{"id":1833,"date":"2011-11-09T17:22:37","date_gmt":"2011-11-09T15:22:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1833"},"modified":"2011-11-24T17:28:25","modified_gmt":"2011-11-24T15:28:25","slug":"piepiepiekno-mamamaszyn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/11\/09\/piepiepiekno-mamamaszyn\/","title":{"rendered":"Piepiepi\u0119kno mamamaszyn"},"content":{"rendered":"

Jedn\u0105 z najpi\u0119kniejszych rzeczy na \u015bwiecie s\u0105 powt\u00f3rzenia. Niekoniecznie takie jak w powy\u017cszym tytule, ale na pewno te w sztuce – najbardziej chyba w literaturze (powstaj\u0105cej w oparciu o j\u0119zyk, kt\u00f3ry z powt\u00f3rze\u0144 korzysta jako \u015brodka wyrazu) i w muzyce (o tym za chwil\u0119). W filmie te\u017c – szczeg\u00f3lnie w humorze sytuacyjnym, kt\u00f3ry powt\u00f3rzeniami stoi i korzysta z tej cechy, kt\u00f3rej nabywamy najwcze\u015bniej – obserwuj\u0119 w\u0142a\u015bnie moje dziecko nr 1 (lat 4), kt\u00f3re nauczy\u0142o si\u0119 ju\u017c, o co chodzi w komediach filmowych, gdzie powt\u00f3rzony \u017cart za ka\u017cdym razem \u015bmieszy bardziej, a z dzieckiem nr 2 (7 miesi\u0119cy) bawi\u0119 si\u0119 w pierwsz\u0105 zabaw\u0119, kt\u00f3ra z kolei polega na zakrywaniu o odkrywaniu oczu i jest oparta na – zgadli\u015bcie – powtarzaniu. Jeden raz nie ma sensu. Dwa razy – lepiej. Trzy – \u015bwietnie. Cztery – idealnie. Znudzenie pojawia si\u0119 gdzie\u015b ko\u0142o dziesi\u0105tego razu, zwykle szybciej u rodzica. Potem powtarzamy, \u017ceby si\u0119 uspokoi\u0107, kiedy jeste\u015bmy zdenerowani. Sylaby, s\u0142owa, frazy – jak w tek\u015bcie King Crimson („I repeat myself when under stress \/ I repeat myself when under stress…” itd.).<\/p>\n

(S\u0142owa „kt\u00f3ry” u\u017cy\u0142em w powy\u017cszym akapicie pi\u0119ciokrotnie i podejrzewam, \u017ce gdybym go wykorzysta\u0142 tylko trzy razy, brzmia\u0142oby to gorzej i bardziej jak zwyk\u0142y b\u0142\u0105d – a tak od biedy mo\u017ce robi\u0107 za \u015brodek wyrazu)<\/p>\n

Moc powt\u00f3rze\u0144 w muzyce zawiera si\u0119 w s\u0142owie opisuj\u0105cym to, co robi\u0105 ludzie graj\u0105cy na co dzie\u0144. Po polsku nieszcz\u0119\u015bliwie nazywamy to pr\u00f3b\u0105. Po angielsku i francusku, a pewnie i w wielu kolejnych j\u0119zykach, m\u00f3wi si\u0119 o powtarzaniu – takie znaczenie maj\u0105 zdaje si\u0119 i „repetition”, i „rehearsal”. Kiedy znajoma francuska wiolonczelistka sz\u0142a \u0107wiczy\u0107 i m\u00f3wi\u0142a, \u017ce idzie „repeter” (czyli „powtarza\u0107”), ca\u0142a rzecz najpierw wydawa\u0142a mi si\u0119 idiotyczna, a potem zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce to najbardziej odpowiednie s\u0142owo. Sam, graj\u0105c kiedy\u015b w zespole, umawia\u0142em si\u0119 ju\u017c tylko na „pr\u00f3by” (chocia\u017c ich istot\u0105 by\u0142o powtarzanie tego samego w niesko\u0144czono\u015b\u0107) i tak sobie my\u015bl\u0119, \u017ce mo\u017ce fakt nieustannego pr\u00f3bowania os\u0142abi\u0142 w ko\u0144cu nasz entuzjazm i pewno\u015b\u0107 siebie?<\/p>\n

