{"id":18517,"date":"2018-07-10T09:01:08","date_gmt":"2018-07-10T07:01:08","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18517"},"modified":"2018-07-10T09:03:10","modified_gmt":"2018-07-10T07:03:10","slug":"instrumenty-ktorych-nie-zna-prawie-nikt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/07\/10\/instrumenty-ktorych-nie-zna-prawie-nikt\/","title":{"rendered":"Instrumenty, kt\u00f3rych nie zna prawie nikt"},"content":{"rendered":"

\u015awietnie brzmi\u0105 te dwie p\u0142yty, cho\u0107 \u017cadnej z nich nie wyprodukowa\u0142 Kanye West. Ale je\u015bli us\u0142yszy – kto wie, mo\u017ce wysampluje i nikomu nie zap\u0142aci ani grosza. Wykorzystywanie wszystkich dooko\u0142a zarzuci\u0142 mu ostatnio we francuskiej prasie Damon Albarn<\/a>, bohater \u015bwietnego koncertu Gorillaz na niedawnym Open’erze, w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b ostrzegaj\u0105c przed Westem Paula McCartneya. Bill Kouligas z wytw\u00f3rni PAN Records, kt\u00f3rej utw\u00f3r rzeczywi\u015bcie Kanye sobie po\u017cyczy\u0142 bez pytania na ostatniej p\u0142ycie, m\u00f3wi\u0142 o tym producencie jako o najwy\u017cszej miary narcyzie<\/em>. Mamy wi\u0119c pewn\u0105 zgodno\u015b\u0107 w tych relacjach. Ale bez opowie\u015bci o Kanyem trudno cokolwiek w tym sezonie opowiedzie\u0107, wykorzysta\u0142em go wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c do tego, by zainteresowa\u0107 was dwoma fantastycznymi brzmieniowo albumami. Oba zadaj\u0105 k\u0142am twierdzeniu, \u017ce wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie rozwija\u0107 si\u0119 mo\u017ce co najwy\u017cej bran\u017ca instrument\u00f3w elektronicznych. <\/p>\n

Wsz\u0119dobylski William Parker<\/strong> – multiinstrumentalista i kompozytor – wyda\u0142 w po\u0142owie maja p\u0142yt\u0119 na waterphone<\/em>, czyli zaprojektowany przez Richarda Watersa (st\u0105d nazwa) pod koniec lat 60. instrument perkusyjny o przedziwnym kszta\u0142cie artefaktu obcej cywilizacji, kt\u00f3ry wype\u0142nia si\u0119 wod\u0105 i wykorzystuje na r\u00f3\u017cne sposoby. Gra smyczkiem wydaje si\u0119 spo\u015br\u00f3d nich najbardziej efektowna. I jest to ta technika, kt\u00f3r\u0105 najszerzej znaj\u0105 widzowie film\u00f3w grozy. Bo po oklepanym ju\u017c tereminie wynalazek Watersa zacz\u0105\u0142 interesowa\u0107 tw\u00f3rc\u00f3w muzyki filmowej. W latach 80. by\u0142 jednym z cichych bohater\u00f3w horroru Duch<\/em> i serii Obcy<\/em>. Wykorzystali go te\u017c Japo\u0144czycy w kultowym Dark Water<\/em>, na Dalekim Wschodzie zaistnia\u0142 zreszt\u0105 r\u00f3wnie\u017c w kompozycjach Tan Duna. Pewna nieprzewidywalno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 wprowadza woda (pod wp\u0142ywem jej ruchu waterphone si\u0119 delikatnie przestraja), szklisto\u015b\u0107 tego brzmienia i niezwyk\u0142e naturalne echo, \u0142atwe do zmultiplikowania przy odpowiednio g\u0119stych, dynamicznych partiach, robi z niego instrument atrakcyjny i – jak si\u0119 wydaje – bardzo konkurencyjny wobec syntezator\u00f3w. Parker wykorzystuje to cho\u0107by w kompozycji Flexible Showers of Sound<\/em>. Entuzjastk\u0105 waterphone’u jest tak\u017ce wybitna brytyjska perkusistka Evelyn Glennie, sk\u0105din\u0105d niezwyk\u0142a posta\u0107, kt\u00f3ra – jako osoba g\u0142ucha – pracuje, kieruj\u0105c si\u0119 wibracjami instrument\u00f3w (jej autobiografia nosi tytu\u0142 Good Vibrations<\/em>). Po p\u00f3\u0142 wieku jest to wi\u0119c instrument z histori\u0105 (produkuje go dzi\u015b perkusista Jackson Krall, ceny nie szokuj\u0105<\/a>), cho\u0107 ci\u0105gle ma\u0142o znany. <\/p>\n