Dla mnie ich muzyka by\u0142a czym\u015b idealnym, bo jednocze\u015bnie dawa\u0142a mi\u0119kkie wej\u015bcie w post-rock, no i nios\u0142a w sobie pierwiastek niemieckiego grania krautrockowego. Nawet gdy im si\u0119 co\u015b nie udawa\u0142o, mia\u0142o to artystycznie intryguj\u0105cy klimat poszukiwa\u0144. Pozna\u0142em ich w\u0142a\u015bnie przy okazji albumu „Silur” (Kitty-Yo 1998, 8\/10)<\/strong>, wi\u0119c od niego wypada zacz\u0105\u0107. A najlepiej by by\u0142o od kompozycji „The Watersample” (tytu\u0142 roboczy: „Warschau”!), kt\u00f3ra jest esencj\u0105 \u00f3wczesnego stylu grupy:<\/p>\n S\u0142ycha\u0107 by\u0142o w muzyce Tarwater ju\u017c poszukiwania zwi\u0105zane z elektronicznym instrumentarium, ale te\u017c klimatyczne sample wycinane na mod\u0142\u0119 triphopow\u0105. Podobnie by\u0142o na debiucie, kt\u00f3ry natychmiast sobie kupi\u0142em. I tu, i tu s\u0142ycha\u0107 by\u0142o blisko\u015b\u0107 Kreidlera, no i zauroczenie muzyk\u0105 grupy Tuxedomoon. W tych zimnych liniach basowych by\u0142 nowofalowy duch. Pojawia\u0142a si\u0119 gitara wykorzystywana w spos\u00f3b charakterystyczny dla post-rocka (\u015bwietne kompozycje „Otomo” i „Ford” z albumu „Silur”). Spo\u015br\u00f3d poprzednich dw\u00f3ch album\u00f3w debiutancki „11\/6 12\/10” (Kitty-Yo 1996, 8\/10) <\/strong>okaza\u0142 si\u0119 niemal r\u00f3wnie dobry, a „Rabbit Moon” (Kitty-Yo 1997, 5\/10)<\/strong> wype\u0142niony remikserskimi eksperymentami – ju\u017c znacz\u0105co gorszy. Poni\u017cej m\u00f3j ulubiony fragment debiutu, utw\u00f3r „Tar”:<\/p>\n Po albumie „Silur” ukaza\u0142a si\u0119 jeszcze trzecia bardzo znacz\u0105ca p\u0142yta duetu – „Animals, Suns & Atoms” (Kitty-Yo 2000, 8\/10)<\/strong>. Ta trafi\u0142a ju\u017c w Polsce nie tylko na \u0142amy prasy, ale te\u017c do radia – utwory by\u0142y bardziej piosenkowe ni\u017c na poprzedniczkach. Zreszt\u0105 pewnie cz\u0119\u015b\u0107 z Czytelnik\u00f3w tego bloga mia\u0142a okazj\u0119 s\u0142ysze\u0107 „All of the Ants Left Paris” albo „Seven Ways to Fake a Perfect Skin” na antenie Radiostacji. Dalej w t\u0119 stron\u0119 nie da\u0142o si\u0119 i\u015b\u0107 z tak ograniczonymi mo\u017cliwo\u015bciami wokalnymi Ronalda Lippoka. Ale pr\u00f3bowali. Na „Dwellers on the Threshold” (Kitty-Yo 2002, 7\/10)<\/strong> nie cofaj\u0105 si\u0119, w dodatku rozja\u015bniaj\u0105c jeszcze brzmienie i zatrudniaj\u0105c go\u015bcinnie wokalistk\u0119, cho\u0107 te\u017c nie z tych oczywistych, bo w „70 Rupies to Paradise Road” melodeklamuje norweska artystka wizualna mieszkaj\u0105ca w Berlinie – Tone Avenstroup. No i w dodatku wykonuj\u0105 cover piosenki Swans „Miracle of Love”, pokazuj\u0105c jeszcze jeden trop i tak ju\u017c licznych inspiracji. Ja wol\u0119 jednak hipnotyzuj\u0105cy wschodni\u0105 rytmik\u0105 „Phin”, kolejny na li\u015bcie.<\/p>\n To ca\u0142a pi\u0105tka reedycji ukazuj\u0105cych si\u0119 w\u0142a\u015bnie osobno i w boksie „Tarwater 1996-2002”. Wszystkie zosta\u0142y uzupe\u0142nione o bonusy (najpot\u0119\u017cniej – „Dwellers…”).<\/p>\n Dalej bywa\u0142o r\u00f3\u017cnie, mo\u017cna zaryzykowa\u0107 twierdzenie, \u017ce pi\u0105tka powy\u017cszych wydawnictw to kanon duetu Jestram-Lippok. Nowa p\u0142yta „Inside the Ships” nie wnosi do tego obrazu nic zaskakuj\u0105cego, chocia\u017c dor\u00f3wnuje „Dwellers…”. W utworze tytu\u0142owym – nawet poprzednim albumom Tarwatera. Z reszt\u0105 jej programu bywa r\u00f3\u017cnie. Ciekawy jest „In a Day”, a „Sato Sato” zesp\u00f3\u0142 reklamuje jako sw\u00f3j pierwszy w historii utw\u00f3r za\u015bpiewany po niemiecku, co – stwierdzam z zaskoczeniem – jest prawd\u0105. Fajnie wykorzystane d\u0119ciaki graj\u0105 z elektronik\u0105 tak dobrze jak kiedy\u015b samplowane smyczki. To ci\u0105gle zesp\u00f3\u0142, przy kt\u00f3rym warto si\u0119 na moment zatrzyma\u0107, chocia\u017c 13 lat okaza\u0142o si\u0119 okresem wystarczaj\u0105co d\u0142ugim, by ca\u0142y hajp gdzie\u015b prys\u0142.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/11\/tarwater_inside_the_ships.jpg\" "\\"tarwater_inside_the_ships\\"")
<\/a>TARWATER „Inside the Ships”<\/strong>