{"id":1703,"date":"2011-10-19T14:56:52","date_gmt":"2011-10-19T12:56:52","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1703"},"modified":"2011-10-19T16:34:10","modified_gmt":"2011-10-19T14:34:10","slug":"pop-opera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/10\/19\/pop-opera\/","title":{"rendered":"Pop-opera"},"content":{"rendered":"

Lada chwila czeka nas ciekawa konfrontacja. Pod koniec pa\u017adziernika wychodz\u0105 oryginalne sesje \u201eSmile\u201d The Beach Boys i b\u0119dzie mo\u017cna sprawdzi\u0107, czym r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 od wizji Briana Wilsona, kt\u00f3ry doko\u0144czy\u0142 album w roku 2004. Ale w oczekiwaniu na to proponuj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 brytyjskiego \u201eSmile\u201d. Nie, nie chodzi o Beatles\u00f3w, cho\u0107 do ich stylu blisko by\u0142o w pomy\u015ble \u201eA Teenage Opera\u201d, popowej opery stworzonej w studiach Abbey Road przez Marka Wirtza<\/strong>.<\/p>\n

\u0179le napisa\u0142em \u2013 powinna by\u0107 forma niedokonana. \u201eTworzonej\u201d. Bo Wirtz, w\u00f3wczas jeden z czo\u0142owych producent\u00f3w EMI (to on rekomendowa\u0142 podpisanie kontraktu z grup\u0105 Pink Floyd), pracowa\u0142 d\u0142ugo nad \u201eA Teenage Opera\u201d – w latach 1967-68 – ale nigdy tej pracy nie sko\u0144czy\u0142. Zielone \u015bwiat\u0142o zapalone przez fonograficznego giganta zgas\u0142o, a wraz z nim \u2013 nadzieje na to, \u017ce muzyka, cho\u0107by w albumowej formie, ujrzy kiedykolwiek \u015bwiat\u0142o dzienne. I tak przez 29 lat pozosta\u0142a s\u0142ynn\u0105 nieznan\u0105 p\u0142yt\u0105 \u2013 poza zestawem ciekawych singli i bootlegow\u0105, niepe\u0142n\u0105 wersj\u0105 wydan\u0105 w Niemczech, nie istnia\u0142a. Kilka pomys\u0142\u00f3w Wirtz wykorzysta\u0142 w p\u00f3\u017aniejszych (lub jednocze\u015bnie powstaj\u0105cych) pracach dla r\u00f3\u017cnych artyst\u00f3w, ale w latach 70. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do USA, do Hollywood. Dopiero w 1996 roku dosta\u0142 propozycj\u0119 wydania tego, co powsta\u0142o w trakcie sesji \u201eA Teenage Opera\u201d (w \u017cadnym razie nie jest to sko\u0144czony materia\u0142 \u2013 w pewnym sensie podobnie jak \u201eSmile\u201d), wykona\u0142 kilka nowych studyjnych miks\u00f3w, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 pozostaje daleki od realnego zamkni\u0119cia projektu, ale wydaje si\u0119, \u017ce ducha nagra\u0144 z lat 60. nie zgubi\u0142.<\/p>\n

W warstwie tekstowej mamy tu opowie\u015b\u0107 o \u017cyciu grupki m\u0142odzie\u017cy z ma\u0142ego miasta z mn\u00f3stwem postaci drugoplanowych, zwyk\u0142ymi lud\u017ami. Jest rolnik, kt\u00f3ry w oczekiwaniu na pomoc dla zranionej przypadkowo dziewczyny, zaczyna snu\u0107 opowie\u015b\u0107 o miejscowym sklepikarzu, potem id\u0105 kolejne opowie\u015bci. Teksty maj\u0105 typowo angielskiego ducha \u2013 nie odstaj\u0105 od tego, co robili psychodeliczni Beatlesi czy Kevin Ayers, ocieraj\u0105 si\u0119 o Barrettowskie s\u0142owa piosenek Pink Floyd. Muzyka te\u017c przynosi elementy charakterystyczne dla tamtego okres. Tu fanfary sekcji d\u0119tej, obok sekcja rytmiczna graj\u0105ca w stylu R&B, archaicznie dzi\u015b brzmi\u0105ce mandoliny w kapitalnym temacie tytu\u0142owym otwieraj\u0105cym p\u0142yt\u0119, \u201eTheme from a Teenage Opera\u201d, a potem w b\u0142yskotliwym utworze \u201eSam\u201d – wraz ze \u015bwietnie brzmi\u0105c\u0105 sekcj\u0105 d\u0119t\u0105. Bluesowe gitary, wszelkiego rodzaju klawisze. \u0141\u0105cznie pojawi\u0142o si\u0119 na p\u0142ycie oko\u0142o 80 muzyk\u00f3w. Trudno sobie przypomnie\u0107 jaki\u015b instrument wykorzystywany w \u00f3wczesnej muzyce pop, kt\u00f3ry nie pojawi\u0142by si\u0119 w tych przebogatych orkiestracjach. Steve Howe pojawi\u0142 si\u0119 tu jako gitarowy solista, Keith West za\u015bpiewa\u0142, pisa\u0142o si\u0119 o tym, \u017ce w planowanej scenicznej wersji materia\u0142u mia\u0142by wyst\u0105pi\u0107 Cliff Richard. Za konsolet\u0105 siedzia\u0142 niezmiennie tw\u00f3rca ca\u0142o\u015bci Mark Wirtz.<\/p>\n

