{"id":180,"date":"2010-08-24T16:07:07","date_gmt":"2010-08-24T14:07:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=180"},"modified":"2010-08-24T16:11:09","modified_gmt":"2010-08-24T14:11:09","slug":"z-cyklu-najplodniejsi-muzycy-swiata","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/08\/24\/z-cyklu-najplodniejsi-muzycy-swiata\/","title":{"rendered":"Z cyklu: najp\u0142odniejsi muzycy \u015bwiata"},"content":{"rendered":"

S\u0142yszeli\u015bcie ju\u017c o nowej p\u0142ycie U2? A w\u0142a\u015bciwie o nowych P\u0141YTACH. Bo – jak twierdzi Bono – maj\u0105 ju\u017c trzy gotowe materia\u0142y: rockowy, taneczny i „medytacyjny”, czy jako\u015b tak. Wi\u0119cej na ten temat w Guardianie<\/a>. Ale to jeszcze daleko od rekordu. Rekordzist\u0105 jest Wiley, brytyjski producent hiphopowy, kt\u00f3ry – jak si\u0119 dowiedzia\u0142em z „The Wire” – udost\u0119pni\u0142 w lipcu na swoim Twitterze<\/a> a\u017c 200 nowych utwor\u00f3w. Za darmo, w jedenastu paczkach w formie plik\u00f3w *.zip, kt\u00f3re teraz b\u0142\u0105kaj\u0105 si\u0119 po sieci. \u0142atwo namierzy\u0107 je na przyk\u0142ad na Grime Forum<\/a>. <\/br><\/p>\n

Nie \u017cebym tam od razu s\u0142ucha\u0142 wszystkich nagra\u0144 demo Wileya zebranych w 11 plikach. Za U2 te\u017c na razie nie b\u0119d\u0119 si\u0119 ugania\u0142. W tych trudnych czasach nie mam ju\u017c z\u0142udze\u0144, \u017ce uda si\u0119 przes\u0142ucha\u0107 wszystko, co wychodzi. \u0141atwiej dzi\u015b nagra\u0107 p\u0142yt\u0119 ni\u017c znale\u017a\u0107 woln\u0105 godzin\u0119, \u017ceby jej pos\u0142ucha\u0107, ot co. Ja te mro\u017c\u0105ce krew w \u017cy\u0142ach przyk\u0142ady inflancji muzyki wykorzystam, \u017ceby wr\u00f3ci\u0107 do tematu ekskluzywno\u015bci nagra\u0144 i ich nadprodukcji, o kt\u00f3rym pisa\u0142em ju\u017c tutaj<\/a>. Ca\u0142a ta hipnagogiczna, psychodeliczna, arpcore’owa – czy jak j\u0105 tam zwa\u0107 – scena muzyczna jest ciekawym polem obserwacji, bo jak w soczewce skupiaj\u0105 si\u0119 w niej problemy dzisiejszego odbioru muzyki. Wykonawcy tacy jak Emeralds (vide lista tutaj<\/a> – a brak tu jeszcze solowych dokona\u0144 cz\u0142onk\u00f3w Emeralds) czy Oneohtrix Point Never (wkr\u00f3tce zajm\u0119 si\u0119 tym przypadkiem na moim drugim blogu) i wielu innych produkuj\u0105 setki nagra\u0144 rocznie, wydaj\u0105c je w r\u00f3\u017cnych formatach w cz\u0119sto bardzo kr\u00f3tkich, limitowanych nak\u0142adach. Wypuszczaj\u0105 prawie wszystko jak leci, za du\u017co, \u017ceby przes\u0142ucha\u0107 to na raz, w zbyt kr\u00f3tkich seriach, \u017ceby do wszystkiego dotrze\u0107. Najciekawsze przychodzi po jakim\u015b czasie, gdy mo\u017cna ju\u017c na ten dorobek spojrze\u0107 z pewnej perspektywy. Po roku, dw\u00f3ch, pi\u0119ciu. Nagle b\u0119dzie si\u0119 okazywa\u0107, \u017ce ta muzyka jest wznawiana na CD, dost\u0119pna ju\u017c ca\u0142kiem szeroko. W ten spos\u00f3b b\u0119dziemy si\u0119 dowiadywa\u0107, co z tego przetrwa\u0142o i ma znaczenie.<\/br><\/p>\n

