{"id":16152,"date":"2018-01-24T09:15:18","date_gmt":"2018-01-24T08:15:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=16152"},"modified":"2018-01-24T09:25:34","modified_gmt":"2018-01-24T08:25:34","slug":"w-poszukiwaniu-muzycznych-odpowiednikow-playlista-16","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/01\/24\/w-poszukiwaniu-muzycznych-odpowiednikow-playlista-16\/","title":{"rendered":"W poszukiwaniu muzycznych odpowiednik\u00f3w (playlista 16)"},"content":{"rendered":"<p>Zaleg\u0142o\u015bci to moja specjalno\u015b\u0107, ale mam nadziej\u0119, \u017ce ich pe\u0142ne uporu nadrabianie te\u017c sta\u0142o si\u0119 ju\u017c znakiem firmowym Polifonii. Raz jeszcze w \u015brod\u0119, ale i pod tym wzgl\u0119dem ju\u017c wychodz\u0119 na prost\u0105. Tym razem proponuj\u0119 7 nowych nagra\u0144 z a\u017c 8 wydawnictw (nietypowo &#8211; wyja\u015bnienie na ko\u0144cu notki), z przewodnim motywem poszukiwania odpowiednik\u00f3w, kt\u00f3rym zamierzam kupi\u0107 Wasz\u0105 uwag\u0119 &#8211; cho\u0107by do pierwszego fragmentu muzycznego, bo po urlopie mam tony znakomitych nagra\u0144 na wszelkiego rodzaju no\u015bnikach d\u017awi\u0119kowych. Zacznijmy tak:<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/GsnXqHYSRIw\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p>XYLOURIS WHITE Daphne <em>5&#8217;07&#8221;<\/em> z albumu:<br \/>\n<strong>XYLOURIS WHITE <em>Mother<\/em><\/strong>, Bella Union 2018, <strong>7\/10<\/strong> Je\u015bli jeszcze nie wiecie, kto to George Xylouris &#8211; to taki grecki Adam Strug. \u015apiewaj\u0105c i graj\u0105c na lutni, tu i \u00f3wdzie co\u015b uwsp\u00f3\u0142cze\u015bni, ale og\u00f3lnie z charyzm\u0105 czerpie z prastarej tradycji pie\u015bni. Tyle \u017ce w tym wypadku jeszcze d\u0142u\u017cszej. Bo tak ju\u017c jest, \u017ce niekt\u00f3rzy maj\u0105 d\u0142u\u017csze &#8211; tradycje rzecz jasna. Jim White, jego kompan (ich poprzedni\u0105 duetow\u0105 p\u0142yt\u0119 pod szyldem Xylouris White <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2016\/10\/21\/gra-w-piki-daje-wyniki\/\">ju\u017c opisywa\u0142em<\/a>), by\u0142 z kolei cz\u0142onkiem Dirty Three. To perkusista o du\u017cej wyobra\u017ani, kt\u00f3r\u0105 &#8211; mam wra\u017cenie &#8211; prezentuje tu lepiej ni\u017c poprzednio (cho\u0107by w <em>Achilles Heel<\/em>), bo <em>Mother <\/em>to album nieco bardziej pow\u015bci\u0105gliwy, subtelny, refleksyjny, przestrzenny. Od folkowych fragment\u00f3w niepostrze\u017cenie przechodzi jednak do mocnych, dysonansowych, snuje opowie\u015b\u0107 bez presji, bez po\u015bpiechu, najwi\u0119ksze wra\u017cenie robi\u0105c w <em>Call and Response<\/em> czy ko\u0144cowym <em>Lullaby<\/em>, gdzie (podobnie jak na pocz\u0105tku p\u0142yty) nieco poszerzona paleta instrumentalna poszerza nagle harmoni\u0119, jak gdyby wprowadza\u0142a dodatkowy kolor. Ju\u017c dla takiej jednej chwili warto pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/YUBw9vskBIs\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p>THE LIMI\u00d1ANAS feat. ANTON NEWCOMBE Istanbul Is Sleepy <em>3&#8217;52&#8221;<\/em> z albumu:<br \/>\n<strong>THE LIMI\u00d1ANAS <em>Shadow People<\/em><\/strong>, Because 2018, <strong>7\/10 <\/strong>Maksimum tego, co mo\u017cna uzyska\u0107 we wt\u00f3rnej do\u015b\u0107 konwencji. Sympatyczne francuskie trio, a dzi\u015b ju\u017c duet The Limi\u00f1anas robi bowiem \u015bwietny jako\u015bciowo przegl\u0105d przez r\u00f3\u017cne rejony psychodelii, wraz z grup\u0105 przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rych pojawienie si\u0119 sygnalizuje zmiany stylistyczne. Anton Newcombe z Brian Jonestown Massacre pcha grup\u0119 w stron\u0119 wynios\u0142ego, narkotycznego i ch\u0142odnego grania w stylu The