{"id":16727,"date":"2018-03-05T09:00:53","date_gmt":"2018-03-05T08:00:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=16727"},"modified":"2018-03-05T11:37:25","modified_gmt":"2018-03-05T10:37:25","slug":"polska-jako-nowa-islandia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/03\/05\/polska-jako-nowa-islandia\/","title":{"rendered":"Polska jako nowa Islandia"},"content":{"rendered":"<p>Przypomnia\u0142a mi si\u0119 wizyta nad Ba\u0142tykiem, zim\u0105, 18 lat temu. Robi\u0142em wywiad z grup\u0105 Kobiety, atmosfera by\u0142a lu\u017ana, \u017cartowali\u015bmy z tego, jak \u0142atwo Szczecin obwo\u0142ano polskim Seattle, by\u0142o \u015bwie\u017co po <em>\u00c1g\u00e6tis byrjun<\/em> Sigur R\u00f3s, o kt\u00f3rym wszyscy m\u00f3wi\u0105, i Krzysiek Topolski, w\u00f3wczas perkusista Kobiet, zwr\u00f3ci\u0142 mi uwag\u0119: <em>Ogl\u0105da\u0142em zdj\u0119cia Reykjav\u00edku w najnowszym \u201eThe Wire\u201d i wygl\u0105da\u0142y jak Suwa\u0142ki!<\/em> Dzi\u015b to ju\u017c nawet nie brzmi tak absurdalnie. Polacy s\u0105 na Islandii bodaj najliczniejsz\u0105 mniejszo\u015bci\u0105 narodow\u0105, m\u00f3wienie o tej wyspie jako o muzycznej pot\u0119dze sta\u0142o si\u0119 niemal bana\u0142em i wprawdzie nie doczekali\u015bmy si\u0119 mocnej nowej sceny z Suwa\u0142k (a przynajmniej jeszcze nie), to ju\u017c scena tr\u00f3jmiejska &#8211; w kt\u00f3r\u0105 wpisa\u0142 si\u0119 \u015bwietnie sam Topolski, ostatnio autor ciekawego field-recordingowego projektu <em><a href=\"https:\/\/uchowwodzie.wordpress.com\">Ucho w wodzie<\/a><\/em> &#8211; na r\u00f3\u017cne sposoby mo\u017ce z t\u0105 islandzk\u0105 rywalizowa\u0107. Zaspoilowa\u0142em ju\u017c ten temat w pi\u0105tkowym wpisie, ale c\u00f3\u017c &#8211; to nie jedna, ale dwie wa\u017cne p\u0142yty potwierdzaj\u0105ce zjawisko. <!--more--><\/p>\n<p>Co do Stefana Weso\u0142owskiego z Piotrem Kali\u0144skim (lepiej znanym jako Hatti Vatti), czyli duetu <strong>Nanook of the North<\/strong>, zanosi\u0142o si\u0119 na to potwierdzenie d\u0142ugo. Wiadomo by\u0142o, \u017ce inspiracje s\u0105 w jakim\u015b stopniu p\u00f3\u0142nocne (niemy film <em>Nanook of the North<\/em> z lat 20.), sk\u0142ad tr\u00f3jmiejski, zawarto\u015b\u0107 melancholii w lokalnej normie. Nagrania odbywa\u0142y si\u0119 na Islandii. Ostatecznie wysz\u0142o nawet ciekawiej ni\u017c si\u0119 na pocz\u0105tku wydawa\u0142o, bo album zalicza od razu kilka baz &#8211; odnosz\u0105cych si\u0119 niebezpo\u015brednio, ale jako\u015b tam odpowiadaj\u0105cych zjawiskom, kt\u00f3re przychodzi\u0142y do nas ostatnio z Islandii. Mamy wi\u0119c pe\u0142n\u0105 zadumy muzyk\u0119 fortepianow\u0105, mamy intensywne, dronowe fragmenty kojarz\u0105ce si\u0119 z ilustracyjn\u0105 muzyk\u0105 J\u00f3hannssona czy Bena Frosta (cho\u0107by t\u0105 z rozgrywaj\u0105cego si\u0119 na dalekiej P\u00f3\u0142nocy serialu <em>Fortitude<\/em>), mamy pojawiaj\u0105cy si\u0119 tu i \u00f3wdzie beat, przypominaj\u0105cy, \u017ce poza t\u0105 postrockow\u0105 czy &#8222;neoklasyczn\u0105&#8221; Islandi\u0105 by\u0142a jeszcze klubowa. Ale jest to zarazem logiczny krok dla obu wykonawc\u00f3w.