{"id":16356,"date":"2018-02-06T09:33:31","date_gmt":"2018-02-06T08:33:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=16356"},"modified":"2018-02-06T13:27:01","modified_gmt":"2018-02-06T12:27:01","slug":"mickiewicz-zasypuje-rowy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/02\/06\/mickiewicz-zasypuje-rowy\/","title":{"rendered":"Mickiewicz zasypuje rowy"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b, w ramach eksperymentu, zamiast d\u0142ugiego zestawu playlistowego – kilka osobnych notek o p\u0142ytach. \u017beby nie by\u0142o nudno, a przynajmniej przewidywalnie. Na pocz\u0105tek rzecz, kt\u00f3ra ma zasypa\u0107 jeden z wielu row\u00f3w<\/em> w stosunkach mi\u0119dzy Polakami a Ukrai\u0144cami, jak pisz\u0105 ambitni autorzy. Zasypa\u0107, dodajmy, z wykorzystaniem poezji Adama Mickiewicza pokazanego jako autor inspiruj\u0105cy si\u0119 nie tylko obrazami st\u0105d, ale zafascynowany \u015bwiatem, w szczeg\u00f3lno\u015bci tak\u017ce terenami dzisiejszej Ukrainy. Inspiracja do jednego z utwor\u00f3w wzi\u0119\u0142a si\u0119 z wizyty tw\u00f3rc\u00f3w w Bia\u0142ogrodzie nad Dniestrem, historycznym Akermanie pojawiaj\u0105cym si\u0119 w Stepach akerma\u0144skich<\/em> (Wp\u0142yn\u0105\u0142em na suchego przestw\u00f3r oceanu…<\/em>). A p\u00f3\u017aniej dosz\u0142o do eskalacji i rozwin\u0119\u0142o si\u0119 to w cykl nagra\u0144. Je\u015bli jednak brzmi to zbyt szkolnie, to nie uciekajcie, bo nie b\u0119d\u0119 chwali\u0142. <\/p>\n

Szko\u0142a jest tu ca\u0142kiem niez\u0142ym kluczem. Na YT pod wklejonym ni\u017cej fragmentem muzyki ze wsp\u00f3lnej p\u0142yty ukrai\u0144skiej formacji Haydamaky <\/strong>i Andrzeja Stasiuka<\/strong> – bo o nich tu chodzi – znale\u017a\u0107 mo\u017cna uwag\u0119 o tym, \u017ce to powinien by\u0107 obowi\u0105zkowy materia\u0142 w szko\u0142ach. Owszem, z perspektywy prawie dw\u00f3ch wiek\u00f3w uczenia w szko\u0142ach o Mickiewiczu by\u0142oby to mo\u017ce jakie\u015b urozmaicenie. Z punktu widzenia tego, co si\u0119 z g\u0142osem, tekstem i muzyk\u0105 jako ilustracj\u0105 literatury robi dzisiaj, jest to rzecz staro\u015bwiecka i trudna do zniesienia w ca\u0142o\u015bci. Z punktu widzenia tego, jak nasz\u0105 poezj\u0119 pokazywali\u015bmy ju\u017c w rockowej wersji – wywa\u017ca otwarte drzwi. <\/p>\n

Pomys\u0142 ubrania romantycznej poezji w rockowy mundurek z ludowymi ornamentami nie wydaje si\u0119 szczeg\u00f3lnie ekscytuj\u0105cy, a w ostatecznym rozrachunku i w tym rozmiarze brzmi nawet gorzej – cho\u0107 mo\u017ce to by\u0107 oczywi\u015bcie efekt nadmiaru s\u0142owia\u0144szczyzny w muzyce rozrywkowej. Nie pomaga zatrudnienie charyzmatycznego, ale bardzo jednostajnego w swojej recytacji Stasiuka. Efekt jest taki, \u017ce wsp\u00f3lnie eksponuj\u0105 w\u0142a\u015bnie to wszystko, co musi powiedzie\u0107 o Mickiewiczu szko\u0142a – nut\u0119 monumentaln\u0105, pot\u0119\u017cn\u0105, dono\u015bn\u0105, w tej wersji na zmian\u0119: krzykliw\u0105 albo sielsko-folkow\u0105. I w ka\u017cdym z tych dw\u00f3ch wyda\u0144 zbanalizowan\u0105 (cho\u0107 przyznaj\u0119, s\u0105 tu momenty imponuj\u0105ce dynamicznie – jak Reduta Ordona<\/em>), aran\u017cowan\u0105 z nadmiarem. Z ma\u0142ym wyj\u0105tkiem kr\u00f3tkiego Pytasz, co za B\u00f3g…<\/em> ko\u0144cz\u0105cego p\u0142yt\u0119 nieoczywistym country ze wschodnich step\u00f3w.<\/p>\n

Zupe\u0142nie inne to jest od wsp\u00f3lnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 Stasiuka np. z Miko\u0142ajem Trzask\u0105, ale tam nikt nie pr\u00f3buje g\u0142osu pisarza osadzi\u0107 w przygotowanej formie muzycznej, tylko ten niski g\u0142os obudowany zostaje na bie\u017c\u0105co w improwizacj\u0119. Zupe\u0142nie nie zgadzam si\u0119 wi\u0119c tym razem z recenzj\u0105 w swojej macierzystej gazecie<\/a>. Cho\u0107 oczywi\u015bcie intencje autor\u00f3w m\u00f3j kolega Mirek P\u0119czak wypunktowa\u0142 trafnie.<\/p>\n

By\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 tego ca\u0142ego projektu s\u0105 nowe przek\u0142ady dw\u00f3ch sonet\u00f3w Mickiewicza na ukrai\u0144ski autorstwa Jurija Andruchowycza i Serhija \u017badana (reszta to znane ju\u017c wersje Maksyma Rylskiego). Ale te akurat trudno mi w og\u00f3le ocenia\u0107. Prawdopodobnie wa\u017cniejsza jest ewentualna recepcja p\u0142yty (skierowanej na Wsch\u00f3d – ku Krymowi) na Ukrainie, ale nie potrafi\u0119 na ni\u0105 patrze\u0107 inaczej, jak tylko przez pryzmat polskiego rynku. I nie potrafi\u0119 tej pr\u00f3by uzna\u0107 za udan\u0105.<\/p>\n

MICKIEWICZ\/STASIUK\/HAYDAMAKY Mickiewicz\/Stasiuk\/Haydamaky<\/em><\/strong>, Pugu Art\/Agora 2018, 4\/10 <\/strong><\/p>\n