Velvet Underground, Emmanuelle Seigner &#8211; w rejony Spiritualized, a utw\u00f3r z Bertrandem Belinem to psychodelia francuska spod znaku Gainsbourga, podszyta poetycko\u015bci\u0105 chanson. Wreszcie <em>The Gift<\/em> z Peterem Hookiem to ho\u0142d dla New Order, a <em>Pink Flamingos<\/em> &#8211; dla Pink Floyd. Ko\u0144cowe <em>De la part des copains <\/em>to psychodelia z rejon\u00f3w Americany i soundtrack\u00f3w Morricone. Wszystko przepysznie zrealizowane, cho\u0107 &#8211; jak wspomnia\u0142em na wst\u0119pie &#8211; szklanego sufitu na\u015bladownictwa nie przebije.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=732529483\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/track=1401508652\/transparent=true\/\" width=\"300\" height=\"150\" seamless=\"\"><a href=\"http:\/\/moonduo.bandcamp.com\/album\/jukebox-babe-no-fun\">Jukebox Babe \/ No Fun by Moon Duo<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>MOON DUO Jukebox Babe 6&#8217;24&#8221; z singla:<br \/>\n<strong>MOON DUO <em>Jukebox Babe\/No Fun<\/em><\/strong>, Moon Duo 2018, <strong>7\/10 <\/strong>Nie zdarzy\u0142o mi si\u0119 jeszcze w tych zestawieniach nagra\u0144 prezentowa\u0107 singli, ale okazja jest \u015bwietna, bo to jeden z pierwszych singli nowego roku, kt\u00f3re do mnie dotar\u0142y i mnie zaciekawi\u0142y. A przy tym Moon Duo to przecie\u017c ameryka\u0144ski odpowiednik opisywanego wy\u017cej duetu The Limi\u00f1anas. Tak\u017ce ich interesuje przede wszystkim j\u0119zyk retro i psychodelii, przy czym na tym wydawnictwie nie ukrywaj\u0105 ambicji ani przez moment &#8211; chodzi o muzyczne ho\u0142dy dla nie\u017cyj\u0105cego Alana Vegi i jego Suicide (utw\u00f3r numer jeden) oraz dla The Stooges (utw\u00f3r <em>No Fun<\/em>, skomponowany na 70. rocznic\u0119 urodzin Iggy&#8217;ego Popa). Producentem obu nagra\u0144 jest Sonic Boom, wi\u0119c brzmieniowo bez zarzutu dwa dolary (plus podatek dla nabywcy europejskiego) wysup\u0142a\u0107 warto. Chyba \u017ce kto\u015b woli pos\u0142ucha\u0107 sobie we wsp\u00f3\u0142czesnym jukeboxie, czyli w streamingu.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/wp3op-DYFG4\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p>FIRST AID KIT Fireworks <em>4&#8217;35&#8221;<\/em> z albumu:<br \/>\n<strong>FIRST AID KIT <em>Ruins<\/em><\/strong>, Columbia 2018, <strong>6\/10<\/strong> Kibicuj\u0119 dw\u00f3m szwedzkim siostrom od pocz\u0105tku i tu musz\u0119 zanotowa\u0107 lekki spadek formy. Wokale s\u0105 wyprodukowane jak jeszcze nigdy &#8211; podkre\u015blam: wyprodukowane, pocz\u0105tki FAK to po prostu swobodne \u015bpiewanie niczym przy ognisku &#8211; a piosenki nieco gorsze ni\u017c na poprzedniej, koncernowej ju\u017c, p\u0142ycie <em>Stay Gold<\/em>. Niesamowity fina\u0142 w <em>Nothing Has To Be True<\/em> w stylu najlepszych utwor\u00f3w Joni Mitchell albo Emmylou Harris, ale z pot\u0119\u017cn\u0105 instrumentaln\u0105 kod\u0105, pozwala jednak podr\u00f3\u017c przez mielizny tego albumu zako\u0144czy\u0107 z podziwem, jaki towarzyszy\u0142 poprzednim p\u0142ytom. Wklejam stylowe wideo do piosenki Fireworks, kt\u00f3re lepiej oddaje albumow\u0105 \u015bredni\u0105.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3537569436\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/track=656631708\/transparent=true\/\" width=\"300\" height=\"150\" seamless=\"\"><a href=\"http:\/\/refinedproductions.bandcamp.com\/album\/we-will-fail-schadenfreude\">We will fail &#8211; Schadenfreude by We will fail<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>WE WILL FAIL Night 5&#8217;12&#8221; z epki:<br \/>\n<strong>WE WILL FAIL <em>Schadenfreude<\/em><\/strong>, Refined Productions 2018, <strong>8\/10 <\/strong>Skoro ju\u017c zaj\u0105\u0142em