{"id":17712,"date":"2018-05-08T09:38:17","date_gmt":"2018-05-08T07:38:17","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17712"},"modified":"2018-05-08T09:42:11","modified_gmt":"2018-05-08T07:42:11","slug":"nowa-muzyka-ktora-panicznie-potrzebuje-nazwy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/05\/08\/nowa-muzyka-ktora-panicznie-potrzebuje-nazwy\/","title":{"rendered":"Nowa muzyka, kt\u00f3ra potrzebuje nazwy"},"content":{"rendered":"<p>Mia\u0142em wczoraj okazj\u0119 porozmawia\u0107 z Simonem Reynoldsem, co by\u0142o do\u015bwiadczeniem do\u015b\u0107 dziwnym &#8211; poczu\u0142em si\u0119, jakbym by\u0142 z powrotem 20-latkiem zagl\u0105daj\u0105cym do brytyjskiej prasy muzycznej, gdzie niesko\u0144czenie kreatywni redaktorzy maj\u0105 pomys\u0142 na nazwanie i opowiedzenie wszystkiego. Dzi\u0119ki temu do\u015bwiadczeniu &#8211; zobaczy\u0142em cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bciwie non-stop rozpracowuje r\u00f3\u017cne teorie dotycz\u0105ce muzyki i kultury popularnej &#8211; \u0142atwiej mi uwierzy\u0107, \u017ce kto\u015b mo\u017ce tyle pisa\u0107. Wkr\u00f3tce (tak\u017ce na pi\u015bmie) efekty tego spotkania, a w ramach teasera dodam tyle, \u017ce autor <em>Retromanii <\/em>opowiedzia\u0142 mi, co by w ksi\u0105\u017cce dzi\u015b zmieni\u0142: porzuci\u0142by mianowicie tak pos\u0119pny ton ko\u0144c\u00f3wki i odnalaz\u0142 jakie\u015b pozytywy, bo zjawisko, o kt\u00f3rym pisa\u0142, kulminacj\u0119 osi\u0105gn\u0119\u0142o jego zdaniem w okolicach monumentalnego <em>Random Access Memories<\/em> duetu Daft Punk i wyst\u0119pu na Grammy z wianuszkiem gwiazd dawnej muzyki w tym wn\u0119trzu stylizowanym na studio nagraniowe z lat 70. P\u00f3\u017aniej zacz\u0105\u0142 dostrzega\u0107, szczeg\u00f3lnie w brzmieniu niekt\u00f3rych gatunk\u00f3w, jakie\u015b optymistyczne oznaki. M\u00f3g\u0142bym si\u0119 z nim zgodzi\u0107, pod warunkiem, \u017ce mia\u0142 na my\u015bli wytw\u00f3rni\u0119 International Anthem.<!--more--><\/p>\n<p>Pisa\u0142em ju\u017c o tej oficynie parokrotnie, ostatnio wysup\u0142uj\u0105c z niej nawet <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/01\/02\/47-plyt-roku-2017-reszta-swiata\/\">dwie kandydatki do zestawienia p\u0142yt roku<\/a>. Po 20 latach kolejna chicagowska wytw\u00f3rnia podejmuje w\u0105tek poszukiwa\u0144 Roba Mazurka i Isotope 217\u00b0, co zreszt\u0105 potwierdza\u0142 katalog &#8211; z albumami Mazurka i (szczeg\u00f3lnie przekonuj\u0105c\u0105) Jeffa Parkera. Tyle \u017ce o dzisiejszym charakterze IE decyduj\u0105 ju\u017c inni, m\u0142odsi muzycy. Perkusista Makaya McCraven, saksofonista Keir Neuringer oraz dw\u00f3jka tr\u0119baczy: Jamie Branch i Ben LaMar Gay. Branch nagra\u0142a jedn\u0105 z p\u0142yt z <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/01\/02\/47-plyt-roku-2017-reszta-swiata\/\">listy moich ulubionych wydawnictw 2017 roku<\/a>, a LaMar Gay by\u0142 wsp\u00f3\u0142odpowiedzialny za <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2017\/05\/22\/jak-przesunac-srodek-na-swoje-miejsce\/\">chwalon\u0105 na Polifonii r\u00f3wno rok temu<\/a> p\u0142yt\u0119 Bottle Tree. Oboje na tyle p\u0142ynnie przesuwaj\u0105 si\u0119 mi\u0119dzy \u015bwiatem R&#038;B, hip hopu, muzyki programowanej i tworzonej na \u017cywo na akustycznych instrumentach, \u017ce etykietki nie nad\u0105\u017caj\u0105. Ch\u0119tnie wi\u0119c jak\u0105\u015b przyjm\u0119.