{"id":18536,"date":"2018-07-12T08:54:43","date_gmt":"2018-07-12T06:54:43","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18536"},"modified":"2018-07-12T10:47:29","modified_gmt":"2018-07-12T08:47:29","slug":"ten-szesciosylabowy-hit","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/07\/12\/ten-szesciosylabowy-hit\/","title":{"rendered":"Ten sze\u015bciosylabowy hit"},"content":{"rendered":"<p>A\u017c chcia\u0142oby si\u0119 Podsiad\u0142\u0119 u\u015bciska\u0107. Ale poniewa\u017c mam ograniczone mo\u017cliwo\u015bci w tym zakresie, to tylko strawestuj\u0119 jego najnowszy przeb\u00f3j: <em>Ten m\u00f3j sze\u015bciosylabowy hit i sze\u015bciosylabowe s\u0142owa, ten sze\u015bciosylabowy rytm, melodia sze\u015bciosylabowa<\/em>. Pracuj\u0119 troch\u0119 przy piosenkach i przy j\u0119zyku, i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce nieschodz\u0105cy (to ledwie cztery sylaby) z playlist radiowych utw\u00f3r <em>Ma\u0142omiasteczkowy<\/em> si\u0119 Dawidowi Podsiadle uda\u0142. Oto przeb\u00f3j lata oparty na sze\u015bciosylabowym s\u0142owie, powtarzanym wielokrotnie i rymowanym, rytmicznie trzymaj\u0105cym si\u0119 dyscypliny, jak\u0105 ta utrzymana w szybkim tempie z g\u0119sto punktuj\u0105cym basem piosenka narzuca. Prawie bez popularnych w polskim popie transakcentacji (ta jest dopiero w refrenie: <em>Znowu jad\u0119 do ciebie<\/em> z akcentem na <em>do<\/em>), no i bez nieustannego powtarzania jednosylabowych wyraz\u00f3w na mod\u0142\u0119 angielskiego. Co tu si\u0119 (tu b\u0119dzie pi\u0119\u0107 sylab) odjaniepawla?<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/X2XWBcd5jn0\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Nie mamy w polskiej piosence swojej <em>Marry Poppins<\/em> ze s\u0142ynnym s\u0142owem <em>superkalifradalistodekspialitycznie<\/em>, ale zdarzy\u0142o nam si\u0119 sporo chwyt\u00f3w eksponuj\u0105cych poziom trudno\u015bci j\u0119zyka, z kt\u00f3rych cz\u0119\u015b\u0107 <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/02\/21\/jezyk-polski-w-10-piosenkach\/\">opisywa\u0142em w lutym na Polifonii<\/a>. Mieli\u015bmy wyginaj\u0105cy s\u0142owa Kabaret Starszych Pan\u00f3w, mamy cho\u0107by znakomitego \u0141on\u0119 (przy okazji &#8211; jest ju\u017c winylowa reedycja p\u0142yty <em>Nic dziwnego<\/em>). Ale z sze\u015bciosylabowcami nieszczeg\u00f3lnie by\u0142o nam po drodze. Pami\u0119tam na pewno <em>inwentaryzacj\u0119 <\/em>u Marii Peszek (<em>Maria Awaria inwentaryzacja \/ Przerwa w dostawie pauza spacja<\/em>), by\u0142y te\u017c <em>Pourywane r\u0119ce, nierozpoznawalne twarze<\/em> we wsp\u00f3lnym utworze O.S.T.R.-a i Hadesa. U Bia\u0142asa s\u0105 gdzie\u015b <em>powy\u0142amywane nogi<\/em>. Te\u017c sze\u015b\u0107 sylab. U Mezo w <em>Aniele<\/em> znalaz\u0142em linijk\u0119: <em>Nieprawdopodobny upa\u0142 idzie jaka\u015b ryba<\/em>. Plus neologizmy L.U.C.-a (to drobny edit). Wszystko rap.