si\u0119 dzi\u015b mniejszymi p\u0142ytami, musz\u0119 wspomnie\u0107 o epce We Will Fail, kt\u00f3ra inauguruje w\u0142a\u015bnie (jako DL i 12&#8243; w 350 egz.) dzia\u0142alno\u015b\u0107 nowego labela Refined Productions. Labeli ci u nas dostatek, ale je\u015bli ka\u017cdy mia\u0142by si\u0119 inaugurowa\u0107 r\u00f3wnie udanym wydawnictwem, to poprosz\u0119 wi\u0119cej. Oba nagrania czo\u0142owej polskiej producentki rozumnego &#8211; nazwijmy to, \u017ceby nie powiela\u0107 ameryka\u0144skich sformu\u0142owa\u0144 &#8211; techno pn\u0105 si\u0119 do g\u00f3ry w przenikliwych arpeggiach i wydaj\u0105 si\u0119 nie tylko najmocniejsze, najmniej schowane w abstrakcji, ale zarazem najbardziej udane w ca\u0142ym jej dorobku. Dwa remiksy utworu <em>Night <\/em>zdecydowanie na korzy\u015b\u0107 tego pierwszego. Wersja autorstwa Zi\u00far, berli\u0144skiej &#8222;vis-a-vis&#8221; We Will Fail, artystki nagrywaj\u0105cej dla Planet Mu, zd\u0105\u017cy\u0142a ju\u017c narobi\u0107 troch\u0119 zamieszania w sieci. Druga, autorstwa Eomaca z Irlandii, jest &#8211; jak na jedynego m\u0119\u017cczyzn\u0119 w zestawieniu &#8211; najdelikatniejsza, ale zarazem jako jedyna niczego tu emocjonalnie nie buduje, wi\u0119c tym razem mo\u017cna by\u0142o bez parytet\u00f3w zamkn\u0105\u0107 spraw\u0119 w kobiecym gronie.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2017930464\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/track=1267060965\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/pointless-geometry.bandcamp.com\/album\/duy-gebord\">DUY GEBORD &#8211; \u02a4 by POINTLESS GEOMETRY<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>DUY GEBORD Dowsing <em>7&#8217;11&#8221; <\/em>z kasety:<br \/>\n<strong>DUY GEBORD <em>\u02a4<\/em><\/strong>, Pointless Geometry 2018, <strong>7\/10<\/strong> Z a\u017c trzech pi\u0119knie wydanych kasetowych nowo\u015bci Pointless Geometry wybra\u0142em na razie nowy materia\u0142 Radka Sirko. Dlatego, \u017ce wydaje si\u0119 najsensowniejszym kolejnym krokiem po przes\u0142uchaniu epki We Will Fail, ale te\u017c dlatego, \u017ce to chyba najbardziej przyst\u0119pny zestaw tego artysty, jaki s\u0142ysza\u0142em, wchodz\u0105cy ze s\u0142uchaczem w gr\u0119 pe\u0142n\u0105 sprytu &#8211; od ch\u0142odnych, regularnych beat\u00f3w z atrakcyjnie zmieniaj\u0105cym si\u0119 drugim planem, przez bardzo przewrotne w podej\u015bciu do melodii <em>Hating All Music<\/em>, przechodzi perfidnie niepostrze\u017cenie do fina\u0142owej k\u0105pieli w noisie. Duy Gebord rozsadza konwencje, wodzi s\u0142uchacza za nos, jak si\u0119 wydaje z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 i w spos\u00f3b, kt\u00f3ry sprawia najwyra\u017aniej przyjemno\u015b\u0107 i wodz\u0105cemu, i wodzonemu. I bez \u017cadnych dopowiedze\u0144 na temat odpowiednik\u00f3w. A w kolejce ju\u017c nowe nagrania m.in. Fischerle i Jakuba Lemiszewskiego. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2396109755\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/track=3581541314\/transparent=true\/\" width=\"300\" height=\"150\" seamless=\"\"><a href=\"http:\/\/sunramusic.bandcamp.com\/album\/sun-ra-plays-gershwin\">Sun Ra Plays Gershwin by The Nu Sounds with Sun Ra<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>SUN RA Nice Work If You Can Get It (G. Gershwin) 1&#8217;45&#8221; z albumu:<br \/>\n<strong>SUN RA <em>Plays Gershwin<\/em><\/strong>, Enterplanetary Koncepts 2017\/Sun Ra Bandcamp 2018, <strong>7-8\/10<\/strong><br \/>\n<strong>SUN RA AND HENRY DUMAS <em>The Ankh and the Ark<\/em><\/strong>, IKEF 2001\/Sun Ra Bandcamp 2018, <strong>4\/10 <\/strong> Dzisiejszy przegl\u0105d zako\u0144cz\u0119 w nieco innej stylistyce &#8211; dwoma kolejnymi wydawnictwami Sun Ra z nieko\u0144cz\u0105cej si\u0119 serii cyfrowych wznowie\u0144 (co miesi\u0105c pojawiaj\u0105 si\u0119 nowe) publikowanych na bandcampowym profilu, kt\u00f3ry kto\u015b prowadzi w imieniu nie\u017cyj\u0105cego od wielu lat artysty. W styczniu ukaza\u0142a si\u0119 kompilacja prezentuj\u0105ca aran\u017cacje utwor\u00f3w Gershwina, jakie zdarza\u0142o si\u0119 gra\u0107 Sun Ra. Zrealizowane w ci\u0105gu niemal 40 lat, r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 diametralnie, tak podej\u015bciem, jak i jako\u015bci\u0105 nagra\u0144. