{"id":1794,"date":"2011-11-03T17:51:56","date_gmt":"2011-11-03T15:51:56","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1794"},"modified":"2011-11-03T18:19:54","modified_gmt":"2011-11-03T16:19:54","slug":"jak-zostalem-hurtownikiem-przemytnikiem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/11\/03\/jak-zostalem-hurtownikiem-przemytnikiem\/","title":{"rendered":"Jak zosta\u0142em hurtownikiem-przemytnikiem"},"content":{"rendered":"

To wydarzenie mia\u0142o miejsce w po\u0142owie lat 90. i dopiero jedna z niedawnych rozm\u00f3w o rynku muzycznym tamtej dekady u\u015bwiadomi\u0142a mi, \u017ce rzecz mo\u017ce by\u0107 dla dzisiejszego odbiorcy muzyki egzotyczna i ciekawa. Ot\u00f3\u017c mamy rok 1995, ja wsp\u00f3\u0142prowadz\u0119 zina „Off” (tej nazwy bynajmniej nie podwin\u0119li\u015bmy nikomu, bo kiedy pismo powstawa\u0142o w roku 1993 w Polsce jako\u015b nikt si\u0119 specjalnie s\u0142owem „Off” nie interesowa\u0142), ale nie mam kasy na p\u0142yty – co dziwnym nie jest – za to kup\u0119 czasu, wi\u0119c pr\u00f3buj\u0119 w zagranicznej bran\u017cy psychodeliczno-progresywnej nawi\u0105za\u0107 listowne kontakty. A trzeba zaznaczy\u0107, \u017ce jest to cz\u0119\u015b\u0107 tej stosunkowo nowo\u017cytnej ery, gdy nie ma jeszcze:<\/p>\n

a. Facebooka;
\nb. Amazona;
\nc. Paypala;
\nd. Last.fm;
\ne. Google’a.<\/p>\n

Nie, nie prosz\u0119 o wyb\u00f3r opcji. Nie ma \u017bADNEGO z tych wynalazk\u00f3w. Nie ma r\u00f3wnie\u017c empetr\u00f3jek w masowym u\u017cyciu, wi\u0119c \u017ceby dotrze\u0107 do tych mitycznych p\u0142yt z muzyk\u0105 sceny Zeuhl z Francji, albo prog-psychodelicznymi nagraniami szwedzkiej Kaipy, albo do mitycznego longplaya ameryka\u0144skiego Lift „Caverns of Your Brain”, musz\u0119 sobie je sprowadzi\u0107 bezpo\u015brednio od zagranicznych wydawc\u00f3w, co jest operacj\u0105 rozpisan\u0105 na wiele miesi\u0119cy. Dogaduj\u0119 si\u0119 z francusk\u0105 Musea Records, kt\u00f3ra ma ca\u0142kiem spory katalog r\u00f3\u017cnych interesuj\u0105cych mnie nowo\u015bci i staroci (sam katalog z dwuzdaniowymi notkami o p\u0142ytach staje si\u0119 dla mnie jednym z najwa\u017cniejszych \u017ar\u00f3de\u0142 wiedzy muzycznej na ca\u0142e miesi\u0105ce). Kupuj\u0119 dwie p\u0142yty, wysy\u0142aj\u0105c pieni\u0105dze zamaskowane kawa\u0142kiem kalki w kopercie (czy wspomina\u0142em, \u017ce nie by\u0142o wtedy w okolicy r\u00f3wnie\u017c plac\u00f3wki Western Union?). Metoda ryzykowna. Poza tym cholernie drogo – przebicie dwukrotne w stosunku do polskich wydawnictw na miejscu. Ale szefowie Musea, Bernard Gueffier i Francis Grosse, pytaj\u0105 mnie w li\u015bcie, czy nie m\u00f3g\u0142bym czasem znale\u017a\u0107 im w Polsce kilku poszukiwanych wydawnictw. Na celowniku maj\u0105 m.in. Niemena, SBB i Klan, bo ci sprzedaj\u0105 si\u0119 we Francji nie\u017ale, a pierwsze polskie reedycje CD ich p\u0142yt, kt\u00f3re w\u0142a\u015bnie wychodz\u0105, nie docieraj\u0105 nad Sekwan\u0119. Od listu do listu (trwa to zn\u00f3w par\u0119 tygodni) dochodzimy do porozumienia: ja wy\u015bl\u0119 p\u0142yty polskie, bez plastikowych pude\u0142ek, \u017ceby obni\u017cy\u0107 koszty i ryzyko, \u017ce paczk\u0119 przechwyci c\u0142o. A oni odpowiedz\u0105 paczk\u0105 z katalogu Musea Records. Wynegocjowany stosunek bezgot\u00f3wkowej wymiany wynosi 1:1. Deal \u017cycia, wi\u0119c wchodz\u0119.<\/p>\n

