{"id":18640,"date":"2018-07-20T10:51:40","date_gmt":"2018-07-20T08:51:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18640"},"modified":"2018-07-20T23:09:59","modified_gmt":"2018-07-20T21:09:59","slug":"ten-piatek-nalezy-do-jednej-legendy-ppp","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/07\/20\/ten-piatek-nalezy-do-jednej-legendy-ppp\/","title":{"rendered":"Ten pi\u0105tek nale\u017cy do jednej legendy [PPP]"},"content":{"rendered":"

Dziwne jest spotkanie z grup\u0105 PRAM<\/strong> po 11 latach. Poprzedni album mi si\u0119 nie podoba\u0142, wcze\u015bniejsze wyprzedzi\u0142y swoje czasy i s\u0142ucha si\u0119 ich dzi\u015b jako zapowiedzi brzmienia XXI wieku: pogr\u0105\u017conego w marzeniach o dzieci\u0144stwie, otwartego na r\u00f3\u017cne gatunki, eklektycznego i zanurzonego w przesz\u0142o\u015bci. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nagra\u0144 tej angielskiej grupy, kt\u00f3r\u0105 w latach 90. co\u015b zawsze przes\u0142ania\u0142o (najcz\u0119\u015bciej zbli\u017cony, ale bardziej znany Stereolab), wr\u0119cz zyska\u0142a na aktualno\u015bci. St\u0105d dzi\u015b tylko o tym albumie – niczego nie odbieraj\u0105c kilku bardzo atrakcyjnie zapowiadaj\u0105cym si\u0119 nowo\u015bciom – plus zwyczajowa lista premier tygodnia.<\/p>\n

Spotkanie jest dziwne, bo zaczyna si\u0119 w Shimmer and Disappear<\/em> od motywu sekcji d\u0119tej brzmi\u0105cego jak przetworzenie motywu z Frontier Psychiatrist<\/em> The Avalanches, ale gdyby nie dzieci\u0119ca wyobra\u017ania Pram by\u0107 mo\u017ce nie by\u0142oby takich zabaw z samplami jak te z prze\u0142omu wiek\u00f3w. Poza tym s\u0105 na Across the Meridian<\/em><\/strong> inne najbardziej charakterystyczne elementy stylu kwartetu (dzi\u015b: Matt Eaton, Sam Owen, Max Simpson i Harry Dawes): melodie przypominaj\u0105ce star\u0105 muzyk\u0119 filmow\u0105, futurystyczne rytmy z automatu, lekko sixtiesowe organy, teremin (wykorzystywany przez nich od pocz\u0105tku 30-letniej historii!), elementy folku i g\u0142os bardziej opowiadaj\u0105cy ni\u017c \u015bpiewaj\u0105cy tekst, ze stale obecnym rozmarzeniem. Jest nawet exotica w Sailing Stones<\/em>. A wreszcie to, co u Pram ceni\u0119 dzi\u015b najbardziej – stopniowe poszerzanie aran\u017cacji instrument\u00f3w d\u0119tych Sam Owen i wchodzenie – cho\u0107by w \u015bwietnym Ladder to the Moon<\/em> – w narracyjny klimat jazzu brytyjskiego.<\/p>\n

Spotkanie jest dziwne – \u017ce tak si\u0119 powt\u00f3rz\u0119 – bo przypomina mi dzieje Domino Records, wytw\u00f3rni progresywnej i alternatywnej w prapocz\u0105tkach, dzi\u015b ju\u017c bardziej kombinatu z du\u017cym komercyjnym potencja\u0142em. W ich katalogu taki album brzmi troch\u0119 jak zapomniane p\u0142yty z Harvest w p\u00f3\u017anej wersji katalogu koncernu EMI po kilku transferach mniejszych labeli. Mi\u0142o jednak, \u017ce ci\u0105gle – cho\u0107by w \u015brodku wakacji – chc\u0105 w Pram wydawniczo inwestowa\u0107. Nie jest to mo\u017ce hit sprzeda\u017cy, ale p\u0142yta bardzo warto\u015bciowa.<\/p>\n

Ciekawe, \u017ce ukszta\u0142towane przez brytyjsk\u0105 scen\u0119 jazzow\u0105 „The Wire” pr\u00f3buje znale\u017a\u0107 odpowiedniki Pram na wsp\u00f3\u0142czesnej scenie jazzowej tego kraju, podczas gdy – jak wszystko inne – te skojarzenia tkwi\u0105 raczej g\u0142\u0119boko w przesz\u0142o\u015bci. Brytyjski jazz bywa\u0142 narracyjny, opowiada\u0142 w filmowy spos\u00f3b historie bez filmu i Across the Meridian<\/em> kojarzy si\u0119 pod tym wzgl\u0119dem raczej jak przed\u0142u\u017cenie fantastycznej tw\u00f3rczo\u015bci Neila Aderleya i jego kr\u0119gu muzyk\u00f3w. Poza tym nie spos\u00f3b odkodowa\u0107 tej p\u0142yty bez znajomo\u015bci brytyjskiej psychodelii i krautrocka. Zesp\u00f3\u0142 mruga tu okiem do fan\u00f3w wczesnych pomys\u0142\u00f3w (ale ju\u017c tych z pocz\u0105tku lat 70.) grupy Pink Floyd, ale przede wszystkim do mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Can. The Midnight Room<\/em> ma bardzo charakterystyczny motyw sekcji d\u0119tej, nawi\u0105zuj\u0105cy do grupy Can z okolic Soundtracks<\/em>. Kolejny, Footprints Towards Zero<\/em>, oparty jest na schemacie rytmicznym bardzo bliskim Vitamin C<\/em>. Tak\u017ce piosenkowy Thistledown<\/em> wykorzystuje elementy brzmienia muzyk\u00f3w z Kolonii – linia perkusyjna zn\u00f3w kojarzy si\u0119 z Jakim Liebezeitem, ale przede wszystkim s\u0142ycha\u0107 tu mniej ch\u0119tnie na\u015bladowane brzmienie gitarowe Michaela Karoliego.<\/p>\n

Trudno narzeka\u0107 na cokolwiek przy okazji tej p\u0142yty. Zawiera jedne z \u0142adniejszych piosenek w dorobku zespo\u0142u wymieszane z jednymi z najlepszych nagra\u0144 instrumentalnych. Nie sygnalizuje zupe\u0142nie nowej \u015bcie\u017cki, ale zach\u0119ca do przes\u0142uchania starszych p\u0142yt Pram. I tak jak inne albumy tej formacji jest kopalni\u0105 odniesie\u0144, na kt\u00f3re – wobec braku konkurencji Broadcast i Stereolab – spogl\u0105da si\u0119 dzi\u015b z tym wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0105. Ca\u0142e to spotkanie, cho\u0107 dziwne, jest wi\u0119c te\u017c wyj\u0105tkowo przyjemne.<\/p>\n

PRAM Across the Meridian<\/em><\/b>, Domino 2018, 8\/10<\/b><\/p>\n