{"id":17233,"date":"2018-04-05T15:01:27","date_gmt":"2018-04-05T13:01:27","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17233"},"modified":"2018-04-05T15:01:27","modified_gmt":"2018-04-05T13:01:27","slug":"buena-vista-posuwista","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/04\/05\/buena-vista-posuwista\/","title":{"rendered":"Buena Vista posuwista"},"content":{"rendered":"

Jak posuwisty taniec, rzecz jasna, zostajemy przy s\u0142ownikowym skojarzeniu. W tej posuwisto\u015bci jest elegancja, kocie wyczucie rytmu, synkopa charakterystyczna dla wielu gatunk\u00f3w latynoameryka\u0144skich. A Buena Vista Social Club<\/em> to zjawisko, kt\u00f3rego pewnie jeszcze za bardzo przypomina\u0107 nie trzeba – niebawem minie 20 lat od premiery tej zaskakuj\u0105co popularnej p\u0142yty kolektywu skrzykni\u0119tych po latach hawa\u0144skich gwiazd, kt\u00f3r\u0105 tu zreszt\u0105 niedawno przypomina\u0142em<\/a>. W tej sytuacji wychodzi album Orquesty Akok\u00e1n<\/strong> – kuba\u0144skiego big bandu, kt\u00f3ry wype\u0142nia luk\u0119 w opustosza\u0142ym po ca\u0142ej \u015bmiertelnej serii (Sharon Jones, Charles Bradley…) katalogu Daptone. I jest to z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 posuwi\u015bcie dobry plan. <\/p>\n

Cho\u0107by dlatego, \u017ce Orquesta Akok\u00e1n – du\u017cy, kilkunastoosobowy zesp\u00f3\u0142 prowadzony przez wokalist\u0119 Jos\u00e9 „Pepito” G\u00f3meza – stawia bardziej na posuwisto\u015b\u0107 w tanecznym sensie. To nie powt\u00f3rkowe ballady z historii klub\u00f3w Hawany, tylko \u017cywio\u0142 bardziej taneczny, uliczny. Jak otwieraj\u0105ce album Mambo Rapidito<\/em>, kt\u00f3re w swojej ludyczno\u015bci u\u015bmiecha si\u0119 ju\u017c do jakiej\u015b bardzo szybkiej cumbii. Ale jest, rzecz jasna, i salsa, jest charakterystyczne dla Kuby brzmienie son, w r\u00f3\u017cnych proporcjach. Bo atrakcyjno\u015b\u0107 kuba\u0144skiej muzyki opiera si\u0119 zar\u00f3wno na jej afryka\u0144skich korzeniach, jak i na tym, \u017ce w spos\u00f3b naturalny przenosi nas w czasie, ma wszyt\u0105 nostalgi\u0119, bo w ko\u0144cu ca\u0142a Kuba wydaje si\u0119 z naszej perspektywy najd\u0142u\u017cej utrzymanym skansenem, pa\u0144stwem, kt\u00f3re za spraw\u0105 politycznej stagnacji pozosta\u0142o w eleganckiej, cho\u0107 troch\u0119 przykurzonej przesz\u0142o\u015bci – a to coraz atrakcyjniejsze z punktu widzenia Zachodu. Nasza retromania to dla nich rzeczywisto\u015b\u0107. Z tego punktu widzenia Orquesta powinna by\u0107 katalogowym strza\u0142em w dziesi\u0105tk\u0119.<\/p>\n

Z drugiej strony – z\u0142apa\u0142em si\u0119 na tym, \u017ce ten taneczny urok zespo\u0142u uwodzi przez chwil\u0119. To, co zostaje na d\u0142u\u017cej, to kompozycje, w kt\u00f3rych wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odgrywa kunszt aran\u017cerski ameryka\u0144skiego pianisty Mike’a Eckrotha. Bo wielkie wra\u017cenie robi na mnie dopiero Un Tabaco para Elegua<\/em> z delikatn\u0105 parti\u0105 solow\u0105 puzonu na pierwszym planie, mniej po\u015bpieszn\u0105 rytmik\u0105 i wcale niedalekim od dawnej Buena Visty…<\/em> klimatem. A p\u00f3\u017aniej Cuidado Con el Tumbador<\/em>, w kt\u00f3rym bryluje nierozpoznawalny dla mnie z nazwiska, ale znakomity tr\u0119bacz. W tym samym numerze mamy solo pianisty, moim zdaniem gorsze ju\u017c o klas\u0119 (tak bywa w dyscyplinach dru\u017cynowych), poza tym wt\u00f3rne wobec mitu BSC<\/em>, kt\u00f3re fortepian mocno eksponowa\u0142o. Zatem d\u0119te (z fletem we wspomnianym ju\u017c Mambo… i puzonem w Yo Soy para Ti<\/em>) g\u00f3r\u0105, ca\u0142o\u015b\u0107 nie wzleci – mimo og\u00f3lnie pozytywnego przyj\u0119cia – w rejony p\u0142yt roku, ale z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 jest to zn\u00f3w muzyka dla wszystkich i w naszych relacjach z muzyka kuba\u0144sk\u0105 posuwa sprawy do przodu. <\/p>\n

ORKQUESTA AKOKAN Orquesta Akok\u00e1n<\/em><\/strong>, Daptone 2018, 7\/10<\/strong><\/p>\n