Nie zrozumcie mnie \u017ale, w ca\u0142ej tej awanturze zawsze by\u0142o mi bli\u017cej Tyma\u0144skiego ni\u017c Kydry\u0144skiego, ale wypada doceni\u0107 to, co MK robi\u0142 20 lat temu o tej porze. Jeszcze brawurowy cytacik otwieraj\u0105cy bardzo porz\u0105dn\u0105 sylwetk\u0119 Milesa Davisa napisan\u0105 (pa\u017adziernik 1991) po \u015bmierci tr\u0119bacza, przez tego samego autora: „To ju\u017c nie jest rozpacz. Raczej pragnienie, \u017ceby \u015bmier\u0107 mia\u0142a pysk, w kt\u00f3ry mo\u017cna by\u0142oby uderzy\u0107”.<\/p>\n
W listopadowym „Tylko Rocku” wida\u0107, kto tak naprawd\u0119 rozpala\u0142 wyobra\u017ani\u0119 polskiej publiczno\u015bci w roku 1991: metal w wersji mniej lub bardziej popowej. P\u00f3\u0142 numeru wype\u0142niaj\u0105 teksty o Metallice, Slayerze i Acid Drinkers, jest materia\u0142 „Gor\u0105czka z\u0142ota” o Skid Row, Great White i White Lion (kto ich dzi\u015b pami\u0119ta?) i sylwetka wizerunkowego metalowca Alice’a Coopera. A najwa\u017cniejsza recenzja w nowo\u015bciach p\u0142ytowych? Cytat dla u\u0142atwienia zagadki: „Dzi\u015b wiemy, \u017ce sceptycy nie mieli racji. Wiemy, \u017ce warto by\u0142o czeka\u0107. (…) to nie tylko najd\u0142u\u017cszy album w historii rocka, ale te\u017c jeden z najwspanialszych”. Tak, tak. Nie chodzi o „Achtung Baby” ani „Nevermind”, ani nawet „Ten”. Wtedy takie emocje wzbudza\u0142a grupa Guns N’Roses i jej „Use Your Illusion”, na kt\u00f3ry z dzisiejszego, bezpiecznego dystansu, mo\u017cemy sobie patrze\u0107 jako na nudnawego \u015bredniaka (ja tak mam), ale wtedy oczekiwano tego albumu jak \u015bwi\u0119tego Graala.<\/p>\n
Niespodziank\u0105 dzia\u0142u recenzji (przynajmniej dla mnie, bo ten epizod historii polskiej muzyki zapomnia\u0142em) jest nota o kasecie Tubylc\u00f3w Betonu „Acid Party”. Czyli Anja Orthodox w roli wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni polskiej sceny rave (na bazie znanych kompozycji z zagranicy – m.in. „Love Will Tear Us Apart” czy „Nothing Compares To You”). Nic dziwnego, \u017ce scena rave nigdy u nas nie rozkwit\u0142a.