Umawiamy si\u0119 na 50 p\u0142yt. To sporo, ale w ko\u0144cu gadam ze sporym dystrybutorem, a nie detalist\u0105. Nie mam nawet kasy do za\u0142o\u017cenia, wi\u0119c wci\u0105gam w proceder znajomych. Kolega z Rozg\u0142o\u015bni Harcerskiej „zamawia” dwie lub trzy p\u0142yty, dwaj wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy Offa te\u017c namierzaj\u0105 co\u015b w katalogu Musea. Znajomy z gie\u0142dy p\u0142ytowej w Hybrydach szuka jakiej\u015b rzadkiej p\u0142yty elektronicznej, chce od razu trzy egzemplarze. Ja dopisuj\u0119 swoje, zbieram przedp\u0142aty, jad\u0119 do hurtowni gdzie\u015b w okolice Dworca Wschodniego. To czasy, kiedy p\u0142yty si\u0119 sprzedaj\u0105, wi\u0119c na miejscu bez trudu wynajduj\u0119 50 interesuj\u0105cych mnie wydawnictw. W domu wyjmuj\u0119 p\u0142yty i grafik\u0119 z pude\u0142ek, przepakowuj\u0119 do kartonu, wysy\u0142am. Za trzy tygodnie przychodzi paka z Francji. Im si\u0119 nie chcia\u0142o wypakowywa\u0107, wi\u0119c zostaj\u0119 z pi\u0119\u0107dziesi\u0105tk\u0105 pude\u0142ek po CD jako bonusem. Kolportuj\u0119 p\u0142yty po znajomych, zaliczam plusy w towarzystwie, inne odebrane wydawnictwa recenzuj\u0119 w „Offie”. Czuj\u0119 si\u0119 jak ma\u0142e dziecko na wycieczce do Disneylandu. <\/p>\n

Przy okazji si\u0119gam na p\u00f3\u0142k\u0119 po dodatkowy egzemplarz „Mrowiska” Klanu<\/strong>, kt\u00f3ry dokupi\u0142em w hurtowni. Ca\u0142kiem niez\u0142e! Kojarzy si\u0119 z Niebiesko-Czarnymi i grup\u0105 Anawa. W dodatku przypomina r\u00f3\u017cnymi elementami ciekawe zagraniczne zespo\u0142y sceny prog-, jazzrockowej i psychodeliczno-rockowej. W tym na przyk\u0142ad rzeczon\u0105 Kaip\u0119 – s\u0105 \u015bwietne partie organ\u00f3w. Albo liczne francuskie zespo\u0142y, u kt\u00f3rych te\u017c wa\u017cn\u0105 rol\u0119 gra flet i pojawiaj\u0105 si\u0119 wp\u0142ywy nieeuropejskich kultur. Reedycja Digitonu, na kt\u00f3r\u0105 trafiam, zawiera dodatkowo utwory z pierwszej EP-ki Klanu, wi\u0119c mam wszystko, co najwa\u017cniejsze w dorobku tej formacji, na jednej p\u0142ycie.<\/p>\n

