{"id":17168,"date":"2018-04-03T09:15:02","date_gmt":"2018-04-03T07:15:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17168"},"modified":"2018-04-03T09:54:58","modified_gmt":"2018-04-03T07:54:58","slug":"muzyczny-paradoks-fryzjera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/04\/03\/muzyczny-paradoks-fryzjera\/","title":{"rendered":"Co ma fryzjer do muzyki?"},"content":{"rendered":"

Jak ju\u017c wiecie, mam t\u0119 ma\u0142\u0105 obsesj\u0119 na punkcie brzmienia i tzw. loudness war, czyli zwalniaj\u0105cego ostatnio wy\u015bcigu w stron\u0119 brzmienia jak najg\u0142o\u015bniejszego. Okaza\u0142o si\u0119 jednak przy okazji, \u017ce mog\u0119 mie\u0107 po prostu alergi\u0119 na miksy Shawna Everetta. S\u0142ysza\u0142em ostatnio rozmow\u0119 z tym m\u0142odym kanadyjskim in\u017cynierem d\u017awi\u0119ku<\/a>, kt\u00f3ra u\u015bwiadomi\u0142a mi, \u017ce po prostu nie akceptuj\u0119 sposobu pracy in\u017cyniera, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bciwie nie tyle miksuje, co od razu masteruje w g\u0142owie materia\u0142 – rzuca zreszt\u0105 w rozmowie zgrabn\u0105 analogi\u0119 do fryzjera, kt\u00f3ry strzy\u017ce na mokro, a przecie\u017c zasadniczo fryzura nabierze w\u0142a\u015bciwych kszta\u0142t\u00f3w dopiero na sucho. A kompresja dynamiczna okaza\u0142a si\u0119 wybawieniem z problemu tego, co jego siostra nazywa\u0142a w jego producenckich pr\u00f3bach „nieprofesjonalnym brzmieniem”. Everett myli si\u0119 w swojej analogii, i to okrutnie. <\/p>\n

Mycie w\u0142os\u00f3w nie jest fryzjerowi niezb\u0119dne (strzy\u017cenie suchych bywa podobno bardziej pracoch\u0142onne i mozolne, a czasem wystarczy tylko w\u0142osy zmoczy\u0107), podczas gdy miks jest tym elementem pracy w studiu, kt\u00f3rego nie da si\u0119 pomin\u0105\u0107. Ju\u017c pr\u0119dzej nak\u0142adanie efekt\u00f3w na sum\u0119, ca\u0142y ten proces masteringu jest coraz mniej istotny w czasach miksu z komputera. Oczywi\u015bcie moja racja, by s\u0142ucha\u0107 p\u0142yt bardziej dynamicznych i mniej zmulonych brzmieniowo, nie jest jedyn\u0105, by\u0107 mo\u017ce jest nawet racj\u0105 mniejszo\u015bciow\u0105. Virtue <\/em>kierowanej przez Juliana Casablancasa grupy The Voidz<\/strong> – r\u00f3wnie\u017c wyprodukowane przez Everetta – jest wi\u0119c na przyk\u0142ad p\u0142yt\u0105 atrakcyjn\u0105 do s\u0142uchania w trudnych warunkach, z g\u0142o\u015bniczk\u00f3w komputerowych lub z drugiego pokoju (wi\u0119kszo\u015b\u0107 p\u0142yt dotkni\u0119tych przez loudness war brzmi lepiej w korytarzu). Poza tym jej eklektyzm – ka\u017c\u0105cy autorom ofert\u0119 rozpina\u0107 mi\u0119dzy Dylanowsk\u0105 ballad\u0105 a niemal punkowym gara\u017cem i mi\u0119dzy stylizacj\u0105 na arabski pop a stylistyk\u0105 metalu w stylu brytyjskich lat 80. (powa\u017cnie – (Pyramid of Bones<\/em>)- wymaga czujnej, spinaj\u0105cej wszystko produkcji. Pr\u00f3ba jest wi\u0119c uzasadniona, skutek po\u0142owiczny – nie udaje si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107 tu rozpoznawalno\u015bci na poziomie avida Fridmanna czy Ariela Pinka (do kt\u00f3rego muzyka na albumie parokrotnie si\u0119 u\u015bmiecha). <\/p>\n