Ale pi\u0119kno powtarzania w muzyce si\u0119ga dalej – a\u017c do zap\u0119tlania, kt\u00f3re mile (jak odkryli minimali\u015bci) dra\u017cni nam (no, przynajmniej niekt\u00f3rym) o\u015brodek przyjemno\u015bci. Ile musi si\u0119 zmienia\u0107 w muzyce, \u017ceby nie nu\u017cy\u0142a? Przetestowali to ju\u017c w latach 60. Steve Reich i La Monte Young. Nie mieli tylko do dyspozycji automatycznych, maszynowych narz\u0119dzi do prostego zap\u0119tlania, kt\u00f3re my\u015blenie o repetytywno\u015bci (lubi\u0119 to s\u0142owo, bo ma repetycj\u0119 w sobie) sprowadzi\u0142y z muzycznych obrze\u017cy do centrum. I teraz ju\u017c w wi\u0119kszo\u015bci sektor\u00f3w nie ma muzyki bez powtarzania, niezale\u017cnie od tego, czy urz\u0105dzimy sobie repetition, rehearsal czy po prostu pr\u00f3b\u0119. Kto\u015b, kogo przeniesiono by w czasie z lat 60., zauwa\u017cy\u0142by pewnie ze zgroz\u0105, \u017ce muzyka, jakiej pe\u0142no dooko\u0142a, to jedno wielkie powtarzanie.<\/p>\n

Wiem, wiem. Przyd\u0142ugi wst\u0119p jak na recenzj\u0119 p\u0142yty The Field<\/strong>. Ale nie mog\u0142em si\u0119 powstrzyma\u0107, a dobrze si\u0119 pisze przy tej muzyce, w powtarzaniu jest co\u015b, co pozytywnie wp\u0142ywa na koncentracj\u0119 (La Monte Young i jego uczniowie mieliby w tej sprawie co\u015b do powiedzenia). A wydawnictwa muzyczne Szweda Axela Willnera to powt\u00f3rzenia powt\u00f3rze\u0144 powt\u00f3rze\u0144, w formie przetworzonej przez wielokrotne powtarzanie, z powt\u00f3rzeniami ka\u017cdego rodzaju i gatunku. „Is This Power” to powt\u00f3rzenia pe\u0142ne energii – podk\u0142ad pod dzie\u0144 w fabryce. Cudowny „Burned Out” to powt\u00f3rzenia koj\u0105ce. D\u0142ugi tytu\u0142owy „Looping State of Mind” – powt\u00f3rzenia wprawiaj\u0105ce w ruch ca\u0142y organizm, cho\u0107by bez naszej wiedzy. „Sweet Slow Baby” to stupor powt\u00f3rze\u0144. W ka\u017cdy z tych repetytywnych \u015bwiat\u00f3w wchodzi si\u0119 nie po to, \u017ceby us\u0142ysze\u0107 jak\u0105\u015b histori\u0119, narracj\u0119, tylko \u017ceby si\u0119 zanurzy\u0107 w nastr\u00f3j i w mig zestroi\u0107 swoje fale m\u00f3zgowe (wszak zestrajamy si\u0119 z ka\u017cd\u0105 muzyk\u0105) z tempem i nastrojem utworu. Pisa\u0107, \u017ce „Looping State of Mind” jest powt\u00f3rk\u0105 z rozrywki, by\u0142oby w tym momencie niestosown\u0105 oczywisto\u015bci\u0105. Istotne jest tu bowiem, jak dzia\u0142a ta p\u0142yta, a dzia\u0142a \u015bwietnie. Albo Willner z czasem staje si\u0119 mistrzem powtarzania, albo tego typu repetycje dzia\u0142aj\u0105 za ka\u017cdym razem lepiej – do pewnego momentu pewnie. Ale to tak jak z tym bawieniem dzieci – wierzmy w to, \u017ce mistrz powtarzania najlepiej wyczuje moment.<\/p>\n

