{"id":17222,"date":"2018-04-05T09:15:11","date_gmt":"2018-04-05T07:15:11","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17222"},"modified":"2018-04-05T09:24:58","modified_gmt":"2018-04-05T07:24:58","slug":"co-tam-sie-dzieje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/04\/05\/co-tam-sie-dzieje\/","title":{"rendered":"Co tu si\u0119 dzieje?!"},"content":{"rendered":"

Dzie\u0144 po dniu na Polifonii wygl\u0105da czasem jak miotanie si\u0119 od \u015bciany do \u015bciany. Wczoraj by\u0142a tre\u015b\u0107 na sto procent z momentami ledwie zarysowan\u0105 form\u0105, dzi\u015b sama pulsuj\u0105ca i zmienna forma, bo do tych p\u0142yt raczej nikt ideologii nie dopisze. A wi\u0119c kr\u00f3tko, bo b\u0119d\u0119 si\u0119 upiera\u0142, \u017ce cho\u0107 prawie wszystko da si\u0119 jako\u015b oceni\u0107 – na zasadzie opisu wra\u017ce\u0144 i odnotowania s\u0142abych\/mocnych punkt\u00f3w – to improwizacja potrzebowa\u0142aby dzi\u015b raczej sprawozdawc\u00f3w ni\u017c krytyk\u00f3w<\/a>. T\u0142umacze s\u0105 tu potrzebni w mniejszym stopniu ni\u017c zagrzewacze, kibice albo przynajmniej tw\u00f3rcy mo\u017cliwie barwnych relacji. Tym razem spoiwem dw\u00f3ch recenzji niech b\u0119dzie duet Paper Cuts (o kt\u00f3rym by\u0142o tutaj<\/a>), czyli \u0141ukasz Kacperczyk <\/strong>i Wojtek Kurek<\/strong>. Chocia\u017c ponios\u0142o ich w r\u00f3\u017cne strony, a tym razem kluczowe dla tych kierunk\u00f3w b\u0119d\u0105 ich wsp\u00f3\u0142pracowniczki. <\/p>\n

Je\u015bli wydaje ci si\u0119, \u017ce jest za g\u0142o\u015bno, to znaczy, \u017ce jeste\u015b za stary. To znamy. Proponuj\u0119 doda\u0107 do tego: je\u015bli domownicy nie pytaj\u0105 z niepokojem „co tam si\u0119 dzieje?” to znaczy, \u017ce wci\u0105\u017c jest do\u015b\u0107 banalnie. A ja to pytanie – rzucane z autentycznym niepokojem – s\u0142ysza\u0142em w ostatnim tygodniu wielokrotnie. Ka\u017cdorazowo przy okazji wydanej w Irlandii kasety Lukanto <\/em>duetu pod t\u0105 sam\u0105 nazw\u0105 z Antonin\u0105 Nowack\u0105<\/strong> (g\u0142os, znany z WIDT, kIRK i nie tylko) i \u0141ukaszem Kacperczykiem (elektronika) w sk\u0142adzie. Oboje znaj\u0105 si\u0119 na pewno z Warsaw Improvisers Orchestra, cho\u0107 r\u00f3\u017cne projekty, w kt\u00f3re bywaj\u0105 zaanga\u017cowani, naprawd\u0119 trudno zliczy\u0107. Imponuj\u0105ca je\u015bli chodzi o palet\u0119 mo\u017cliwo\u015bci wokalistyka Nowackiej i jak zwykle pe\u0142ne gwa\u0142towno\u015bci, dynamiki syntezy Kacperczyka to co\u015b jak tworzenie wokodera na \u017cywo w duecie. Albo duet cz\u0142owieka z syntezatorem mowy. Usi\u0142uj\u0105 si\u0119 spotka\u0107 i stworzy\u0107 razem cybernetyczn\u0105 \u015bpiewaczk\u0119 o dw\u00f3ch przeponach. Staraj\u0105 si\u0119 wzajemnie sobie zaimponowa\u0107 – wtedy syntezator jest z g\u00f3ry na zwyci\u0119skiej pozycji, bo \u017ceby mu si\u0119 sko\u0144czy\u0142o powietrze, trzeba go od\u0142\u0105czy\u0107 od pr\u0105du. Staraj\u0105 si\u0119 emocjonalnie zaskoczy\u0107 – i tu syntezator, cho\u0107by g\u0142adko wydobywa\u0142 seriami elektroniczne onomatopeje (w sensie na\u015bladowania natury), przegrywa z g\u0142osem. Najd\u0142u\u017csze na kasecie Mrzwi(r)<\/em> to co\u015b, czego w\u0142a\u015bciwie nie odbiera si\u0119 ju\u017c jako improwizacji, ale niczym ca\u0142kiem spektakularny utw\u00f3r na ta\u015bm\u0119. Ta pl\u0105tanina zap\u0119tle\u0144 i pe\u0142ne przypadkowo\u015bci bulgoty syntezatora modularnego chyba maj\u0105 si\u0119 zreszt\u0105 kojarzy\u0107 z utworem na ta\u015bm\u0119. I dla tego jednego nagrania warto ju\u017c si\u0119 zainteresowa\u0107 tym materia\u0142em, cho\u0107 zaskocze\u0144 – cho\u0107by agresywne metaliczne brzmienia syntezatora w Porterratii<\/em>, rywalizuj\u0105ce z operowymi wej\u015bciami Nowackiej – b\u0119dzie wi\u0119cej. Pytania nie przestan\u0105 wraca\u0107.
\nLUKANTO Lukanto<\/em><\/strong>, Fort Evil Fruit 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n