<\/p>\n<p>Branch na nowym albumie duetu <strong>Anteloper<\/strong>, kt\u00f3ry tworzy z Jasonem Nazarym, perkusist\u0105 znanym m.in. z nagra\u0144 Helado Negro, zaczyna wr\u0119cz dok\u0142adnie w okolicy Isotope 217\u00b0 z okresu <em>Who Stole The I Walkman?<\/em>, stopniowo odp\u0142ywaj\u0105c z muzyki przynosz\u0105cej czytelne tematy, ale opartej na po\u0142amanych groove&#8217;ach, w czyst\u0105 elektroniczn\u0105 abstrakcj\u0119. Granice mi\u0119dzy dwiema tradycjami grania &#8211; czytelne jeszcze w wi\u0119kszo\u015bci nagra\u0144 Mazurka &#8211; tutaj zamazuj\u0105 si\u0119 ca\u0142kowicie ju\u017c na poziomie <em>Lethal Curve<\/em>, tworz\u0105c jeden organizm, wra\u017cenie pot\u0119\u017cnego syntezatora, jakiej\u015b skomplikowanej maszyny reprodukuj\u0105cej wszystkie te d\u017awi\u0119ki na r\u00f3wnych prawach &#8211; czy to tr\u0105bka, czy perkusja (cz\u0119sto przesterowane), czy syntetyki. Wyra\u017cenia post-jazz i elektro-jazz ju\u017c si\u0119 wytar\u0142y, wi\u0119c mo\u017ce mechajazz? Brzmi to niczym kolejna istota z japo\u0144skich film\u00f3w o potworach, a przy tym oddaje mechaniczno\u015b\u0107 muzyki, kt\u00f3ra wykorzystuje mo\u017cliwo\u015bci przer\u00f3\u017cnych urz\u0105dze\u0144, ale zarazem nie pozwala d\u017awi\u0119kom straci\u0107 masy i nie odziera ich ca\u0142kiem z fizyczno\u015bci brzmienia \u017cywych instrument\u00f3w.  <\/p>\n<p><strong>ANTELOPER <em>Kudu<\/em><\/strong>, International Anthem 2018, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=595674653\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/kudu\">Kudu by Anteloper<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>Album, kt\u00f3ry reklamowany jest jako &#8222;best of&#8221;, a zarazem debiut autorski <strong>Bena LaMara Gaya<\/strong>, <em>Downtown Castles Can Never Block The Sun<\/em>, jest zarazem jeszcze dziwniejszy i bardziej popowy &#8211; w sensie okazjonalnego odnoszenia si\u0119 tu do piosenkowego j\u0119zyka. Zestaw jest tym dziwniejszy, \u017ce zawiera nagrania z siedmiu (!) album\u00f3w, kt\u00f3re chicagowski kornecista nagra\u0142, ale ich nie wyda\u0142. Dlatego mo\u017ce kola\u017cowe fragmenty (<em>Vitus Labrusca<\/em>, <em>Uvas<\/em>) wydaj\u0105 si\u0119 przed\u0142u\u017ceniem sposobu my\u015blenia grupy Soft Machine z jej prapocz\u0105tk\u00f3w. Dlatego <em>A Seasoning Called Primavera<\/em> i <em>Miss Nealie Burns<\/em> maj\u0105 w sobie lekko\u015b\u0107 muzyki brazylijskiej (w tym drugim wypadku po\u0142\u0105czon\u0105 z p\u00f3\u0142nocnoameryka\u0144skim folklorem) &#8211; autor p\u0142yty jest zreszt\u0105 regularnym go\u015bciem w Brazylii. Z kolei dwa ostatnie nagrania zestawu &#8211; z <em>Oh, no&#8230; not again! <\/em>&#8211; przenosz\u0105 nas w nieco inny \u015bwiat brzmieniowy, z rozbudowanym zestawem perkusyjnym, afryka\u0144skim ngoni (Ben LaMar Gay wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Joshu\u0105 Abramsem) i tub\u0105.