cie o stylu Undivided.<\/p>\n