Kiedy mia\u0142em osiem lat, zak\u0142ada\u0142em w tym momencie roku kronik\u0119 mistrzostw \u015bwiata w Hiszpanii (w 32-kartkowym zeszycie wobec braku WordPressa) i pewnie dalej bym regularnie notowa\u0142 wyniki spotka\u0144 – co\u015b w \u017cyciu trzeba robi\u0107, dlatego obsesje sportowe rozumiem – gdyby nie to, \u017ce rok p\u00f3\u017aniej w moim domu pojawi\u0142 si\u0119 przyzwoitej klasy magnetofon. I tak co cztery lata mundial schodzi\u0142 coraz g\u0142\u0119biej w t\u0142o. Dos\u0142ownie. Mam na mecze pi\u0142karskie – te, na kt\u00f3re chcia\u0142bym mimo wszystko popatrze\u0107, bo s\u0142ynne \u015bwiatowe dru\u017cyny graj\u0105, ale zarazem czego\u015b bym pos\u0142ucha\u0142 – metod\u0119 sprowadzania transmisji do ambientu. Czyli wy\u0142\u0105czam foni\u0119. Przynosi to kilka korzy\u015bci naraz: stadionowy szum nie jest dla mnie szczeg\u00f3lnie podniecaj\u0105cy, nie musz\u0119 s\u0142ucha\u0107, w jaki spos\u00f3b komentatorzy pr\u00f3buj\u0105 wype\u0142ni\u0107 cisz\u0119, ale ca\u0142y czas widz\u0119 uspokajaj\u0105c\u0105 ziele\u0144 przez p\u00f3\u0142torej godziny, no i jeszcze pi\u0142ka no\u017cna, w zale\u017cno\u015bci od \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej, traci lub zyskuje na dynamice. A mam g\u0142\u0119bokie prze\u015bwiadczenie, \u017ce futbol zdoby\u0142 popularno\u015b\u0107 w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce oferuje kilka lub kilkana\u015bcie zgrabnych akcji w morzu nudy, kt\u00f3r\u0105 dobrze si\u0119 wype\u0142nia rozmow\u0105, czytaniem ksi\u0105\u017cki (wtedy trzeba z foni\u0105 – \u017ceby us\u0142ysze\u0107 krzyk komentatora i podnie\u015b\u0107 na chwil\u0119 g\u0142ow\u0119) albo w\u0142a\u015bnie s\u0142uchaniem muzyki. Jako wizualizacja p\u0142yt z muzyk\u0105 (nie bez kozery jeden mecz mie\u015bci dwa klasyczne longplaye w okolicach 45 min. albo jeden podw\u00f3jny) kopanie pi\u0142ki na zielonej murawie sprawdza si\u0119 idealnie. <\/p>\n
P\u0142yta Markusa Guentnera<\/strong> to ambient sam w sobie. Nie wiem, jak si\u0119 tu sprawdzi pi\u0142ka w roli no\u015bnika. Prawdopodobnie nie jest bardzo potrzebna, szczeg\u00f3lnie gdy Rosja gra z Arabi\u0105 Saudyjsk\u0105. A p\u0142yty pos\u0142ucha\u0107 warto, bo w dziedzinie do\u015b\u0107 masywnego, g\u0119sto tkanego d\u017awi\u0119kowo grania tego typu stanowi pewn\u0105 konkurencj\u0119 nawet dla Wolfganga Voigta. Nie chodzi nawet o to, \u017ce i Guentner to Niemiec – tyle \u017ce z Ratyzbony – ale o to, \u017ce jest do\u015b\u0107 konsekwentny w doborze temat\u00f3w. Tutaj nie tyle le\u015bnych, co raczej mitologiczno-kosmicznych. Ju\u017c tytu\u0142 p\u0142yty Empire <\/em>sugeruje pot\u0119g\u0119, ale s\u0105dz\u0105c po oprawie, ziarnistych, lekko zaszumionych teksturach, kt\u00f3re sypi\u0105 si\u0119 jak staro\u017cytne budowle, i szerokich syntezatorowych plamach d\u017awi\u0119kowych – jest to pot\u0119ga raczej stara. A jakie\u015b odniesienia do elektroniki wr\u0119cz z okolic Vangelisa i Jarre’a, kt\u00f3re pojawia\u0142y si\u0119 poprzednio, tutaj zast\u0119puj\u0105 go\u015bcie specjalni i ich tradycyjne instrumenty. Wiolonczelistka Julia Kent w Refraction<\/em>, w kt\u00f3rym Guentner wyra\u017anie pod\u0105\u017ca ju\u017c nie tyle w stron\u0119 Gasa\/Voigta, co bardziej Polak\u00f3w – Weso\u0142owskiego czy Mre\u0144cy. Oraz harfista Tom Moth – znany, uwaga, z Florence + The Machine – w chyba najbardziej interesuj\u0105cym nagraniu Halo<\/em>. W ci\u0105gu 10 minut Guentner transformuje tu brzmienia harfy i t\u0142o d\u017awi\u0119kowe, przechodz\u0105c od ol\u015bniewaj\u0105cych new-age’owych kaskad z okolic Alice Coltrane do ciep\u0142ego ambientowego plumkania rodem z tw\u00f3rczo\u015bci kolejnego Niemca, Daniela Rosenfelda, lepiej znanego jako C418 – autora prawdopodobnie najcz\u0119\u015bciej s\u0142uchanej p\u0142yty ambient ever, czyli soundtracku do Minecrafta<\/em>. <\/p>\n Na tyle jeszcze pami\u0119tam pi\u0142karski kontekst, \u017ceby wiedzie\u0107, \u017ce na mundialu w pewnym momencie te\u017c g\u0142\u00f3wnie Niemcy.<\/p>\n W ka\u017cdym razie Halo<\/em>, a p\u00f3\u017aniej mocny, zamykaj\u0105cy ca\u0142\u0105 opowie\u015b\u0107 New World Order<\/em>, to fragmenty, dla kt\u00f3rych p\u0142yt\u0119 Guentnera nie tylko warto przes\u0142ucha\u0107, ale mo\u017ce nawet i kupi\u0107. O tym, \u017ce jednak jest jakie\u015b „mo\u017ce” decyduj\u0105 w\u0142a\u015bciwie drobiazgi – takie jak nagrany w towarzystwie bvdub utw\u00f3r Kuria<\/em> z banaln\u0105 parti\u0105 fortepianu, z gatunku tych, kt\u00f3re ambient wyprowadzaj\u0105 na moment w kierunku \u0142zawej estetyki ballady Celine Dion. Tylko bez tej ostatniej na szcz\u0119\u015bcie. Ale niekt\u00f3rym si\u0119 to podoba, wi\u0119c mo\u017ce trzeba przymkn\u0105\u0107 oko?<\/p>\n Ci\u0105gle wyznajecie prymat pi\u0142ki nad czymkolwiek innym? Ok, ale pos\u0142uchajcie Guentnera, bo Empire<\/em> to w swojej dziedzinie klasa \u015bwiatowa i w\u0142a\u015bciwie w ka\u017cdej minucie tego d\u0142ugiego (ponad godzina) i starannie przygotowanego dup\u0142ytowego albumu du\u017co si\u0119 dzieje. Podyskutujemy, je\u015bli obejrzycie dzisiejszy mecz i b\u0119dziecie mogli o nim powiedzie\u0107 to samo.<\/p>\n MARKUS GUENTNER Empire<\/em><\/strong>, ASIP 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n