{"id":18365,"date":"2018-06-28T14:41:06","date_gmt":"2018-06-28T12:41:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18365"},"modified":"2019-09-24T11:10:19","modified_gmt":"2019-09-24T09:10:19","slug":"coltrane-dwukierunowy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/06\/28\/coltrane-dwukierunowy\/","title":{"rendered":"Coltrane dwukierunowy"},"content":{"rendered":"

Wyrazy wsp\u00f3\u0142czucia dla jazzman\u00f3w. Nie do\u015b\u0107, \u017ce w bran\u017cy dzi\u015b du\u017ca konkurencja, to jeszcze now\u0105 p\u0142yt\u0119 wydaje John Coltrane<\/strong> i \u015bci\u0105ga ca\u0142\u0105 uwag\u0119. Oczywi\u015bcie \u017cadna w tym wina Coltrane’a, \u017ce publikuje jutro po\u015bmiertnie premierowy materia\u0142, o kt\u00f3rym \u015bwiat nie wiedzia\u0142 przez 55 lat. Ale nawet po \u015bmierci saksofonista wszech czas\u00f3w ma idealny timing: wrzuca na rynek now\u0105 p\u0142yt\u0119 w momencie, gdy jego wiecznie \u017cywy mit wydaje si\u0119 \u017cywy jeszcze bardziej. W dodatku zaskakuje nas zza grobu filozoficzn\u0105 sentencj\u0105 o „dw\u00f3ch kierunkach naraz”, Both Directions At Once<\/em>, kt\u00f3r\u0105 przyklejono tu zr\u0119cznie jako tytu\u0142. I z konsekwencj\u0105 (brak zmian opinii bywa charakterystyczny dla zmar\u0142ych) proponuje nam zestaw utwor\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 zarazem materia\u0142em atrakcyjnym dla szerokiej publiki, jak i interesuj\u0105cym dla os\u00f3b \u015bledz\u0105cych rozw\u00f3j jazzu w latach 60. <\/p>\n

Najwi\u0119ksz\u0105 zalet\u0105 tego albumu wydaje si\u0119 to, \u017ce jako ca\u0142o\u015b\u0107 ma sens, przynosi kilka \u015bwietnych nagra\u0144 z okresu klasycznego kwartetu (Coltrane, Tyner, Garrison, Jones) i bardziej chce si\u0119 go s\u0142ucha\u0107 ni\u017c o nim pisa\u0107 – cho\u0107 historia jest bardzo ciekawa. Sesja odby\u0142a si\u0119 6 marca 1963 roku, na dzie\u0144 przed zaplanowanymi nagraniami z wokalist\u0105 Johnnym Hartmanem, kt\u00f3re trafi\u0142y na jedn\u0105 z tych bardziej komercyjnych p\u0142yt Coltrane’a (biograf Ashley Kahn przypomina s\u0142owa producenta Boba Thiele’a, kt\u00f3ry radzi\u0142 Coltrane’owi, \u017ceby mia\u0142 ca\u0142y czas jedno oko na karier\u0119, drugie na muzyk\u0119), i tu\u017c przed ostatnim z forsownej serii wyst\u0119p\u00f3w w klubie Birdland. Poprzednim w kolejno\u015bci studyjnym albumem by\u0142oby Ballads<\/em>. Kahn pisze o tym, \u017ce taka forma kilkugodzinnych sesji s\u0142u\u017cy\u0142a saksofoni\u015bcie jako notes pomys\u0142\u00f3w, ale fachowcy s\u0105 zgodni, \u017ce materia\u0142 zebrany ostatecznie na Both Directions…<\/em> wygl\u0105da na projektowany album. Poza tym przynosi utwory znane z \u00f3wczesnych koncert\u00f3w (Impressions<\/em>) i jeden wydany wcze\u015bniej (Vilia<\/em> trafi\u0142a na jedn\u0105 z kompilacji Impulse!). Tyle \u017ce w tym okresie mn\u00f3stwo nagra\u0144 Coltrane’a wypuszczali jego dawni wydawcy, Atlantic i Prestige, sam artysta chcia\u0142 wi\u0119c wi\u0119kszej kontroli nad tym, co dopuszcza do publikacji. <\/p>\n

Nie wiemy, dlaczego ta sesja nie trafi\u0142a ostatecznie na p\u0142yt\u0119. By\u0107 mo\u017ce Coltrane si\u0119 nie kwapi\u0142, by\u0107 mo\u017ce Thiele nie chcia\u0142. Wiadomo jednak, \u017ce w archiwach Impulse! nie przetrwa\u0142a. Zosta\u0142a zniszczona i materia\u0142 z sesji uznano za zaginiony. To, \u017ce si\u0119 znalaz\u0142a, to efekt procederu, w kt\u00f3rym Thiele szed\u0142 na r\u0119k\u0119 Coltrane’owi – ot\u00f3\u017c lider dostawa\u0142 do domu kopie ta\u015bm do prywatnego ods\u0142uchu. Ta\u015bmy z marcowej sesji trafi\u0142y do jego by\u0142ej \u017cony Naimy i przetrwa\u0142y, szcz\u0119\u015bliwie w bardzo dobrym stanie, w rodzinie jej c\u00f3rki, Antonii Andrews. Teraz zosta\u0142y u\u0142o\u017cone, odczyszczone i zredagowane w album przez syna Coltrane’a, Raviego, i wyst\u0119puj\u0105cego w imieniu Verve (do kt\u00f3rej nale\u017cy label Impulse!) Ken Druker. <\/p>\n