<\/p>\n<p>Hip-hop ma w og\u00f3le sporo zas\u0142ug dla polszczyzny &#8211; cho\u0107by te w troch\u0119 cz\u0119stszym przechodzeniu z rym\u00f3w m\u0119skich (<a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/06\/28\/cos-optymistycznego-o-kasi-kowalskiej\/\">wspomina\u0142em o nich ostatnio<\/a> na przyk\u0142adzie Kasi Kowalskiej) na \u017ce\u0144skie. W popowej i rockowej konwencji dominuj\u0105 te pierwsze. I jednosylabowce rz\u0105dz\u0105, co zreszt\u0105 \u0142atwo sprawdzi\u0107 &#8211; wystarczy tego samego Podsiad\u0142y pos\u0142ucha\u0107 w utworze Krzysztofa Zalewskiego z Kortezem: <em>Ja nie chc\u0119 i\u015b\u0107 pod wiatr \/ Gdy wieje w dobr\u0105 stron\u0119 \/ Nie chc\u0119 biec do gwiazd \/ Niech gwiazdy biegn\u0105 do mnie<\/em>. Nad sensem tej piosenki ju\u017c si\u0119 pastwi\u0142em, wi\u0119c dzi\u015b wam oszcz\u0119dz\u0119. Podobnie jak analizy innych piosenek Podsiad\u0142y, np. zgrabnych sk\u0105din\u0105d <em>Tr\u00f3jk\u0105t\u00f3w i kwadrat\u00f3w<\/em>, gdzie sytuacja jest ju\u017c nieco inna (<em>Stoj\u0119 na drodze, nie widzi mnie tu nikt \/ Po lewej stronie le\u017cy samotny kij \/ Podnosz\u0119 g\u0142ow\u0119, nade mn\u0105 rz\u0119dy chmur \/ S\u0142o\u0144ce horyzont na sznurku ci\u0105gnie w d\u00f3\u0142<\/em>) &#8211; ale nie by\u0142 tu jedynym autorem tekstu. Dzi\u015b chcia\u0142em tylko u\u015bciska\u0107 autora przeboju <em>Ma\u0142omiasteczkowy<\/em>, kt\u00f3ry to tekst, o ile mi wiadomo, napisa\u0142 sam.<\/p>\n<p>P\u0142yta, na temat kt\u00f3rej dzi\u015b dorzuc\u0119 kilka sylab, jest w pe\u0142ni autorska &#8211; poza pomoc\u0105 kilku zewn\u0119trznych kompozytor\u00f3w (m.in. Jamiego xx w jednym utworze) Florence Welch by\u0142a samowystarczalna w pisaniu i, co wi\u0119cej, tak\u017ce produkcji. Co ma daleko id\u0105ce konsekwencje. Bo do ogarni\u0119cia jest du\u017co: pot\u0119\u017cny zesp\u00f3\u0142 &#8211; z harfa i melotronem w sk\u0142adzie, saksofonista Kamasi Washington w roli go\u015bcia specjalnego, a tak\u017ce orkiestra smyczkowa. I cho\u0107 chcia\u0142oby si\u0119, \u017ceby te teoretycznie intymne piosenki, w wi\u0119kszo\u015bci ballady, rozwija\u0107 z umiarem, to rozwijaj\u0105 si\u0119 w do\u015b\u0107 bombastyczny spos\u00f3b. Welch producentka robi tu wbrew Welch autorce, a obie szarpi\u0105 Welch wokalistk\u0119, zmuszaj\u0105 do jeszcze bardziej si\u0142owego \u015bpiewu na tle rosn\u0105cej aran\u017cacyjnej panierki. Nic dziwnego, \u017ce na ok\u0142adce blada i wymizerowana jak zjawa z powie\u015bci gotyckiej. W piosenkach Adele, do kt\u00f3rych zebrane tu utwory (cho\u0107by <em>Hunger<\/em> czy <em>Big God<\/em>) parokrotnie si\u0119 zbli\u017caj\u0105, kto\u015b by ju\u017c \u017cyczliwie wcisn\u0105\u0142 peda\u0142 hamulca. I by\u0107 mo\u017ce nawet by\u0142by to jeden ze wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w Welch z czas\u00f3w poprzedniej p\u0142yty <em>How Big, How Blue, How Beautiful<\/em>, kt\u00f3ra podoba\u0142a mi si\u0119 bardziej. A Adele &#8211; jak wiadomo &#8211; wyci\u0105ga\u0142a wcze\u015bniej tych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w Florence.      <\/p>\n<p><em>High as Hope<\/em> jest w ka\u017cdym razie p\u0142yt\u0105 stosownie melodyjn\u0105, ale mniej zwart\u0105 i konkretn\u0105 ni\u017c poprzedniczka. Najlepiej brzmi w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci \u2013 w <em>Sky Full of Song<\/em> i <em>Grace<\/em>. Wytchnienie daje te\u017c bardziej kameralny fina\u0142 w &#8211; nomen omen &#8211; <em>No Choir<\/em>. Wszystko razem na pocz\u0105tku mnie odrzuci\u0142o, przy drugim ods\u0142uchu si\u0119 spodoba\u0142o, a p\u00f3\u017aniej jednak troch\u0119 znu\u017cy\u0142o. Moc, krzykliwo\u015b\u0107 i wchodzenie na pewien poziom pretensji we frazach takich jak <em>Jestem tak wysoko, \u017ce widz\u0119 anio\u0142a<\/em> &#8211; to nie dla mnie. Nawet je\u015bli Welch mia\u0142aby w ten spos\u00f3b opowiada\u0107 o narkotycznym haju. Ale najbardziej symboliczny jest tu dla mnie udzia\u0142 Washingtona, kt\u00f3rego styl (wielokrotnie tu om\u00f3wiony, mo\u017ce daleki od starej wirtuozerii, ale jednak styl) nietrudno rozpozna\u0107, a kt\u00f3ry tutaj kompletnie ginie w\u015br\u00f3d wielu szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. Ot\u00f3\u017c s\u0142uchaj\u0105c p\u0142yty po raz pierwszy, w og\u00f3le Kamasiego nie zauwa\u017cy\u0142em. Dopiero po przejrzeniu ksi\u0105\u017ceczki zwr\u00f3ci\u0142em uwag\u0119, \u017ce gdzie\u015b tam jest. I do dzi\u015b s\u0142ysz\u0119 go tylko wtedy, gdy si\u0119 skoncentruj\u0119 na poszukiwaniach saksofonu. Taka to p\u0142yta. Maksymalistyczna i niekontrolowana, gdyby\u015bmy chcieli wyrazi\u0107 to j\u0119zykiem sze\u015bciosylabowc\u00f3w.<br \/>\n<strong><br \/>\nFLORENCE + THE MACHINE <em>High as Hope<\/em><\/strong>, Virgin 2018, <strong>6\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/_kIrRooQwuk\" frameborder=\"0\" allow=\"autoplay; encrypted-media\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>A\u017c chcia\u0142oby si\u0119 Podsiad\u0142\u0119 u\u015bciska\u0107. Ale poniewa\u017c mam ograniczone mo\u017cliwo\u015bci w tym zakresie, to tylko strawestuj\u0119 jego najnowszy przeb\u00f3j: Ten m\u00f3j sze\u015bciosylabowy hit i sze\u015bciosylabowe s\u0142owa, ten sze\u015bciosylabowy rytm, melodia sze\u015bciosylabowa. Pracuj\u0119 troch\u0119 przy piosenkach i przy j\u0119zyku, i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce nieschodz\u0105cy (to ledwie cztery sylaby) z playlist radiowych utw\u00f3r Ma\u0142omiasteczkowy si\u0119 Dawidowi Podsiadle [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":18562,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,3,312,120,7,3219,4],"tags":[1459,819,3598],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18536"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18536"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18536\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18573,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18536\/revisions\/18573"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/18562"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18536"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18536"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18536"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}