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich balansuje na pograniczu s\u0142uchalno\u015bci, inne to pi\u0119knie, cho\u0107 prosto zrealizowane archiwalia. S\u0105 rzeczy niepublikowane poza tym zestawieniem &#8211; cho\u0107by skr\u00f3cone podej\u015bcie do s\u0142ynnej <em>Rhapsody in Blue<\/em>, mamy tu dwie wersje <em>\u201aS Wonderful<\/em>, w tym ta z Hattie Randolph przed mikrofonem. Ja jednak z najwi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 wr\u00f3ci\u0142em do dw\u00f3ch kr\u00f3ciutkich, ale znakomitych wersji nagranych z m\u0119sk\u0105 grup\u0105 wokaln\u0105 The Nu Sounds, z kt\u00f3r\u0105 Sun Ra zarejestrowa\u0142 wi\u0119cej ameryka\u0144skich standard\u00f3w. Za to drugie styczniowe wydawnictwo &#8211; reedycja rozmowy prowadzonej z Sun Ra przez afroameryka\u0144skiego aktywist\u0119 i poet\u0119 Henry&#8217;ego Dumasa. Rzecz dotyczy g\u0142\u00f3wnie kwestii kszta\u0142tuj\u0105cej si\u0119 to\u017csamo\u015bci artystycznej pianisty i aran\u017cera, a do tego kwestii duchowo\u015bci i sztuki. Wyj\u0105tkowo \u0142atwiej i przyjemniej b\u0119dzie <a href=\"https:\/\/sunramusic.bandcamp.com\/album\/the-ankh-and-the-ark\">prze\u015bledzi\u0107 najwa\u017cniejsze w\u0105tki na pi\u015bmie<\/a>, s\u0142uchaj\u0105c jakich\u015b innych nagra\u0144 Sun Ra Arkestra. Dlatego nie za\u0142\u0105czam nagrania z drugiej z p\u0142yt. To jest to wyja\u015bnienie, kt\u00f3re sygnalizowa\u0142em na pocz\u0105tku &#8211; mam nadziej\u0119, \u017ce powy\u017csze nagrania sprawi\u0142y, \u017ce ju\u017c zapomnieli\u015bcie, o co w og\u00f3le chodzi\u0142o. Bo zasadniczo w\u0142a\u015bnie o taki efekt w tym wszystkim chodzi. Przychodzicie po wyja\u015bnienie, a wychodzicie z cho\u0107by jedn\u0105 p\u0142yt\u0105, kt\u00f3rej nie znali\u015bcie wcze\u015bniej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Zaleg\u0142o\u015bci to moja specjalno\u015b\u0107, ale mam nadziej\u0119, \u017ce ich pe\u0142ne uporu nadrabianie te\u017c sta\u0142o si\u0119 ju\u017c znakiem firmowym Polifonii. Raz jeszcze w \u015brod\u0119, ale i pod tym wzgl\u0119dem ju\u017c wychodz\u0119 na prost\u0105. Tym razem proponuj\u0119 7 nowych nagra\u0144 z a\u017c 8 wydawnictw (nietypowo &#8211; wyja\u015bnienie na ko\u0144cu notki), z przewodnim motywem poszukiwania odpowiednik\u00f3w, kt\u00f3rym zamierzam [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16197,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,8,48,18,12,2491,2968,3,312,120,2613,107,1,3219,1139,1249,1059],"tags":[3249,918,627,1361,3248,1680,2565],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16152"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16152"}],"version-history":[{"count":21,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16152\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16207,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16152\/revisions\/16207"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16197"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16152"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16152"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16152"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}