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=369454751\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/notn.bandcamp.com\/album\/nanook-of-the-north\">Nanook of the North by Nanook of the North<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>Ciekawe, \u017ce zaczyna si\u0119 dok\u0142adnie w miejscu, gdzie ko\u0144czy\u0142a si\u0119 poprzednia p\u0142yta Weso\u0142owskiego <em>Rite of the End<\/em>. W <em>Siulleq <\/em>jeszcze wybrzmiewa klimat postapo, a ju\u017c w <em>Tulleq <\/em>pojawiaj\u0105 si\u0119 analogowe syntezatory w charakterystycznym dla Kali\u0144skiego, eleganckim i minimalistycznym wydaniu. Tim Hecker spotyka <em>Stranger Things<\/em>. Raz Weso\u0142owski, ze swoj\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105 nieco bardziej filharmoniczn\u0105, a raz Hatti Vatti z my\u015bleniem bli\u017cszym klubowej publiczno\u015bci, ale te\u017c bardzo niespokojnym gatunkowo temperamentem. A\u017c do kulminacji w dw\u00f3ch cz\u0119\u015bciach (?) utworu <em>Arfineq<\/em> nastr\u00f3j pozostanie podobny, pomys\u0142y brzmieniowe b\u0119d\u0105 si\u0119 jednak zmienia\u0107. A kontrapunktuj\u0105ca klimat tego intensywnego momentu partia fortepianu w <em>Arfineq-Pingajuat<\/em>, kojarz\u0105ca si\u0119 raczej z jakim\u015b ECM-owskim motywem, przenosi nas ju\u017c jakby bli\u017cej, bo ECM to ju\u017c konwencja oswojona przez Polak\u00f3w. Czas na Deutsche Grammophon i ich powa\u017ckowo-klubow\u0105 stajni\u0119. <\/p>\n<p>Wszystko nap\u0119dzane jest w r\u00f3wnym stopniu energi\u0105 Reykjaviku, dok\u0105d muzycy Nanooka zaw\u0119drowali, jak i Sopotu, bo to tamtejszy festiwal filmowy zaprosi\u0142 ich do wykonania muzyki do klasycznego obrazu, kt\u00f3ry da\u0142 duetowi nazw\u0119. I szcz\u0119\u015bliwie mog\u0142oby by\u0107 zar\u00f3wno niez\u0142\u0105 muzyk\u0105 ilustracyjn\u0105, jak i mocnym zestawem dobrze zbudowanych utwor\u00f3w o charakterze ca\u0142kowicie autonomicznym.<\/p>\n<p><strong>Tomasz Mre\u0144ca<\/strong> stale pracuje wprawdzie we Wroc\u0142awiu, ale now\u0105 p\u0142yt\u0119 nagrywa\u0142 nad Ba\u0142tykiem, zreszt\u0105 Wroc\u0142aw to od niedawna <a href=\"https:\/\/www.tuwroclaw.com\/wiadomosci,wroclaw-bedzie-mial-nowe-miasto-partnerskie,wia5-3266-32500.html\">miasto partnerskie Reykjav\u00edku<\/a> (wiedzieli\u015bcie o tym?). S\u0105 i inne zwi\u0105zki z opisywanym wy\u017cej duetem. Cho\u0107by to, \u017ce Mre\u0144ca jest z wykszta\u0142cenia skrzypkiem, jak Weso\u0142owski, i \u017ce opublikowa\u0142 now\u0105 p\u0142yt\u0119 w Nowych Nagraniach, niczym Hatti Vatti poprzednie wydawnictwa. Pokaza\u0142 si\u0119 od \u015bwietnej strony wydanym p\u00f3\u0142tora roku temu albumem <em>Land<\/em>, kt\u00f3ry te\u017c mia\u0142 charakter muzyki mocno ilustracyjnej, cho\u0107 wychodz\u0105cej z ambientu. Wr\u00f3\u017cy\u0142em mu wtedy <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2016\/09\/26\/tydzien-mocnych-plyt-kto-na-poczatek\/\">sporo nowych zaj\u0119\u0107<\/a>, co chyba si\u0119 sprawdzi\u0142o. <\/p>\n<p>Album <em>Peak<\/em> patrzy na P\u00f3\u0142noc &#8211; a jak wida\u0107 upar\u0142em si\u0119 ju\u017c na ten geograficzny klucz &#8211; bardziej z lotu ptaka ni\u017c dwaj starsi koledzy. Z jednej strony jego Peak jest p\u0142yt\u0105 nieco ch\u0142odniejsz\u0105, z drugiej &#8211; bardziej romantyczn\u0105 w ge\u015bcie. Znajdziemy tu kilka utwor\u00f3w kojarz\u0105cych si\u0119 z soundcape&#8217;ami, jakie w latach 80. budowa\u0142 Brian Eno (<em>Pleasure<\/em> &#8211; tu nawet dalekie echo tego, co Eno z Lanois robili na <em>Joshua Tree<\/em>, cho\u0107 konwencja ca\u0142o\u015bci zupe\u0142nie inna), wracaj\u0105 skontrastowane z tymi niewyra\u017anymi plamami przenikliwe syntezatorowe arpeggia. Syntetyczne barwy brzmi\u0105 czasem jak d\u017awi\u0119ki