Uwag\u0119 zwraca przede wszystkim pocz\u0105tek p\u0142yty z przepi\u0119knym orkiestrowym aran\u017cem w \u201eFestival of Kings\u201d, ch\u00f3rkiem w stylu pomi\u0119dzy \u00f3wczesnym wokalnym jazzem a R&B. S\u0105 tu powracaj\u0105ce tematy \u2013 bardzo \u0142adny \u201eParanoiac Woodcutter\u201d i przebojowy singlowy \u201eGrocer John\u201d o typowo (zn\u00f3w) angielskim brzmieniu (Pink Floyd i Beatlesi si\u0119 k\u0142aniaj\u0105). To szczyt mo\u017cliwo\u015bci \u00f3wczesnego popu \u2013 jeden z kilku utwor\u00f3w zmiksowanych ju\u017c w 1967 roku w technice pe\u0142nego stereo. \u201eSam\u201d zainspirowa\u0142 pono\u0107 Pete’a Townshenda do stworzenia z The Who rock-opery \u201eTommy\u201d. W \u201eLove and Occasional Rain\u201d mamy rewelacyjne wej\u015bcia smyczk\u00f3w, a w \u201e(He’s Our Dear Old) Weatherman\u201d – partie instrument\u00f3w puszczane od ty\u0142u, delaye, mn\u00f3stwo g\u0142os\u00f3w i bardzo g\u0119st\u0105 produkcj\u0119. Gdyby by\u0142 to utw\u00f3r z p\u0142yty The Beatles, pisano by o nim dzi\u015b prace doktorskie. A tak by\u0142 tylko obiektem kultu w\u015br\u00f3d kolekcjoner\u00f3w, kt\u00f3rzy zbierali ukazuj\u0105ce si\u0119 pojedyczno nagrania \u2013 przede wszystkim radiowe wersje promo osi\u0105gaj\u0105ce astronomiczne ceny. Kompaktowe wydawnictwo, kt\u00f3re sobie kupi\u0142em, cen\u0119 ma dzi\u015b ca\u0142kiem umiarkowan\u0105, a czar pewnie prawie ten sam.<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY \u201eA Teenage Opera. The Original Soundtrack Recording\u201d
\n<\/strong>EMI 1968\/1996
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> \u201eFestival of Kings\u201d, \u201eGrocer Jack\u201d, \u201eThe Paranoiac Woodcutter\u201d, \u201eLove & Occasional Rain\u201d, \u201eSam\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lada chwila czeka nas ciekawa konfrontacja. Pod koniec pa\u017adziernika wychodz\u0105 oryginalne sesje \u201eSmile\u201d The Beach Boys i b\u0119dzie mo\u017cna sprawdzi\u0107, czym r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 od wizji Briana Wilsona, kt\u00f3ry doko\u0144czy\u0142 album w roku 2004. Ale w oczekiwaniu na to proponuj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 brytyjskiego \u201eSmile\u201d. Nie, nie chodzi o Beatles\u00f3w, cho\u0107 do ich stylu blisko by\u0142o w pomy\u015ble […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,120,7,633,435,634],"tags":[780],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1703"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1703"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1703\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1711,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1703\/revisions\/1711"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1703"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1703"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1703"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}