{"id":1814,"date":"2011-11-07T18:41:23","date_gmt":"2011-11-07T16:41:23","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1814"},"modified":"2011-11-24T17:32:07","modified_gmt":"2011-11-24T15:32:07","slug":"to-juz-ostatni-raz-naprawde","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/11\/07\/to-juz-ostatni-raz-naprawde\/","title":{"rendered":"To ju\u017c ostatni raz, naprawd\u0119"},"content":{"rendered":"

Tak sobie m\u00f3wi\u0119 za ka\u017cdym razem, gdy si\u0119gam po now\u0105 p\u0142yt\u0119 Death In Vegas<\/strong>. \u017badna z recenzowanych w tym roku p\u0142yt nie kosztowa\u0142a mnie tak du\u017co energii co „Trans-Love Energies”. Z ma\u0142o kt\u00f3r\u0105 sp\u0119dzi\u0142em tyle czasu i przy ma\u0142o kt\u00f3rej czu\u0142em si\u0119 tak bezradny, jak w wypadku albumu Richarda Fearlessa. Bo jest to p\u0142yta cz\u0142owieka, kt\u00f3ry sam s\u0142ucha mn\u00f3stwo muzyki, lubi stare brzmienia i jest w swoich zainteresowaniach nie mniej wszystko\u017cerny ni\u017c dziennikarze. Par\u0119 razy mia\u0142em ju\u017c porzuci\u0107 my\u015bl pisania o DIV i nie wraca\u0107 do niej, powstrzyma\u0142y mnie jednak komentarze (Suse\u0142 – dzi\u0119ki!) i zadziwiaj\u0105ce wybory, jakich dokonywa\u0142em co wiecz\u00f3r, rzucaj\u0105c w k\u0105t kolejne nowo\u015bci tylko po to, by po raz kolejny pos\u0142ucha\u0107 „Trans-Love…”.<\/p>\n

Poza wszystkim jest to p\u0142yta epicka i d\u0142uga. Zdarza\u0142o mi si\u0119 ju\u017c usn\u0105\u0107 przy hipnotyzuj\u0105cym „fur 74” i budzi\u0107 si\u0119 z zaskoczeniem przy remiksie dyskotekowego „Your Loft My Acid”, my\u015bl\u0105c, \u017ce to ju\u017c zupe\u0142nie inna p\u0142yta. Przy kolejnych ods\u0142uchach w ci\u0105gu ostatniego miesi\u0105ca kompletnie zmieniali si\u0119 moi faworyci na tej p\u0142ycie – z „Lightning Bolt” na „Coum” i z „Silver Time Machine” na „Black Hole”. Jest to r\u00f3wnie\u017c album, na kt\u00f3rym wszystko dzieje si\u0119 niezwykle powoli. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w to stopniowe, mozolne budowanie atmosfery, „skipowanie” odbiera im ca\u0142y sens, trzeba si\u0119 w nich zanurzy\u0107, a je\u015bli to zrobimy, us\u0142yszymy co\u015b, co wcale nie ust\u0119puje mojemu ulubionemu niegdy\u015b albumowi „The Contino Sessions” – cho\u0107by takie fragmenty jak „Savage Love”, „Medication” czy „Moe Tucker”.<\/p>\n

To jest p\u0142yta-pomnik dla gust\u00f3w jednostki, rozpostartych mi\u0119dzy bohaterami kolejnych utwor\u00f3w. Opowiadaj\u0105 o tym ju\u017c same ich tytu\u0142y: „Moe Tucker”, „Lightning Bolt”, „Coum”, „Heroes”, „Silver Time Machine”… Wa\u017cne tropy w wypadku albumu to jednak przede wszystkim scena cold wave i Detroit techno. Ta pierwsza uhonorowana imponuj\u0105cym „Witchdance” z udzia\u0142em Austry – jedynej go\u015bcinnie wyst\u0119puj\u0105cej tu wokalistki. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 partii wokalnych Fearless nagra\u0142 sam, cz\u0119\u015b\u0107 z nich przypomina mi szeptanki Blixy Bargelda z Einstuerzende Neubauten, tyle \u017ce w wersji bardziej narkotycznej. W og\u00f3le ca\u0142a p\u0142yta jest ho\u0142dem dla jakiego\u015b rodzaju narkotyk\u00f3w, z kt\u00f3rym sam nie mia\u0142em dot\u0105d do czynienia. Poza wspomnianym „Medication” i ostatnim na albumie „Moe Tucker” ca\u0142a ko\u0144c\u00f3wka p\u0142yty (pisz\u0119 o wersji LP – patrz uwaga na dole) to taka dogasaj\u0105ca impreza techno, po kt\u00f3rej nast\u0119puje nieuchronny narkotykowy zjazd. Z nie ca\u0142kiem mi\u0142ymi efektami.<\/p>\n

Przez ca\u0142y poprzedni tydzie\u0144 uwalnia\u0142em si\u0119 z r\u00f3\u017cnego typu zobowi\u0105za\u0144 i czu\u0142em, \u017ce Death In Vegas, do kt\u00f3rego opisywania przymierza\u0142em si\u0119 od wielu dni, wisi nade mn\u0105 jak czarna chmura. Ale je\u015bli ju\u017c wraca\u0142em do p\u0142yty, to kompletnie si\u0119 w niej zatapia\u0142em, zapominaj\u0105c o bo\u017cym \u015bwiecie. jest wi\u0119c co\u015b narkotycznego w samej jej konstrukcji. Dzi\u015b obiecuj\u0119 sobie znowu, \u017ce to ju\u017c ostatni raz.<\/p>\n

\"\"<\/a>DEATH IN VEGAS „Trans-Love Energies”<\/strong>
\nDrone\/Portobello 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Black Hole”, „Coum”, „Savage Love”, „Witchdance”, „Moe Tucker”. LP, wersja elektroniczna i CD maj\u0105 inny program. Ta druga to tak naprawd\u0119 wersja light, a jednocze\u015bnie ekstrakt najlepszych utwor\u00f3w z ca\u0142ego materia\u0142u. Nie polecam zmieniania kolejno\u015bci utwor\u00f3w, cho\u0107 z drugiej strony – sam Fearless eksperymentowa\u0142, bo te trzy wersje to tak naprawd\u0119 trzy zupe\u0142nie inne p\u0142yty.<\/p>\n

<\/embed><\/object> Death In Vegas – Trans-Love Energies preview<\/a> by Death In Vegas<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tak sobie m\u00f3wi\u0119 za ka\u017cdym razem, gdy si\u0119gam po now\u0105 p\u0142yt\u0119 Death In Vegas. \u017badna z recenzowanych w tym roku p\u0142yt nie kosztowa\u0142a mnie tak du\u017co energii co „Trans-Love Energies”. Z ma\u0142o kt\u00f3r\u0105 sp\u0119dzi\u0142em tyle czasu i przy ma\u0142o kt\u00f3rej czu\u0142em si\u0119 tak bezradny, jak w wypadku albumu Richarda Fearlessa. Bo jest to p\u0142yta cz\u0142owieka, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1816,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[120,7,435],"tags":[802],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1814"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1814"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1814\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1818,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1814\/revisions\/1818"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1816"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1814"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1814"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1814"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}