{"id":17070,"date":"2018-03-27T16:14:33","date_gmt":"2018-03-27T14:14:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17070"},"modified":"2018-03-27T19:19:12","modified_gmt":"2018-03-27T17:19:12","slug":"ex-to-zdrowie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/03\/27\/ex-to-zdrowie\/","title":{"rendered":"Ex to zdrowie"},"content":{"rendered":"

W ramach pokuty za pisanie od rana o streamingu p\u0142yta dzi\u015b spoza \u015bwiata streamingu. Przynajmniej tego masowego, wielkokorporacyjnego. Bo na Bandcampie ju\u017c jest. I r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy Spotify a Bandcampem dobrze opisuje \u015bwiatopogl\u0105d The Ex<\/strong> – grupy skupionej na dzia\u0142aniach artystycznych, otwartej na nowe pomys\u0142y, niezainteresowanej monetyzacj\u0105 kultu, jakim jest otoczona od lat. Zespo\u0142u wywodz\u0105cego si\u0119 ze sceny anarchistycznej, kt\u00f3remu uda\u0142o si\u0119 zachowa\u0107 niezale\u017cno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105 i finansow\u0105. I prosz\u0119 sobie wyobrazi\u0107, \u017ce ta formacja, istniej\u0105ca ju\u017c od 39 lat, odpowiada za najlepsz\u0105 jak dot\u0105d tegoroczn\u0105 p\u0142yt\u0119 rockow\u0105. No, mo\u017ce drug\u0105 po Twin Fantasy<\/em> Car Seat Headrest, a to p\u0142yta z cz\u0119\u015bciowego recyklingu. Album The Ex zupe\u0142nie nowy, cho\u0107 sama grupa od\u015bwie\u017ca\u0142a si\u0119 wielokrotnie.<\/p>\n

27 Passports<\/em> jest przede wszystkim albumem fascynuj\u0105co prostym, kt\u00f3ry jednocze\u015bnie wykorzystuje trendy muzyki gitarowej i idzie pod pr\u0105d. To drugie dlatego, \u017ce jest o\u017cywczo klarowny – struktury tych piosenek s\u0105 oparte o wsp\u00f3\u0142brzmienie trzech gitar (jedna barytonowa Andy’ego Moora – jego autorstwa s\u0105 r\u00f3wnie\u017c niez\u0142e zdj\u0119cia w ksi\u0105\u017ceczce) i perkusji. Nawet angielskie teksty wy\u015bpiewywane przez Arnolda de Boera (najm\u0142odszy sta\u017cem cz\u0142onek dzisiejszego sk\u0142adu) z lekkim holenderskim akcentem s\u0105 jakby bardziej klarowne. Cho\u0107 w tej klarowno\u015bci bywaj\u0105 ponure, bo nie uciekaj\u0105 od problem\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata (og\u00f3lnoeuropejskie w poruszaj\u0105cym New Blank Document<\/em>, holenderskie w ko\u0144cz\u0105cym album Four Million Tulip Bulbs<\/em>). W ka\u017cdym razie mamy do czynienia z utworami napisanymi na te konkretne instrumenty, nadaj\u0105cymi si\u0119 w tej wersji do wykonania na scenie i z utworami, kt\u00f3re ten s\u0142yn\u0105cy zreszt\u0105 z grania na \u017cywo zesp\u00f3\u0142 b\u0119dzie w stanie przedstawi\u0107 1:1. Zapomnijcie o studyjnej polerce, tak surowo brzmi\u0105cych b\u0119bn\u00f3w nie us\u0142yszycie du\u017co na p\u0142ytach nagrywanych w XXI wieku, a tak lu\u017anej kompresji na rockowej p\u0142ycie nie spotkacie pr\u0119dko w tym roku. <\/p>\n

W tym \u017cywym brzmieniu The Ex kojarzy\u0107 si\u0119 mog\u0105 z zespo\u0142ami spoza \u015bwiata zachodniego – cho\u0107by afryka\u0144skimi. I nie b\u0119dzie to oczywi\u015bcie klucz bezsensowny, bior\u0105c pod uwag\u0119 liczne nie\u017ale udokumentowane etiopskie wycieczki Holendr\u00f3w (za\u0142o\u017cyciel formacji Terrie Hessels opowiada\u0142 kiedy\u015b o jednej z nich Piotrowi Lewandowskiemu<\/a>), a tak\u017ce fakt, \u017ce gdzie\u015b pomi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi kooperacjami z muzykami z kr\u0119gu awangardy i free jazzu mieli czas, by zainteresowa\u0107 si\u0119 tak\u017ce tak\u017ce formacj\u0105 Konono No 1 z Konga, a nawet w pewnym stopniu zainspirowa\u0107 ten zesp\u00f3\u0142 swoim stylem i przede wszystkim pom\u00f3c wypromowa\u0107 na Zachodzie. Jak w dobrej teorii anarchizmu – taki artystyczny handel wymienny. S\u0105 jeszcze w ich muzyce – poza og\u00f3lnym podej\u015bciem – dalekie echa tego kongijskiego stylu. Ze wszechobecnymi likembe, tu w \u017cywio\u0142owym The Heart Conductor<\/em>, o ile to nie gitara „udaje” ten tradycyjny instrument, a z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 w perkusyjnej grze Katheriny Bornefeld zosta\u0142o jakie\u015b wspomnienie wycieczek do Afryki. Ca\u0142o\u015b\u0107, je\u015bli nawet mniej tu do odkrycia ni\u017c na poprzednich (cho\u0107by Turn<\/em>), jest bardzo zwarta i p\u0142ynna. I zn\u00f3w nieco inna, w zgodzie z zasad\u0105 zaczynania od zera za ka\u017cdym razem. <\/p>\n

To wpisanie si\u0119 w trendy muzyki gitarowej, o kt\u00f3rym wspomnia\u0142em – cho\u0107by sami The Ex byli ich wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcami – to odwo\u0142anie do mathrockowej formu\u0142y rwanego, motorycznego grania nerwowo zap\u0119tlanych fraz. Tyle \u017ce trudno przecie\u017c formacji, kt\u00f3ra przy\u0142o\u017cy\u0142a r\u0119k\u0119 do tylu tendencji w muzyce gitarowej od czas\u00f3w postpunka zarzuca\u0107 teraz, \u017ce wpisuj\u0105 si\u0119 w nurt, kt\u00f3ry powsta\u0142 mi\u0119dzy innymi dzi\u0119ki ich muzyce. Poza tym te matematyczno-rockowe aran\u017cacje s\u0105 przy tym naturalne, surowe. Tu jeszcze w po\u0142\u0105czeniu z dysonansowymi riffami charakterystycznymi – w tej generacji – cho\u0107by dla Sonic Youth. A kto z tej generacji przetrwa\u0142? Kto dzi\u015b ma odwag\u0119 tak gra\u0107? I kto ma fantazj\u0119, by nie sprzedawa\u0107 tego w streamingu? <\/p>\n

THE EX 27 Passports<\/em><\/strong>, Ex Records 2018, 8\/10<\/strong><\/p>\n