Dzisiejsz\u0105 notk\u0119 zamierzy\u0142 perfidnie jako ca\u0142e repetytorium z ostatnich premier elektronicznych. Troch\u0119 wymyka mi si\u0119 Rustie<\/strong> ze swoim debiutem, na kt\u00f3ry d\u0142ugo czeka\u0142em, a potem jeszcze d\u0142u\u017cej zastanawia\u0142em si\u0119, czy jest dla mnie satysfakcjonuj\u0105cy. I do ko\u0144ca nie jestem przekonany, bo fenomenalna prog-rockowa precyzja z EP-ki „Sunburst” gdzie\u015b przepad\u0142a. Dra\u017cni\u0105 mnie na „Glass Swords” przetworzone wokale w niemal ka\u017cdym fragmencie, a najbardziej – gdy na pocz\u0105tku p\u0142yty, na zmian\u0119 z klanguj\u0105cymi basami, pr\u00f3buj\u0105 odtworzy\u0107 klimat lat 80. Po eklektycznej muzyce Rustiego spodziewa\u0142em si\u0119 ambicji rodem z p\u0142yt Flying Lotusa, tymczasem dosta\u0142em rzeczy brzmieniowo dopieszczone, ale jakie\u015b nudnawe momentami.
\nRepetycje s\u0105 tu rzecz\u0105, kt\u00f3ra mnie ka\u017cdorazowo budzi z tego znu\u017cenia. Dok\u0142adniej utw\u00f3r „Globes” z – jak cz\u0119sto u Rustiego bywa – daftpunkowymi syntezatorami \u015bmigaj\u0105cymi w d\u00f3\u0142 i w g\u00f3r\u0119 po skalach, ale przy okazji wprowadza zacinaj\u0105c\u0105 si\u0119 mocarn\u0105 sekcj\u0119. Dalej jest „Ultra Thizz” z kolejnym mocnym riffem z gatunku tych, za kt\u00f3re Szkota polubi\u0142em. I wreszcie m\u00f3j ulubiony „Cry Flames” z pot\u0119\u017cnym i monumentalnym punktowaniem basu i syntezatorami w rolach gitar. Rodzaj stopniowanej w racjonalny spos\u00f3b estetyki Emerson, Lake & Palmer w po\u0142\u0105czeniu z Dream Theater, kt\u00f3ra w muzyce elektronicznej brzmi, o dziwo, od\u015bwie\u017caj\u0105co. Nawet te g\u0142osiki rodem z „Chip \u201an\u2019 Dale” maj\u0105 tu w sumie sens – jako zabezpieczenie, rysa na ca\u0142ej tej powadze. Na szcz\u0119\u015bcie po stronie „ma” Rustie mo\u017ce sobie zapisa\u0107 jaki\u015b niezwyk\u0142y \u0142adunek technologicznego entuzjazmu, ekstazy w\u0142a\u015bciwie, kt\u00f3ry przynosi jego muzyka. Pi\u0119kno maszyn w czystej formie.<\/p>\n

Do tego King Midas Sound<\/strong>, kt\u00f3rego p\u0142yt\u0119 „Without You” kupi\u0142em natychmiast, bez uprzedniego researchu, wi\u0119c nie wiedzia\u0142em, \u017ce chodzi o remiksy, przer\u00f3bki numer\u00f3w KMS z jedynej p\u0142yty. Wi\u0119c zn\u00f3w powtarzanie, z przewag\u0105 mi\u0119dlenia tego samego na r\u00f3\u017cne sposoby. Mi\u0142e wra\u017cenia estetyczne sko\u0144czy\u0142y si\u0119 w\u0142a\u015bciwie przy ogl\u0105daniu ok\u0142adki. To, co urzeka\u0142o mnie na p\u0142ycie Kevina Martina – wyczucie dubowej pulsacji i wstrzemi\u0119\u017aliwo\u015b\u0107 formy – znika w wi\u0119kszo\u015bci reinterpretacji. Do pozytywnych wyj\u0105tk\u00f3w nale\u017c\u0105 Gang Gang Dance (musz\u0119 im tym razem odda\u0107 honor), no i Kode9 z towarzyszeniem Spaceape’a, kt\u00f3rzy zachowali wierno\u015b\u0107 duchowi orygina\u0142\u00f3w. Reszta tylko pr\u00f3bowa\u0142a.<\/p>\n

\"\"<\/a>THE FIELD „Looping State of Mind”<\/strong>
\nKompakt 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Burned Out”.<\/p>\n

<\/embed><\/object> the field – looping state of mind (album preview)<\/a> by experimedia<\/a><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>RUSTIE „Glass Swords”<\/strong>
\nWarp 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Ultra Thizz”, „Cry Flames”. Tak, tak, liczba komentarzy w pliku poni\u017cej jasno pokazuje, kto z omawianych dzi\u015b muzyk\u00f3w rz\u0105dzi na Soundcloudzie.<\/p>\n

<\/embed><\/object> Rustie – Ultra Thizz (taken from Glass Swords)<\/a> by Rustie<\/a><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>KING MIDAS SOUND „Without You”<\/strong>
\nHyperdub 2011
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Earth A Kill Ya” w wersji Gang Gang Dance<\/p>\n

<\/embed><\/object> King Midas Sound – Earth A Kill Ya \/ Gang Gang Dance Rework<\/a> by Sound Injections<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jedn\u0105 z najpi\u0119kniejszych rzeczy na \u015bwiecie s\u0105 powt\u00f3rzenia. Niekoniecznie takie jak w powy\u017cszym tytule, ale na pewno te w sztuce – najbardziej chyba w literaturze (powstaj\u0105cej w oparciu o j\u0119zyk, kt\u00f3ry z powt\u00f3rze\u0144 korzysta jako \u015brodka wyrazu) i w muzyce (o tym za chwil\u0119). W filmie te\u017c – szczeg\u00f3lnie w humorze sytuacyjnym, kt\u00f3ry powt\u00f3rzeniami stoi […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1839,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,18,12,582,312,120,7,435,557,106],"tags":[807,429,806],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1833"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1833"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1833\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1838,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1833\/revisions\/1838"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1839"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1833"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1833"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1833"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}