{"id":17821,"date":"2018-05-17T09:21:15","date_gmt":"2018-05-17T07:21:15","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=17821"},"modified":"2018-05-22T09:26:50","modified_gmt":"2018-05-22T07:26:50","slug":"czy-impro-uwalnia-od-retro","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/05\/17\/czy-impro-uwalnia-od-retro\/","title":{"rendered":"Czy impro uwalnia od retro?"},"content":{"rendered":"

Ooostatni (czyta\u0107 tonem z Koterskiego) wpis na temat retromanii. Przynajmniej w tym tygodniu. Bo odda\u0142em do druku rozmow\u0119 z Simonem Reynoldsem – do przeczytania w „Polityce” w \u015brod\u0119. Ale najpierw musia\u0142em wyci\u0105\u0107 z niej kilka fragment\u00f3w, od kt\u00f3rych dzi\u015b si\u0119 odbij\u0119, bo dla Polifonii wa\u017cne. Ot\u00f3\u017c po pierwsze – autor Retromanii <\/em>opowiedzia\u0142 mi o tym, co daje nadziej\u0119 na now\u0105, a nie tylko pogr\u0105\u017con\u0105 w nostalgii przysz\u0142o\u015b\u0107. Czyli o najnowszych odmianach hip hopu: Konkretnie? Podoba mi si\u0119 raper o pseudonimie Future. No bo jak m\u00f3g\u0142bym nie docenia\u0107, kogo\u015b, kto nazywa si\u0119 Przysz\u0142o\u015b\u0107, prawda?<\/em> A p\u00f3\u017aniej zada\u0142em pytanie o muzyk\u0119 improwizowan\u0105. Tworzon\u0105 tu i teraz, ulotn\u0105, w pewnym sensie ZAWSZE now\u0105. <\/p>\n

Na to Reynolds troch\u0119 si\u0119 zas\u0119pi\u0142, pokiwa\u0142 g\u0142ow\u0105 i m\u00f3wi, \u017ce faktycznie, ta improwizacja ma w sobie co\u015b, co zabezpiecza j\u0105 przed urynkowieniem <\/em>(uncommodified in a sense<\/em> – brzmia\u0142 dok\u0142adny komentarz). Nie jestem fanem tego nurtu, ale argument ma co\u015b w sobie.<\/em> Tu Reynolds zacz\u0105\u0142 t\u0142umaczy\u0107, \u017ce zasadniczo jest fanem p\u0142yt, nagra\u0144, \u017ce wszystko dla niego kr\u0119ci si\u0119 wok\u00f3\u0142 dokumentacji wspomnie\u0144, \u017ce koncerty s\u0105 na dalszym miejscu. Tu go rozumiem znakomicie, ale my\u015bl\u0119, \u017ce zaskoczy\u0142by go pejza\u017c wydawniczy ostatnich kilku lat, kiedy to bardzo du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 atrakcyjnych wyst\u0119p\u00f3w z muzyk\u0105 improwizowan\u0105 trafia na p\u0142yty. Sam te\u017c nie roszcz\u0119 sobie praw do robienia za speca w tej dziedzinie, ale widz\u0119 oferty drobnych wydawc\u00f3w i obserwuj\u0119, jak wielka cz\u0119\u015b\u0107 spo\u015br\u00f3d niej to albumy b\u0119d\u0105ce rejestracj\u0105 koncert\u00f3w. Skromna cz\u0119\u015b\u0107 spo\u015br\u00f3d tych wydawnictw trafia do mnie w postaci rejestracji, zwykle bardzo pieczo\u0142owicie wyszlifowanej brzmieniowo w studiu, a zatem spe\u0142niaj\u0105cej jeden z postulat\u00f3w Reynoldsa. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, je\u015bli zebra\u0107 albumy z For Tune, Multikulti (Spontaneous Music Tribune), Fundacji S\u0142uchaj czy Pla\u017cy Zachodniej z ostatnich miesi\u0119cy, zgromadzimy tony fascynuj\u0105cych nowych nagra\u0144, w wypadku kt\u00f3rych jedynym brakuj\u0105cym elementem mo\u017ce by\u0107 czasem s\u0142uchacz. <\/p>\n

To zalew nowej muzyki. Zupe\u0142nie dos\u0142ownie – liczba p\u0142yt z muzyk\u0105 improwizowan\u0105, kt\u00f3re mo\u017cna znale\u017a\u0107 w dystrybucji zwyk\u0142ej i bandcampowej co tydzie\u0144, potrafi zala\u0107 dokumentnie. Ich s\u0142uchaniem mo\u017cna wype\u0142ni\u0107 dowolnie d\u0142ugi czas, bo jest to przy tym s\u0142uchanie ca\u0142kiem absorbuj\u0105ce. I zwykle kapituluj\u0119 przed opisywaniem kolejnych w my\u015bl wypracowanej tu zasady, \u017ce lepiej komentowa\u0107 ni\u017c recenzowa\u0107 improwizacj\u0119<\/a>. I \u0142atwiej m\u00f3wi\u0107, czy dany rodzaj improwizacji mnie indywidualnie odpowiada ni\u017c twierdzi\u0107, \u017ce jest bezwzgl\u0119dnie lepszy ni\u017c inne. <\/p>\n