Wszystko? Oczywi\u015bcie, \u017ce nie. Ten sam Digiton w roku 1992 wyda\u0142 now\u0105 p\u0142yt\u0119 reaktywowanego Klanu. To mo\u017ce chocia\u017c wszystkie nagrania archiwalne? Teraz wiem, \u017ce i to nie. Bo w\u0142a\u015bnie wysz\u0142a nak\u0142adem firmy GAD Records<\/a> p\u0142yta z niepublikowanymi utworami z sesji nagraniowych w Wytw\u00f3rni Film\u00f3w Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie. Nosi tytu\u0142 „Senne w\u0119dr\u00f3wki” i zawiera m.in. instrumentalne, bardzo ciekawe brzmieniowo (moim zdaniem pe\u0142niejsze ni\u017c orygina\u0142y) wersje szlagier\u00f3w: „Automaty” i „Z brzytw\u0105 na poziomki”, ale te\u017c zupe\u0142nie nieznane nagrania – cho\u0107by inne utwory pod tytu\u0142ami znanymi z „Mrowiska”: rewelacyjny „Sen”, „Epidemi\u0119 euforii” czy „Poci\u0105gi” zamienione w utw\u00f3r jazzowy. No i wreszcie inne wersje znanych temat\u00f3w, np. utrzymanego w filmowym klimacie nagra\u0144 Bo Hanssona „Kuszenia” – nieco d\u0142u\u017csz\u0105, mo\u017ce gorsz\u0105 od tej, kt\u00f3ra trafi\u0142a na „Mrowisko”, ale jednak warto\u015bciow\u0105 od strony archiwalnej. Co ciekawe, te nagrania zosta\u0142y zrealizowane dla WFDiF dla potrzeb r\u00f3\u017cnych ilustracji filmowych, wi\u0119c ich fragmenty mogli\u015bmy s\u0142ysze\u0107, wykorzystane na zasadach library music, w r\u00f3\u017cnych polskich produkcjach filmowych. St\u0105d te\u017c czysto instrumentalny charakter ca\u0142o\u015bci.<\/p>\n

Mam nawet wra\u017cenie, \u017ce p\u0142yta kosztuje mniej wi\u0119cej tyle, co tamte, kupowane w hurtowni, wydania „Mrowiska” i innych polskich p\u0142yt z lat 70. Przynajmniej w relacji do innych produkt\u00f3w. I w\u0142a\u015bciwie przynosi nawet ten sam smak odkrycia. Mo\u017ce dlatego przypomnia\u0142 mi si\u0119 ca\u0142y ci\u0105g wydarze\u0144? A mo\u017ce to tytu\u0142 p\u0142yty i klimat nagra\u0144 tak podzia\u0142a\u0142?<\/p>\n

\"\"<\/a>KLAN „Senne w\u0119dr\u00f3wki”<\/strong>
\nGAD 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Sen”, „Senne w\u0119dr\u00f3wki”, „Szko\u0142a” (hard rock w wydaniu Klanu).\\<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Automaty – KLAN<\/a> by gadrecords<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To wydarzenie mia\u0142o miejsce w po\u0142owie lat 90. i dopiero jedna z niedawnych rozm\u00f3w o rynku muzycznym tamtej dekady u\u015bwiadomi\u0142a mi, \u017ce rzecz mo\u017ce by\u0107 dla dzisiejszego odbiorcy muzyki egzotyczna i ciekawa. Ot\u00f3\u017c mamy rok 1995, ja wsp\u00f3\u0142prowadz\u0119 zina „Off” (tej nazwy bynajmniej nie podwin\u0119li\u015bmy nikomu, bo kiedy pismo powstawa\u0142o w roku 1993 w Polsce […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,767,3,120,7,633,140,435,106],"tags":[800],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1794"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1794"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1794\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1797,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1794\/revisions\/1797"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1794"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1794"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1794"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}