{"id":17691,"date":"2018-05-07T09:00:00","date_gmt":"2018-05-07T07:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17691"},"modified":"2018-05-07T08:48:58","modified_gmt":"2018-05-07T06:48:58","slug":"stos-w-sztos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/05\/07\/stos-w-sztos\/","title":{"rendered":"Sw\u00f3j \u017cycia los na sztos, na sztos"},"content":{"rendered":"<p>Po 12-minutowej piosence z partiami ha\u0142a\u015bliwej improwizacji, emocjonalnie rozbijaj\u0105cym <em>Madder<\/em>, wchodzi niby nieporadny blues na 3\/4. Falsetem &#8211; troch\u0119 jak u m\u0142odego Neila Younga &#8211; opowiada sytuacj\u0119, kt\u00f3ra ka\u017ce mi raz jeszcze wzi\u0105\u0107 do r\u0119ki <em>Retromani\u0119 <\/em>Reynoldsa. Bo \u0142atwo zobaczy\u0107 w niej poetycko uj\u0119ty obrazek z tej ksi\u0105\u017cki: <em>Wszystkie moje p\u0142yty le\u017c\u0105 w stosach, a ja nie mog\u0119 przesta\u0107 patrze\u0107 wstecz<\/em>. Cho\u0107 to bardziej opis sytuacji uczuciowej. Bez wzgl\u0119du na to <em>Stacked <\/em>sta\u0142o si\u0119 dla mnie z miejsca jedn\u0105 z najwspanialszych chwil w muzyce ostatnich miesi\u0119cy. A dzi\u0119ki temu, \u017ce jest momentem ca\u0142o\u015bci zarazem pieczo\u0142owicie dopracowanej (struktura p\u0142yty <em>Minus <\/em>to majstersztyk) i swobodnej (wokali\u015bcie towarzyszy improwizuj\u0105cy zbiorowo zesp\u00f3\u0142), mamy co\u015b, co wybija si\u0119 spo\u015br\u00f3d konkurencji nie jednym sztosem, tylko ca\u0142\u0105 seri\u0105. Dzi\u0119ki czemu mo\u017cna od poniedzia\u0142ku alarmowa\u0107 tych wszystkich, kt\u00f3rzy jeszcze nie przes\u0142uchali. Bo du\u017ca rzecz si\u0119 pojawi\u0142a. <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/tepBgl21g6E\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>Daniel Blumberg<\/strong> ma 27 lat i do\u015bwiadcze\u0144 muzycznych tyle, \u017ce m\u00f3g\u0142by zawstydzi\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w. Siedem lat temu (!) <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2011\/03\/01\/yuck-dinozaur-czyli-ida-roczniki-90\/\">pisa\u0142em na Polifonii<\/a> o p\u0142ycie jego \u00f3wczesnej grupy Yuck (<a href=\"https:\/\/youtu.be\/Fy9gqZBVMaA\">tu do pos\u0142uchania<\/a>). Podoba\u0142a mi si\u0119, cho\u0107 uzna\u0142em j\u0105 za okrutnie wt\u00f3rn\u0105 wobec Dinosaur Jr. Ale Blumberg zaczyna\u0142 jeszcze wcze\u015bniej &#8211; jako nastolatek w Cajun Dance Party. Szybko te\u017c pozostawia\u0142 ka\u017cde z przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, kt\u00f3re wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142. Zar\u00f3wno Yuck, jak i p\u00f3\u017aniejsze trio Hebronix, no i solowe przedsi\u0119wzi\u0119cie realizowane pod szyldem Oupa. Tyle \u017ce jak to w \u017cyciu: mo\u017cesz porzuci\u0107 przesz\u0142o\u015b\u0107, ale przesz\u0142o\u015b\u0107 nie porzuca ciebie. W zwi\u0105zku z tym solowy album jest de facto kombinacj\u0105 wszystkich sk\u0142adnik\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna by\u0142o zauwa\u017cy\u0107 w poprzednich sk\u0142adach i projektach. Jest improwizacja &#8211; bo Blumberga muzycznie kszta\u0142towa\u0142o londy\u0144skie \u015brodowisko wok\u00f3\u0142 Cafe OTO, jest kameralno\u015b\u0107 z okolic niemal Grouper (s\u0142yszalna wcze\u015bniej w fortepianowo-wokalnych nagraniach Oupa), jest wreszcie inspiracja Neilem Youngiem. S\u0105 muzycy, kt\u00f3rych Anglik ju\u017c wcze\u015bniej zebra\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie &#8211; \u015bwietny skrzypek Billy Steiger, znakomicie czuj\u0105ca improwizacj\u0119 w niejazzowych rejonach wiolonczelistka Ute Kanngiesser, basista Tom Wheatley, a do tego jeszcze Jim White &#8211; perkusista ostatnio s\u0142yszany w duecie Xylouris White, ale wcze\u015bniej wsp\u00f3\u0142pracownik Cat Power (tam te\u017c gra\u0142 piosenki), a przede wszystkim wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel Dirty Three. I je\u015bli s\u0142ycha\u0107 tu kameralistyk\u0119 i smyczki, to bardziej takie spod znaku Dirty Three ni\u017c Divine Comedy.   <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/7ZWvutDiEpM\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Sam Blumberg nie znika na tej p\u0142ycie gdzie\u015b za plecami tych muzyk\u00f3w. Jest charakterystyczny jako gitarzysta, znakomity wokalnie, precyzyjny, pozbawiony manieryzm\u00f3w, elastyczny (ten falset to tylko jeden z ton\u00f3w) i przekonuj\u0105cy emocjonalnie &#8211; zaczyna w <em>Minus <\/em>od przekonuj\u0105cego opisu rocznej przerwy w \u017cyciorysie, powrotu po za\u0142amaniu. Nie pierwszy raz to, co z\u0142e dla artysty, udaje si\u0119 przeku\u0107 w prze\u0142om dla jego tw\u00f3rczo\u015bci. <em>Minus the intent to feel, I&#8217;m here<\/em> &#8211; \u015bpiewa autor p\u0142yty. A p\u00f3\u017aniej napi\u0119cie stopniowo ro\u015bnie. A\u017c do fina\u0142u w jamowym, wspartym pot\u0119\u017cnymi ch\u00f3ralnymi partiami na g\u0142osy <em>Used to Be Older<\/em>. Te\u017c mocnym w emocjach, dynamicznym &#8211; to co\u015b bliskiego Conorowi Oberstowi z wczesnej m\u0142odo\u015bci. Nie przebi\u0142em si\u0119 jeszcze przez wszystkie teksty z albumu, ale wydaj\u0105 si\u0119 przynajmniej nie szkodzi\u0107 muzyce. Z kolei jako kompozytor Blumberg ma s\u0142abo\u015b\u0107 do rytm\u00f3w na trzy, co te\u017c raczej nadaje p\u0142ycie lekko\u015bci i uroku ni\u017c stanowi obci\u0105\u017cenie. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, jest to album a\u017c zaskakuj\u0105co dojrza\u0142y, dopracowany i imponuj\u0105cy. Wypiera te\u017c na d\u0142u\u017cej wszystkie inne z dziennego harmonogramu. A jedyny minus to ten w tytule p\u0142yty.  <\/p>\n<p><strong>DANIEL BLUMBERG <em>Minus<\/em><\/strong>, Mute 2018, <strong>8-9\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/yGFQIGA_cpg\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Po 12-minutowej piosence z partiami ha\u0142a\u015bliwej improwizacji, emocjonalnie rozbijaj\u0105cym Madder, wchodzi niby nieporadny blues na 3\/4. Falsetem &#8211; troch\u0119 jak u m\u0142odego Neila Younga &#8211; opowiada sytuacj\u0119, kt\u00f3ra ka\u017ce mi raz jeszcze wzi\u0105\u0107 do r\u0119ki Retromani\u0119 Reynoldsa. Bo \u0142atwo zobaczy\u0107 w niej poetycko uj\u0119ty obrazek z tej ksi\u0105\u017cki: Wszystkie moje p\u0142yty le\u017c\u0105 w stosach, a [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":17694,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,312,120,7,3219],"tags":[3477],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17691"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=17691"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17691\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17704,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17691\/revisions\/17704"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/17694"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=17691"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=17691"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=17691"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}