P\u0142yta „Tidings\/Amethyst Waves” lidera Emeralds Marka McGuire\u2019<\/strong>a to bardzo dobry prognostyk. Zawiera materia\u0142 z dw\u00f3ch kaset wydanych odpowiednio trzy i dwa lata temu. Bardzo to zbli\u017cone do produkcji Emeralds – syntezatory buduj\u0105ce stopniowo \u015bcian\u0119 d\u017awi\u0119ku, troch\u0119 wi\u0119cej gitar. Wszystko w duchu repetycji, minimalizmu, szko\u0142y berli\u0144skiej i krautrockowych band\u00f3w gitarowych. Nieco amatorskie w bezczelno\u015bci budowania d\u0142uga\u015bnych kompozycji na kr\u00f3tkich powtarzalnych motywach, ale zarazem mi\u0142e w s\u0142uchaniu. Wydawnictwo wci\u0105\u017c jeszcze ma w sobie toporno\u015b\u0107 CD-R-a, bo p\u0142yta opakowana zosta\u0142a ledwie w kartonow\u0105 obwolut\u0119. Ale zarazem to ju\u017c nielimitowane, normalne wznowienie „klasycznych” starych nagra\u0144, kt\u00f3re posiadali na kasecie tylko wtajemniczeni. Ju\u017c czekam na sensacyjnie zapowiadaj\u0105c\u0105 si\u0119 pa\u017adziernikow\u0105 now\u0105 edycj\u0119<\/a> Unsoundu w Krakowie, na kt\u00f3rej us\u0142yszymy OPN, Emeralds i jeszcze z tuzin innych wykonawc\u00f3w z okolic – jak je sobie tu mo\u017cemy nazwa\u0107 – „k\u0142opotliwych no\u015bnik\u00f3w”.
\nPrzy okazji: sk\u0105d jest ten fragment (filmowy chyba) na pocz\u0105tku p\u0142yty McGuire’a:<\/p>\n

You don’t get it, Maurice, I’m not a cop because I want to be, I’m a cop because I have to be. I was called to the law, I’m its servant. I eat, breathe, sleep the law, It courses through my body like blood. And when you stepped on the law, Maurice, you stepped on me.<\/p><\/blockquote>\n

Kto s\u0142ysza\u0142? Kto wie? Obiecuj\u0119 jak\u0105\u015b drobn\u0105 niespodziank\u0119 p\u0142ytow\u0105 dla takiej dobrze poinformowanej osoby. Nie to, \u017ceby konkurs, upominek po prostu. Przys\u0142uga za przys\u0142ug\u0119, bo strasznie za mn\u0105 chodzi ten fragment, a \u017ce p\u0142yta – jak to m\u00f3wi\u0105 – wsysa, to cytat s\u0142ysz\u0119 do\u015b\u0107 regularnie. <\/p>\n

\"\"<\/a>MARK MCGUIRE „Tidings\/Amethyst Waves”<\/strong>
\nWeird Forest 2010 (oryg. 2007 i 2008)
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Jak kto\u015b ma czas, \u017ceby pos\u0142ucha\u0107 jednej kompozycji (najkr\u00f3tsza ma 14’29”), to znajdzie czas na ca\u0142o\u015b\u0107. Ale wspania\u0142y „Trips Through the Park” zamykaj\u0105cy ten album jest wart ka\u017cdych pi\u0119tnastu minut. Niestety (tu kolejny dow\u00f3d k\u0142opotliwo\u015bci no\u015bnikowej vel ekskluzywno\u015bci) na YouTube brak. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

S\u0142yszeli\u015bcie ju\u017c o nowej p\u0142ycie U2? A w\u0142a\u015bciwie o nowych P\u0141YTACH. Bo – jak twierdzi Bono – maj\u0105 ju\u017c trzy gotowe materia\u0142y: rockowy, taneczny i „medytacyjny”, czy jako\u015b tak. Wi\u0119cej na ten temat w Guardianie. Ale to jeszcze daleko od rekordu. Rekordzist\u0105 jest Wiley, brytyjski producent hiphopowy, kt\u00f3ry – jak si\u0119 dowiedzia\u0142em z „The Wire” […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,7,221,222],"tags":[220],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/180"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=180"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/180\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=180"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=180"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=180"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}