
{"id":16392,"date":"2018-02-08T10:49:23","date_gmt":"2018-02-08T09:49:23","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=16392"},"modified":"2018-03-03T19:09:58","modified_gmt":"2018-03-03T18:09:58","slug":"kobiety-czekaja-na-kobiety","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/02\/08\/kobiety-czekaja-na-kobiety\/","title":{"rendered":"Kobiety czekaj\u0105 na kobiety"},"content":{"rendered":"<p>Kobiety u nas rz\u0105dz\u0105 &#8211; przynajmniej w tych pierwszych tygodniach nowego roku. Nie chodzi tylko o celne materia\u0142y pod has\u0142em <a href=\"https:\/\/youtu.be\/KzNAA-UYwNw\">&#8222;Przy kawie o sprawie&#8221;<\/a>, wy\u015bmiewaj\u0105ce m\u0119skie rozmowy publicyst\u00f3w o tym, co powinny kobiety, a czego nie. Kobiety rz\u0105dz\u0105 u nas pod wzgl\u0119dem oferty muzycznej, co postaram si\u0119 dzi\u015b udowodni\u0107. Nie lubi\u0119 zaraz uk\u0142ada\u0107 fal ze wszystkiego, co si\u0119 wydaje, ale trzeba by\u0107 \u015blepym, \u017ceby nie zauwa\u017cy\u0107 chocia\u017c pewnego zbiegu okoliczno\u015bci: w niedawnym plebiscycie &#8222;GW&#8221; Sanki w fina\u0142owej dziesi\u0105tce p\u0142e\u0107 \u017ce\u0144ska dominowa\u0142a, a topowa tr\u00f3jka (Rosalie., MIN T i Pola Rise) to ju\u017c same kobiety. W\u015br\u00f3d premier pojawiaj\u0105 si\u0119 cz\u0119\u015bciowo te same imiona i nazwiska. A teraz jeszcze dosz\u0142y do tego dwa albumy: tydzie\u0144 temu nowe <strong>Drekoty<\/strong>, czyli nagrana w nowym sk\u0142adzie p\u0142yta kobiecego tria Oli Rzepki, a teraz pierwsza sol\u00f3wka <strong>Barbary Wro\u0144skiej<\/strong>, w kt\u00f3rej ta wybija si\u0119 na niezale\u017cno\u015b\u0107 zar\u00f3wno od koleg\u00f3w z Pustek, jak i od siostry z Ballad i Romans\u00f3w. Tylko &#8211; zapytam prowokacyjnie &#8211; czy kobiety to kupi\u0105?<!--more--><\/p>\n<p>O m\u0119skie zainteresowanie jako\u015b szczeg\u00f3lnie si\u0119 nie boj\u0119. Jedno i drugie zjawisko wyrasta ze sceny alternatywnej, na kt\u00f3rej proporcje p\u0142ciowe (ubolewam) s\u0105 dalekie od 50:50. Przeczyta\u0142em dot\u0105d kilka recenzji obu tych p\u0142yt &#8211; wszystkie autorstwa m\u0119\u017cczyzn (i tylko jedna Agnieszka Szyd\u0142owska w tym tygodniu opowiada g\u0142\u00f3wnie o Drekotach i Wro\u0144skiej w <a href=\"https:\/\/www.polskieradio.pl\/9\/336\">Programie Alternatywnym<\/a>). Ca\u0142ym wspomnianym wy\u017cej plebiscytem zawiaduj\u0105 m\u0119\u017cczy\u017ani (niczego nie wymawiaj\u0105c &#8211; r\u00f3wnowa\u017cy to efekt). I nie chodzi tu nawet o pozycj\u0119 w zawodowej hierarchii. Bo muzyczne blogi, sfer\u0119 bardzo demokratyczn\u0105, te\u017c prowadz\u0105 w przyt\u0142aczaj\u0105cej wi\u0119kszo\u015bci m\u0119\u017cczy\u017ani, oceny w serwisach spo\u0142eczno\u015bciowych wystawiaj\u0105 g\u0142\u00f3wnie faceci. Od obecnych i aktywnych w tej dziedzinie kobiet mo\u017cna za to dosta\u0107 &#8211; mnie si\u0119 zdarza\u0142o &#8211; po g\u0142owie za p\u0142ciowe dysproporcje, np. w\u015br\u00f3d nominuj\u0105cych albo nominowanych do Paszport\u00f3w Polityki. I bardzo dobrze. Jest energia do skanalizowania, a przy tym &#8211; jak s\u0105dz\u0119 &#8211; s\u0105 pieni\u0105dze do wydania.<\/p>\n<p>W rocznym zestawieniu najch\u0119tniej kupowanych p\u0142yt (wg danych ZPAV) pierwsza kobieta &#8211; Anna D\u0105browska &#8211; jest na miejscu 8. W dwudziestce s\u0105 dwie (druga to Anna Maria Jopek). Jest co zmienia\u0107. Szczeg\u00f3lnie je\u015bli we\u017amiemy pod uwag\u0119 fakt, \u017ce kobiety stanowi\u0105 w Polsce grup\u0119 lepiej wykszta\u0142con\u0105 i maj\u0105c\u0105 og\u00f3lnie wi\u0119kszy kontakt z kultur\u0105 ni\u017c m\u0119\u017cczy\u017ani, zarazem jednak m\u0105dro\u015b\u0107 ludowa g\u0142osi, \u017ce stanowi\u0105 najwa\u017cniejsz\u0105 publiczno\u015b\u0107 Patryka Vegi i podkochuj\u0105 si\u0119 w Kortezie. Dlatego tak wa\u017cna jest ka\u017cda kobieta niezale\u017cnie radz\u0105ca sobie na tej scenie i samodzielnie kszta\u0142tuj\u0105ca sw\u00f3j repertuar. I dlatego dzi\u015b dwie tego typu p\u0142yty &#8211; cho\u0107 zestawie\u0144 p\u0142ciowych, kole\u017canki i koledzy \u015bwiadkami, staram si\u0119 unika\u0107.