\nO Tubylcach pisze Grzegorz Kalinowski, kt\u00f3rego dzi\u015b kojarz\u0119 z dziennikarstwem sportowym – poprawcie mnie, je\u015bli to nie ten sam, ale wtedy by\u0142 filarem dzia\u0142u recenzji „TR”.<\/p>\n
Mnie oczywi\u015bcie najbardziej interesowa\u0142y znowu teksty Jerzego Rzewuskiego, w tym chyba najwa\u017cniejszy materia\u0142 numeru, cho\u0107 schowany pod sam koniec – „Z ciasnych toalet w szeroki \u015bwiat”. Rzecz o scenie shoegaze, ale jeszcze bez u\u017cywania tego terminu. W leadzie czytamy: „Gdyby wyznaczy\u0107 obszar, na jakim dzia\u0142aj\u0105 nowe brytyjskie grupy, najlepiej wyobrazi\u0107 sobie sze\u015bciok\u0105t, kt\u00f3rego wierzcho\u0142ki oznaczone s\u0105 nazwami Siouxsie And The Banshees, The Cure, Cocteau Twins, Sonic Youth, The Jesus And Mary Chain i My Bloody Valentine…”. Przy okazji The Cure – jest wk\u0142adka „Tylko The Cure”, w kt\u00f3rej Rzewuski zrecenzowa\u0142 p\u0142yty zespo\u0142u. I jest, jak zauwa\u017cy\u0142em, bardzo blisko moich odczu\u0107, punktuj\u0105c na przyk\u0142ad „Kiss Me Kiss Me Kiss me” znacznie wy\u017cej ni\u017c przeceniane moim zdaniem „Disintegration”. JR pisze o autorze piosenek The Cure jako o kim\u015b na kszta\u0142t wsp\u00f3\u0142czesnego Doriana Graya, kt\u00f3ry zapragn\u0105\u0142 zatrzyma\u0107 czas – pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem, tak\u017ce gdy chodzi o powtarzany na nowo pomys\u0142 na muzyk\u0119. „Obawiam si\u0119, \u017ce ju\u017c nied\u0142ugo portret ukryty na strychu wystawi mu rachunek” – czytamy. Ca\u0142a wk\u0142adka przygotowana przez Rzewuskiego to najlepsza rzecz w tym numerze sprzed dw\u00f3ch dekad.<\/p>\n
W cz\u0119\u015bci muzycznej powr\u00f3c\u0119 do wydarze\u0144 sprzed lat ponad 20. \u015aci\u015blej do kompilacji „Fac. Dance”<\/strong> firmy Strut. Gigantyczne logo Factory Records na czerwonym tle zapowiada zestaw historycznych nagra\u0144 z wytw\u00f3rni Tony’ego Wilsona. Ale dobrane s\u0105 kluczem nie najwi\u0119kszych hit\u00f3w, tylko rewolucji tanecznej, jak\u0105 – na pocz\u0105tku troch\u0119 wbrew samemu Wilsonowi – zacz\u0119li przeprowadza\u0107 muzycy New Order, A Certain Ratio i innych nagrywaj\u0105cych dla niego zespo\u0142\u00f3w. G\u0142\u00f3wna zaleta sk\u0142adanki to fakt, \u017ce prezentuje d\u0142ugie rytmiczne utwory Section 25, 52nd Street, Quando Quango i innych manchesterskich wykonawc\u00f3w skupionych na przetwarzaniu ameryka\u0144skiego disco i funku. A zebra\u0142 je – i opisa\u0142 w ksi\u0105\u017ceczce – jak zwykle niezawodny Bill Brewster, wsp\u00f3\u0142autor ksi\u0105\u017cki „Last Night a DJ Saved My Life”, jednego z lepszych opracowa\u0144 muzycznych, jakie czyta\u0142em.<\/p>\n „Fac. Dance” wychodzi w dw\u00f3ch wersjach. Zestaw winylowy (2LP) – cho\u0107 pi\u0119knie, do\u015b\u0107 minimalistycznie opracowany pod wzgl\u0119dem graficznym – jest nieco ubo\u017cszy. Wersja 2CD przynosi d\u0142u\u017csz\u0105 tracklist\u0119 – co wa\u017cne b\u0119dzie szczeg\u00f3lnie dla tych, kt\u00f3rzy nie znaj\u0105 „Confusion” New Order w oryginalnej, przesi\u0105kni\u0119tej electro 8-minutowej wersji Arthura Bakera. To w repertuarze New Order – i ca\u0142ej Factory – utw\u00f3r nie mniej kanoniczny ni\u017c sam „Blue Monday”. Do tego dochodzi kilka niepublikowanych dot\u0105d w Europie albo tylko w Wielkiej Brytanii nagra\u0144 (np. Shark Vegas<\/a>). Bez wzgl\u0119du na no\u015bnik, trzeba pozna\u0107 t\u0119 p\u0142yt\u0119.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/11\/Fac_Dance-150x150.jpg\" "\\"Fac_Dance\\"")
<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „Fac. Dance” <\/strong>