sygna\u0142\u00f3w statk\u00f3w czy mew (<em>Viral<\/em>), a smyczki tworz\u0105 pi\u0119kne statyczne struktury, jak w White Garden czy szczeg\u00f3lnie atrakcyjnym &#8211; to odpowiednik tej kulminacji, kt\u00f3r\u0105 Nanook of the North zalicza przy <em>Arfineq <\/em>&#8211; utworze <em>Empty Hotel<\/em>. Czy\u017cby i tu punktem odniesienia by\u0142y sceny filmowe, ze sk\u0105din\u0105d du\u017co lepiej pami\u0119tanego <em>L\u015bnienia<\/em>? <\/p>\n<p>Bardzo podoba mi si\u0119 brzmienie tego albumu, subtelnie zamazuj\u0105ce granic\u0119 mi\u0119dzy przetwarzaniem akustycznych barw a obr\u00f3bk\u0105 syntetycznych. Podtrzymuj\u0119 te\u017c wszystko, co pisa\u0142em poprzednio o Mre\u0144cy. Podobnie jak Weso\u0142owski i Kali\u0144ski potrafi \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 uwag\u0119 muzyk\u0105 instrumentaln\u0105 z tej krzy\u017c\u00f3wkowej kategorii i j\u0105 utrzyma\u0107. Mo\u017cna ich pakietowa\u0107 i chwali\u0107 si\u0119 tym nurtem na Zachodzie. Bo jedna i druga z tych p\u0142yt daje na wyj\u015bciu pe\u0142n\u0105 melancholii palet\u0119 szaro\u015bci. Jako niepe\u0142ni Skandynawowie &#8211; a P\u00f3\u0142noc jako punkt odniesienia dla dziennikarzy i socjolog\u00f3w regularnie wraca &#8211; jeste\u015bmy ju\u017c prawie tak samo melancholijni, a jeszcze nie tak zadowoleni z \u017cycia. Po u\u015brednieniu zjawisk muzycznych tego roku ten smutek niedopasowania w obu przypadkach daje tytu\u0142y, kt\u00f3re powinny w podsumowaniach wyskoczy\u0107 gdzie\u015b wysoko. <\/p>\n<p>A \u017ce od razu Islandia? Chcia\u0142bym zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jeste\u015bmy ostatnio bliscy uzyskania statusu wyspy bez ruszania si\u0119 z miejsca. <\/p>\n<p><strong>NANOOK OF THE NORTH <em>Nanook of the North<\/em><\/strong>, Denovali 2018, <strong>8-9\/10<\/strong><br \/>\n<strong>TOMASZ MRE\u0143CA <em>Peak<\/em><\/strong>, Nowe Nagrania 2018, <strong>8\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3351852849\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/nowenagrania.bandcamp.com\/album\/peak\">Peak by Tomasz Mre\u0144ca<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Przypomnia\u0142a mi si\u0119 wizyta nad Ba\u0142tykiem, zim\u0105, 18 lat temu. Robi\u0142em wywiad z grup\u0105 Kobiety, atmosfera by\u0142a lu\u017ana, \u017cartowali\u015bmy z tego, jak \u0142atwo Szczecin obwo\u0142ano polskim Seattle, by\u0142o \u015bwie\u017co po \u00c1g\u00e6tis byrjun Sigur R\u00f3s, o kt\u00f3rym wszyscy m\u00f3wi\u0105, i Krzysiek Topolski, w\u00f3wczas perkusista Kobiet, zwr\u00f3ci\u0142 mi uwag\u0119: Ogl\u0105da\u0142em zdj\u0119cia Reykjav\u00edku w najnowszym \u201eThe Wire\u201d i [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16738,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,120,107,7,3219,1139],"tags":[1420,3311,3320,546,2542],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16727"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16727"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16727\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16748,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16727\/revisions\/16748"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16738"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16727"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16727"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16727"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}