<\/p>\n<p>Nie ma wielu czysto muzycznych pomost\u00f3w mi\u0119dzy stylistyk\u0105 Drekot\u00f3w a muzyk\u0105 Wro\u0144skiej, cho\u0107 jakie\u015b skojarzenia s\u0105. Sam odnosi\u0142em poprzedni album grupy Oli Rzepki do Ballad i Romans\u00f3w <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2012\/12\/14\/drekoty-babadag-ole\/\">poprzez poetyk\u0119 tekst\u00f3w<\/a>. Piotrek Kowalczyk w <a href=\"http:\/\/www.dwutygodnik.com\/artykul\/7617-efekt-aha.html\">bardzo ciekawej recenzji<\/a> zauwa\u017cy\u0142 analogi\u0119 mi\u0119dzy muzyk\u0105 Wro\u0144skiej a utworem <em>Troskliwy <\/em>Drekot\u00f3w. Ale w ca\u0142o\u015bci nowe Drekoty to bardziej p\u0142yta o wsp\u00f3\u0142pracy &#8211; grupy instrumentalistek (dzi\u015b &#8211; obok Rzepki &#8211; Natalia Piku\u0142a i Olga Czech) oraz kilkorga go\u015bci, z kt\u00f3rych szczeg\u00f3lnie Raphael Rogi\u0144ski zostawia tu \u0142atwy do identyfikacji autorski \u015blad, a s\u0105 jeszcze m.in. Kasia Kolbowska, Antoni Gralak, Miko\u0142aj Trzaska. Album <em>Dom z ognia<\/em> Wro\u0144skiej to p\u0142yta o tym, jak to artystka, kt\u00f3ra tak \u015bwietnie zmieni\u0142a Pustki i przekonywa\u0142a coraz szersz\u0105 publiczno\u015b\u0107 do siostrzanego duetu Ballady i Romanse (z ostatnim, do\u015b\u0107 brawurowym aktem otwarcia na widowni\u0119 na \u015bcie\u017cce <em>C\u00f3rek dancingu<\/em>), wysz\u0142a w ko\u0144cu na solo &#8211; cho\u0107 przecie\u017c to u Drekot\u00f3w us\u0142ysze\u0107 mo\u017cna <em>W\u0119druj\u0119 sama<\/em>. <\/p>\n<p>W\u015br\u00f3d podobie\u0144stw mamy tu jednak r\u00f3wnie\u017c bardzo osobisty charakter tekst\u00f3w &#8211; bardziej impresji intymnych u Drekot\u00f3w, bardziej opowie\u015bci z obrazkami z \u017cycia u Wro\u0144skiej. No i fakt, \u017ce tym razem i jedna, i druga p\u0142yta zyska\u0142a bardzo atrakcyjne opakowanie, s\u0105 single, a dodatkowo klipy, jedne z lepszych, jakie ostatnio w polskiej muzyce rozrywkowej widzia\u0142em.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/gfGCBUD6xBI\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Na jednej i drugiej p\u0142ycie mo\u017cna znale\u017a\u0107 jakie\u015b bluesowe fascynacje i echa &#8211; podane wprost (<em>Nic<\/em>) w wypadku zespo\u0142u Rzepki, albo w postaci stylizacji wokalnej z okolic Moby&#8217;ego u Wro\u0144skiej (<em>Depression<\/em>). Oba albumy maj\u0105 sw\u00f3j charakterystyczny \u015bwiat brzmieniowy. U Drekot\u00f3w ponownie jest on nieco bardziej vintage, z lekkim cieniem niedba\u0142o\u015bci, tw\u00f3rczego chaosu, ale te\u017c, jakby na przek\u00f3r t\u0142umowi nazwisk, o kt\u00f3rych pisa\u0142em, minimalistyczny. Wro\u0144ska ogl\u0105da si\u0119 bardziej w stron\u0119 prze\u0142omu wiek\u00f3w &#8211; z tego, co wiem, wychodzi\u0142a zreszt\u0105 od wizji p\u0142yty elektronicznej. Ta, jak my\u015bl\u0119, musia\u0142aby zmierza\u0107 w rejony Goldfrapp, a mo\u017ce nawet i Moloko &#8211; posta\u0107 Eddiego Stevensa, z kt\u00f3rym mia\u0142a okazj\u0119 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 wcze\u015bniej, to jedna z najbardziej nieopisanych wp\u0142ywowych os\u00f3b w polskiej muzyce ostatnich lat. Tutaj te\u017c s\u0142ycha\u0107 ten wp\u0142yw &#8211; nawet je\u015bli mia\u0142by si\u0119 wyra\u017ca\u0107 w swobodnym my\u015bleniu o