{"id":18139,"date":"2018-06-11T09:52:51","date_gmt":"2018-06-11T07:52:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18139"},"modified":"2018-06-11T10:05:12","modified_gmt":"2018-06-11T08:05:12","slug":"teczowy-music-box","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/06\/11\/teczowy-music-box\/","title":{"rendered":"T\u0119czowy music box"},"content":{"rendered":"

T\u0119czowy weekend, zainaugurowany tradycyjnym od\u015bpiewaniem Go West<\/em> Village People z polskim tekstem na cze\u015b\u0107 reprezentacji pi\u0142karskiej (przed meczem z Chile) w TVP, a p\u00f3\u017aniej poci\u0105gni\u0119ty w cyklu dorocznych ulicznych parad i manifestacji stworzy\u0142 klimat, kt\u00f3ry musia\u0142 jako\u015b wyj\u015b\u0107 w poniedzia\u0142ek na Polifonii. St\u0105d ta podpowiedziana mi na Twitterze Kadhja Bonet<\/strong> jako g\u0142\u00f3wna bohaterka. Z p\u0142yt\u0105 z gatunku tych, kt\u00f3re gdy ju\u017c raz wejd\u0105, to niepr\u0119dko wyjd\u0105 z g\u0142owy. I r\u00f3wnie nie\u0142atw\u0105 do gatunkowego zdefiniowania jak dzisiejszy telewizyjny dodatek do festiwalu w Opolu, czyli koncert pod has\u0142em „Scena Alternatywna”, kt\u00f3ry mo\u017cecie obejrze\u0107<\/a> dzi\u015b o 21.00. <\/p>\n

Ok\u0142adka albumu Kadhji Bonet, wokalistki i kompozytorki z Kalifornii znanej dot\u0105d z kr\u00f3tkiej p\u0142yty The Visitor<\/em>, sugeruje tytu\u0142owy t\u0119czowy zestaw, ale reprezentuje my\u015blenie – jak by powiedzieli Amerykanie – out of the box<\/em>. P\u0142yta Childqueen<\/em>, tytu\u0142em maj\u0105ca si\u0119 odnosi\u0107 do powrotu do czas\u00f3w dzieci\u0119cej niewinno\u015bci i beztroski, nie da si\u0119 podsumowa\u0107 jednym czy dwoma przymiotnikami. Psychodeliczny soul (utw\u00f3r Joy<\/em>) jest tu punktem wyj\u015bcia, ale Bonet miesza przede wszystkim znakomicie czarne i bia\u0142e tradycje muzyczne. Na naturalnie wyprodukowanej, u\u0142o\u017conej w swobodnie p\u0142yn\u0105cy zestaw p\u0142ycie znajdziemy zar\u00f3wno funkuj\u0105c\u0105 – czasem z jazzowymi nalecia\u0142o\u015bciami – sekcj\u0119 rytmiczn\u0105, jak i smyczkowe aran\u017cacje bliskie easy listening. Dzisiejsza kalifornijska szko\u0142a R&B – by wymieni\u0107 cho\u0107by wzmiankowanego w pi\u0105tek Adriana Younge’a – spotyka francuskie kino z lat 60. (jest nawet kilka s\u0142\u00f3w po francusku w otwieraj\u0105cym album Procession<\/em>), Joan As Police Woman spotyka si\u0119 z Minnie Riperton. Bonet b\u0142yszczy jako multiinstrumentalistka i bardzo sprawna wokalistka o szerokiej skali, kontroluje prawie ka\u017cdy element tej dojrza\u0142ej autorskiej p\u0142yty. <\/p>\n

Sk\u0105d si\u0119 wzi\u0119\u0142a Kadhja? Jej ojciec Allen Bonet by\u0142 \u015bpiewakiem operowym, sama w wieku 5 lat zacz\u0119\u0142a si\u0119 uczy\u0107 gra\u0107 na skrzypcach, p\u00f3\u017aniej na alt\u00f3wce, i dorasta\u0142a w otoczeniu, w kt\u00f3rym s\u0142ucha\u0142o si\u0119 muzyki sprzed lat. Tak do Szostakowicza – jak gdzie\u015b wspomina\u0142a. S\u0142ycha\u0107 to zreszt\u0105 w wycyzelowanej formie jej utwor\u00f3w – zawsze z precyzyjnym, klasycznie zaakcentowanym fina\u0142em. Po pr\u00f3bie kariery sportowej (trenowa\u0142a biegi, odpad\u0142a na skutek kontuzji) i studiach filmoznawczych wr\u00f3ci\u0142a do muzyki, gdzie\u015b po drodze ucz\u0105c si\u0119 gry i na flecie, i na gitarze. Wi\u0119c do nagra\u0144 mog\u0142a przyst\u0105pi\u0107, znaj\u0105c si\u0119 po trochu na ka\u017cdym elemencie rzemios\u0142a – tylko odpad\u0142a, jak sama twierdzi, od tego, co si\u0119 nagrywa w \u015bwiecie pop. St\u0105d pewnie pozwala sobie na rzeczy trudne do zaakceptowania z perspektywy popu jako przemys\u0142u – cho\u0107by zwolnione do ekstremum, marzycielskie Delphine<\/em>. W kontra\u015bcie do tej piosenki Mother Maybe<\/em> jest szlagierem z pogranicza disco, czekaj\u0105cym tylko na house’ow\u0105 przer\u00f3bk\u0119. Bo nie ma te\u017c w tej muzyce pretensji. Bonet robi w tym zestawie co\u015b wyj\u0105tkowego – sprawie, \u017ce \u015brodki przestaj\u0105 by\u0107 wa\u017cne. To muzyka, kt\u00f3ra nie ma etykietki, koloru sk\u00f3ry, pozycji w skali powa\u017cna\/niepowa\u017cna. Liczy si\u0119 s\u0142uchalno\u015b\u0107.<\/p>\n

A wy ci\u0105gle Kanye? Czy ju\u017c Kadhja? <\/p>\n

KADHJA BONET Childqueen<\/em><\/strong>, Fat Possum 2018, 8\/10<\/strong><\/p>\n