{"id":17680,"date":"2018-05-06T09:30:53","date_gmt":"2018-05-06T07:30:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17680"},"modified":"2018-05-06T10:10:04","modified_gmt":"2018-05-06T08:10:04","slug":"czad-czynnik-akceptacji-domownikow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/05\/06\/czad-czynnik-akceptacji-domownikow\/","title":{"rendered":"CZAD – czynnik akceptacji domownik\u00f3w"},"content":{"rendered":"

W obszarze anglosaskim sta\u0142ym elementem r\u00f3\u017cnego typu quiz\u00f3w w gazetach muzycznych (gdy jeszcze wydawano ich wi\u0119cej) by\u0142o Your favourite sunday morning record*<\/em>. Pana\/Pani ulubiona p\u0142yta na niedzielny poranek. A poniewa\u017c i tak ju\u017c siedz\u0119 ca\u0142y weekend i s\u0142ucham p\u0142yt, to zostawi\u0142em jedn\u0105 jako podpowied\u017a na niedziel\u0119 rano – domy\u015blam si\u0119, \u017ce b\u0119dzie dobra. Sk\u0105d to wiem? C\u00f3\u017c, jedn\u0105 z cech takiej niedzielnej p\u0142yty, poza tym, \u017ce powinna by\u0107 raczej leniwa i – ze wzgl\u0119du na r\u00f3\u017cne okoliczno\u015bci i por\u0119 zapadania w sen z soboty na niedziel\u0119 – raczej mi\u0119kka (bardziej w ka\u017cdym razie ni\u017c harsh noise). Poza tym mam wra\u017cenie, \u017ce powinna raczej \u0142\u0105czy\u0107 ni\u017c dzieli\u0107 domownik\u00f3w – a poniewa\u017c s\u0142ucham r\u00f3\u017cnej muzyki i z dzieleniem domownik\u00f3w radz\u0119 sobie doskonale, my\u015bl\u0119, \u017ce mog\u0119 mie\u0107 wyczucie co do sytuacji odwrotnej. Tak jak audiofile maj\u0105 s\u0142ynny WAF, wife acceptance factor<\/em>, czyli czynnik akceptacji \u017cony <\/em>– zwykle dotycz\u0105cy wygl\u0105du urz\u0105dzenia, mam go i ja – w stosunku do s\u0142uchanej w domu muzyki. Ja bym ten czynnik nazwa\u0142 nieco inaczej: CzAD – czynnik akceptacji domownik\u00f3w. Dzi\u015b b\u0119dzie p\u0142yta o wysokiej warto\u015bci CzAD. <\/p>\n

Joe Armon-Jones<\/strong>, na co dzie\u0144 filar grupy Ezra Collective, pojawi\u0142 si\u0119 ju\u017c na Polifonii w lutym, przy okazji kompilacji We Out Here<\/em>. Ju\u017c wtedy by\u0142o wiadomo, \u017ce uka\u017ce si\u0119 jego debiut solowy (wcze\u015bniej wyda\u0142 duet z Maxwellem Owinem). Ostatecznie nagra\u0142 go z tym samym kr\u0119giem muzyk\u00f3w brytyjskich, co potwierdza, \u017ce okolice londy\u0144skiego Brownswood Records s\u0105 dzi\u015b troch\u0119 jak Kalifornia Thundercata i Kamasiego. Podobny jest tak\u017ce charakter granej przez Armona-Jonesa muzyki. Mo\u017ce nie si\u0119ga ona wy\u017cyn nagra\u0144 Kamasiego Washingtona, ale przypomina te l\u017cejsze i co bardziej leniwe z jego nagra\u0144. Saksofonistka Nubya Garcia toczy tutaj zaoczny pojedynek z Kamasim, cho\u0107 oczywi\u015bcie pojawia si\u0119 bez por\u00f3wnania rzadziej, klas\u0119 potwierdza za to na pewno sekcja rytmiczna – szczeg\u00f3lnie b\u0119bni\u0105cy troch\u0119 na ostatniej p\u0142ycie Sons Of Kemet perkusista Moses Boyd. W rolach wokalist\u00f3w – Asheber i Oscar Jerome, chocia\u017c nawet Armon-Jones \u015bpiewa w jednym z utwor\u00f3w. No ale g\u0142\u00f3wnym instrumentem pozostaje wurlitzer lub fortepian lidera. <\/p>\n

Ca\u0142o\u015b\u0107 p\u0142ynnie przechodzi od granego na jazzowo soulu (Almost Went Too Far<\/em>), poprzez nu-jazz (Ragify<\/em>) do dubu (Mollison Dub<\/em>). Najwi\u0119ksze wra\u017cenie pozostawia jednak utw\u00f3r tytu\u0142owy. Wszystko grane jest bez szczeg\u00f3lnego po\u015bpiechu i – co jednym si\u0119 spodoba, innych od tej p\u0142yty odrzuci – bez wielkiej wirtuozerii. Mo\u017ce nawet brakowa\u0107 drobnych element\u00f3w osobistego j\u0119zyka, kt\u00f3ry co i rusz wtyka na swoich p\u0142ytach np. Thundercat. Rytmika bez zarzutu, takie granie na klawiszach to rzecz odpr\u0119\u017caj\u0105ca po dziesi\u0105tkach poddanych \u015bcis\u0142ej kwantyzacji p\u0142yt, w kt\u00f3rych akord atakuje nas zawsze w tym samym momencie taktu. Z kolei improwizacje zamkni\u0119te s\u0105 w okr\u0105g\u0142ych i bezpiecznych, \u0142atwych ramach. <\/p>\n

Cho\u0107 z sobotnim wieczorem bywa r\u00f3\u017cnie, to niedzielny poranek stosunkowo cz\u0119sto sp\u0119dzamy w domu. A Starting Today<\/em> jest albumem domowym – jasne, mi\u0142o si\u0119 tego s\u0142ucha przez s\u0142uchawki, produkcja jest bardziej dynamiczna, bardziej przypomina t\u0119 na p\u0142ytach jazzowych ni\u017c t\u0119 z wsp\u00f3\u0142czesnego soulu czy R&B. Jest w tym graniu dyscyplina, nieprzegadanie, przyjemno\u015b\u0107. No i CzaD. <\/p>\n

JOE ARMON-JONES Starting Today<\/em><\/strong>, Brownswood 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n