{"id":1779,"date":"2011-11-02T15:57:54","date_gmt":"2011-11-02T13:57:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1779"},"modified":"2011-11-02T15:57:54","modified_gmt":"2011-11-02T13:57:54","slug":"modlmy-sie-za-chrisa-martina","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/11\/02\/modlmy-sie-za-chrisa-martina\/","title":{"rendered":"M\u00f3dlmy si\u0119 za Chrisa Martina"},"content":{"rendered":"

Po jednokrotnym przes\u0142uchaniu „Mylo Xyloto” w zesz\u0142ym tygodniu uzna\u0142em, \u017ce ostatecznie wyzion\u0119li ducha. Dlatego Zaduszki wydawa\u0142y mi si\u0119 dobrym momentem na powt\u00f3rne zaj\u0119cie si\u0119 tematem i od rana przes\u0142ucha\u0142em nowy album Coldplay<\/strong> ju\u017c z pi\u0119\u0107 razy. Nie uwierzycie, ale ci\u0105gle \u017cyj\u0119.<\/p>\n

Najwa\u017cniejsze to nie oczekiwa\u0107 zbyt wiele. Ale takie warunki brzegowe przyj\u0105\u0107 do\u015b\u0107 \u0142atwo tym wszystkim, kt\u00f3rzy cenili grup\u0119 Chrisa Martina za komunikatywe, proste, popowe i przesi\u0105kni\u0119te optymizmem piosenki (z okazjonalnie tylko g\u0142upawymi tekstami), a potem rwali sobie w\u0142osy z g\u0142owy, gdy wychodzi\u0142o „X&Y” i „Viva la Vida…”. Z tej pierwszej zosta\u0142 mi do dzi\u015b tylko fajny wz\u00f3r na koszulce. Z drugiej – wra\u017cenie ciekawej pr\u00f3by i sporych, ale jednak \u017ale ulokowanych ambicji. Na tym tle „Mylo Xyloto” to poprawnie skonstruowana p\u0142yta pop. Brian Eno solidnie zapracowa\u0142 na swoje honorarium producenta, albo raczej trenera. A Rihanny, go\u015bcinnie pojawiaj\u0105cej si\u0119 w utworze „Princess of China”, nie nale\u017cy si\u0119 ba\u0107. <\/p>\n

Zacznijmy od tego, co po kilku ods\u0142uchach mdli coraz bardziej. Przede wszystkim piosenka „Paradise” – t\u0119 w\u0142a\u015bnie powinna \u015bpiewa\u0107 Rihanna. I to sama. Refren „Para… Para… Paradise” to dla tej specjalistki od powt\u00f3rze\u0144 idealna robota. Ale to zbyt grubymi ni\u0107mi szyty bana\u0142 na p\u0142yt\u0119 Coldplay. Po drugie pierwszy singlowy (bo pojecha\u0107 trzeba tu przede wszystkim po wybranych singlach, o zgrozo) utw\u00f3r „Every Teardrop Is a Waterfall”. Zaczyna si\u0119 jak zmartwychwstanie, ko\u0144czy si\u0119 potykaniem o w\u0142asne nogi w cienkich gitarowych ozdobnikach i – na domiar z\u0142ego – znowu w butach U2. Z\u0142a passa przeci\u0105ga si\u0119 zreszt\u0105 na kolejny utw\u00f3r o z\u0142owieszczym tytule „Major Minus”. <\/p>\n

Tyle o minusach. Z plus\u00f3w trzeba wymieni\u0107 radosny, troch\u0119 prostacki, ale mimo wszystko wart kolejnych powrot\u00f3w temat „Hurts Like Heaven” oraz fina\u0142 p\u0142yty w „Up with the Birds”, z cytatem z Cohena. „Us Against Them” zaczyna si\u0119 marnie, ale ko\u0144czy jak na pierwszych dw\u00f3ch p\u0142ytach zespo\u0142u Martina. A „Charlie Brown” jest (przynajmniej dla mnie) satysfakcjonuj\u0105cy od pocz\u0105tku do ko\u0144ca. Co prawda mam wra\u017cenie, \u017ce w finale „Us…” i na pocz\u0105tku „Charlie…” jest podobnie skrojony motyw gitary, ale to pop, muzyka wy\u015bwiechtanych patent\u00f3w. Sztuka rozci\u0105gania na lata raz odniesionego sukcesu zazwyczaj przynosi co jaki\u015b czas bolesny efekt i wiele grzech\u00f3w. Dlatego pom\u00f3dlmy si\u0119 czasem za dusz\u0119 Chrisa Martina. I za to, \u017ceby sobie by\u0142 tym przecinkiem, a nie kropk\u0105, skoro ju\u017c tak bardzo si\u0119 z tym afiszuje w tek\u015bcie i tak bardzo chce pozosta\u0107 z nami. Na razie jednak powinien si\u0119 cieszy\u0107, \u017ce wzbi\u0142 si\u0119 tym razem chocia\u017c na bycie \u015brednikiem. <\/p>\n

\"\"<\/a>COLDPLAY „Mylo Xyloto”<\/strong>
\nParlophone 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Hurts Like Heaven”, „Charlie Brown”. Przy okazji – nie mog\u0119 si\u0119 nie podzieli\u0107 linkiem do bloga kolegi<\/a>, kt\u00f3ry napisa\u0142 najatrakcyjniejszy tekst, jaki mo\u017cna o tego typu p\u0142ycie napisa\u0107 przed premier\u0105. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Po jednokrotnym przes\u0142uchaniu „Mylo Xyloto” w zesz\u0142ym tygodniu uzna\u0142em, \u017ce ostatecznie wyzion\u0119li ducha. Dlatego Zaduszki wydawa\u0142y mi si\u0119 dobrym momentem na powt\u00f3rne zaj\u0119cie si\u0119 tematem i od rana przes\u0142ucha\u0142em nowy album Coldplay ju\u017c z pi\u0119\u0107 razy. Nie uwierzycie, ale ci\u0105gle \u017cyj\u0119. Najwa\u017cniejsze to nie oczekiwa\u0107 zbyt wiele. Ale takie warunki brzegowe przyj\u0105\u0107 do\u015b\u0107 \u0142atwo tym […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,120,1,583,7,435,106],"tags":[799],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1779"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1779"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1779\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1785,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1779\/revisions\/1785"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1779"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1779"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1779"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}