<\/p>\n<p>Najwi\u0119ksze wra\u017cenie robi\u0105 na mnie utwory z tego najbardziej &#8222;mechanicznego&#8221; zestawu &#8211; a zatem zn\u00f3w po trosze mechajazz. Zap\u0119tleniom i repetycjom towarzyszy tu nieco rozbudowana sekcja d\u0119ta (do kornetu lidera do\u0142\u0105cza klarnet basowy i saksofon) oraz wokali\u015bci. \u0141atwiejszy <em>Muhal <\/em>kojarzy mi si\u0119 z okresem wsp\u00f3\u0142pracy Roisin Murphy z Matthew Herbertem, za to <em>Music For 18 Hairdressers: Braids &#038; Fractals<\/em> to zabawne nawi\u0105zanie do Reicha, bardziej korzenne, afryka\u0144skie w transowej rytmice, ale wykorzystuj\u0105ce zwielokrotnione odg\u0142osy mechaniki klarnetu i saksofonu. Muzyka na 18 fryzjer\u00f3w? Rzecz jest szalona jak ten tytu\u0142. A Anteloper da si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0107 z Benem LaMarem wsp\u00f3lnym szyldem wszystkoizmu. Stanowi\u0105 przy okazji cz\u0119\u015b\u0107 \u015brodowiska, kt\u00f3re (tak to si\u0119 robi w Chicago) wzajemnie si\u0119 wspiera i ma &#8211; co wi\u0119cej &#8211; poparcie starszych muzyk\u00f3w z Chicago. Jeff Parker uzna\u0142 autora <em>Downtown Castles Can Never Block The Sun<\/em> za jednego ze swoich ulubionych artyst\u00f3w. <\/p>\n<p>Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 &#8211; id\u0105c za my\u015bl\u0119 Reynoldsa &#8211; nie jest to retro.<\/p>\n<p><strong>BEN LAMAR GAY <em>Downtown Castles Can Never Block The Sun<\/em><\/strong>, International Anthem 2018,<strong> 8\/10<\/strong> <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2780930414\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/downtown-castles-can-never-block-the-sun\">Downtown Castles Can Never Block The Sun by Ben LaMar Gay<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Mia\u0142em wczoraj okazj\u0119 porozmawia\u0107 z Simonem Reynoldsem, co by\u0142o do\u015bwiadczeniem do\u015b\u0107 dziwnym &#8211; poczu\u0142em si\u0119, jakbym by\u0142 z powrotem 20-latkiem zagl\u0105daj\u0105cym do brytyjskiej prasy muzycznej, gdzie niesko\u0144czenie kreatywni redaktorzy maj\u0105 pomys\u0142 na nazwanie i opowiedzenie wszystkiego. Dzi\u0119ki temu do\u015bwiadczeniu &#8211; zobaczy\u0142em cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bciwie non-stop rozpracowuje r\u00f3\u017cne teorie dotycz\u0105ce muzyki i kultury popularnej &#8211; \u0142atwiej [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":17714,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,1,558,3219,4],"tags":[3480,3478,3482,3481,350],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17712"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=17712"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17712\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17721,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17712\/revisions\/17721"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/17714"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=17712"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=17712"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=17712"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}