aran\u017cacji utwor\u00f3w, kt\u00f3re granic\u0119 mi\u0119dzy popem a alternatyw\u0105 ignoruj\u0105, zaniedbuj\u0105c przy tym czysto\u015b\u0107 podzia\u0142u na tradycyjne i elektroniczne instrumentarium. Liczy si\u0119 wizja, i pod tym wzgl\u0119dem Wro\u0144ska imponuje. <\/p>\n<p>Imponuje r\u00f3wnie\u017c, o czym jeszcze nie pisa\u0142em, jako autorka jednego z najlepszych singli ubieg\u0142ego roku, <em>Nie czekaj<\/em>. Odstaj\u0105cego nieco od klimatu ca\u0142ej p\u0142yty i chyba niemaj\u0105cego tu \u0142atwego nast\u0119pcy (mo\u017ce <em>Odnajd\u017a mnie<\/em>?). Ca\u0142o\u015b\u0107 repertuaru <em>Domu z ognia<\/em> spaja bardzo tradycyjne spojrzenie na melodi\u0119 i partie wokalne, bo cho\u0107by Wro\u0144ska modelow\u0105 wokalistk\u0105 pop nie by\u0142a, jako autorka czuje piosenkow\u0105 form\u0119 znakomicie (ch\u00f3rki!). Podobnie jak materi\u0119 polszczyzny. Kipi\u0105cy od pomys\u0142\u00f3w program dziesi\u0119ciu piosenek trzyma jednak troch\u0119 si\u0142\u0105 woli. Nie\u017ale opisuje to wyrwana z kontekstu linijka <em>Razem zgubmy si\u0119, bo niewa\u017cny cel, tylko wa\u017cny styl<\/em>. <\/p>\n<p>Gdzie Wro\u0144ska pr\u00f3buje zamkn\u0105\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 w sp\u00f3jn\u0105 histori\u0119, Drekoty stawiaj\u0105 na w\u0119dr\u00f3wk\u0119, czasem nawet bez celu, i naturalny flow. Klimat, trans &#8211; nawet je\u015bli ma oznacza\u0107 przestoje po drodze i nieco nu\u017c\u0105c\u0105 momentami kanciast\u0105 perkusyjno\u015b\u0107 wszystkich partii instrumentalnych i wokali. W ca\u0142o\u015bci jest to wi\u0119c p\u0142yta tak inna, jak to tylko mo\u017cliwe. Zaskakuj\u0105ca co rusz jakim\u015b fantastycznym momentem, do kt\u00f3rego chce si\u0119 p\u00f3\u017aniej wr\u00f3ci\u0107 dla samej przyjemno\u015bci smakowania. W tym sensie, a tak\u017ce bior\u0105c pod uwag\u0119 sp\u00f3jno\u015b\u0107 tego albumu, bardziej nadaje si\u0119 do s\u0142uchania raz za razem. Ale obie te p\u0142yty godne s\u0105 kolejnych dni rozk\u0142adania na czynniki pierwsze, &#8222;rozkminy&#8221; wzorem tych, kt\u00f3re spotykaj\u0105 na hiphopowych forach p\u0142yty polskich raper\u00f3w. Jestem jednak przekonany, \u017ce m\u0119skiej \u017curnalistyki im nie zabraknie, wi\u0119c apeluje &#8211; w pierwszej kolejno\u015bci &#8211; o porz\u0105dn\u0105, bardziej chyba sensown\u0105 w tym wypadku, rozmow\u0119 w gronie mieszanym. <\/p>\n<p>Dla swoich potrzeb wymy\u015bli\u0142em nawet temat takiej dyskusji: <em>Dom z ognia lub maszyna dzika trawa<\/em>.   <\/p>\n<p><strong>DREKOTY <em>Lub maszyna dzika trawa<\/em><\/strong>, Thin Man 2018, <strong>8\/10<\/strong><\/p>\n<p><strong>BARBARA WRO\u0143SKA <em>Dom z ognia<\/em><\/strong>, Kayax 2018, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/9HGIeZQ8Eqk\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kobiety u nas rz\u0105dz\u0105 &#8211; przynajmniej w tych pierwszych tygodniach nowego roku.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16396,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,107,7,3219,1139],"tags":[3276,1193],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16392"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16392"}],"version-history":[{"count":21,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16392\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16417,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16392\/revisions\/16417"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16396"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16392"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16392"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16392"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}