Tym razem na weekend p\u0142yta nie do\u015b\u0107, \u017ce niezbyt lekka, to wr\u0119cz tak g\u0119sta, \u017ce gdyby j\u0105 rozpu\u015bci\u0107 w wodzie, mo\u017cna by by\u0142o zala\u0107 ekstraktem ca\u0142e miasto. A s\u0142uchacz musi dla niej na chwil\u0119 w\u0142\u0105czy\u0107 tryb Johnny’ego Mnemonica, czyli da\u0107 sobie zbombardowa\u0107 g\u0142ow\u0119 skondensowanymi pomys\u0142ami. Ale warto.<\/br><\/p>\n
P\u00f3\u017ano nawi\u0105zuj\u0119 do tego albumu, ale wcze\u015bniej ju\u017c opisa\u0142em go na papierowych stronach „Polityki”, zaczynaj\u0105c tak:<\/br><\/p>\n
Co \u0142\u0105czy muzyczne wizjonerstwo ciotecznego wnuka Alice Coltrane i prze\u0142om, kt\u00f3rego ona dokonywa\u0142a wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem w latach 60.? Polirytmia, czyli stosowanie w utworze kilku niezale\u017cnych partii rytmicznych naraz. Technika prastara, ale zarazem ultranowoczesna. Kalifornijczyk Steven Ellison, bardziej znany jako Flying Lotus<\/strong>, nale\u017cy do generacji, dla kt\u00f3rej kluczowa jest w\u0142a\u015bnie praca nad rytmem. Tyle \u017ce jako 26-latek jest ju\u017c wolny od my\u015blenia twardymi podzia\u0142ami gatunkowymi na hip-hop, house, techno – zmienia konwencje z pokoleniow\u0105 lekko\u015bci\u0105 i naturalno\u015bci\u0105. A na albumie \u201eCosmogramma” nawi\u0105zuje te\u017c wprost do jazzowych eksperyment\u00f3w sprzed p\u00f3\u0142 wieku (na saksofonie gra tu Ravi Coltrane, syn Johna i Alice). Dla fan\u00f3w muzyki pop w latach 60. jego g\u0119sta, kola\u017cowa muzyka by\u0142aby zapewne nie do zniesienia, ale fani Johna Coltrane’a ju\u017c wtedy uznaliby j\u0105 za porywaj\u0105c\u0105. Dzi\u015b zachwyca\u0107 si\u0119 ni\u0105 mog\u0105 wszyscy – w\u0142\u0105cznie z odbiorcami rocka, kt\u00f3rzy znajd\u0105 tu niespodziank\u0119 w postaci go\u015bcinnego udzia\u0142u Thoma Yorke’a z Radiohead.<\/br><\/p>\n I tak te\u017c sko\u0144cz\u0119, korzystaj\u0105c z tego, \u017ce zdrowo przepracowa\u0142em ten tydzie\u0144, a sterta p\u0142yt na weekend uros\u0142a mi do niebotycznych rozmiar\u00f3w. Dodam tylko moja odpowied\u017a na fundamentalne pytanie, czy nowy Fly Lo lepszy jest od „Los Angeles”. Lepszy. Nieusatysfakcjonowanym zostawiam na te dwa dni m\u00f3j tekst o muzyce afryka\u0144skiej<\/a>, kt\u00f3ry zaw\u0119drowa\u0142 w\u0142a\u015bnie na stron\u0119 internetow\u0105 „Polityki”. I efekt picia w klatce<\/a> – jako memento przed letnim sezonem festiwalowym dla pos\u0142\u00f3w, senator\u00f3w i innych. A je\u015bli kto\u015b by chcia\u0142 zak\u0142\u00f3ci\u0107 sobie prywatnie cisz\u0119 wyborcz\u0105, to proponuj\u0119 to<\/a> i to<\/a>. Album Emeralds, o kt\u00f3rym \u015blubuj\u0119 napisa\u0107 w ko\u0144cu kilka s\u0142\u00f3w, jest z jedn\u0105 z najbardziej osza\u0142amiaj\u0105cych p\u0142yt, jakie s\u0142ysza\u0142em w tym roku. W sumie chyba bardziej jeszcze ni\u017c Flying Lotus, tak mi\u0119dzy nami m\u00f3wi\u0105c.<\/br><\/p>\n FLYING LOTUS \u201eCosmogramma\u201d<\/strong>
\nWarp 2010
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Od pocz\u0105tku do ko\u0144ca.<\/br><\/p>\n