Wakacje zbli\u017caj\u0105 si\u0119 dla mnie do ko\u0144ca, czego – mam nadziej\u0119 – czytelnicy Polifonii nie zd\u0105\u017cyli jako\u015b szczeg\u00f3lnie odczu\u0107. Kiedy Polifoni\u0119 wype\u0142nia\u0142a kompozycja wcze\u015bniej zaplanowanych i napisanych gdzie\u015b mi\u0119dzy jedn\u0105 a drug\u0105 atrakcj\u0105 wpis\u00f3w, ja przemieszcza\u0142em si\u0119 mi\u0119dzy Lizbon\u0105 a Porto, bynajmniej nie w poszukiwaniu fado, opisanego ju\u017c tysi\u0105c pi\u0119\u0107set razy przez lepiej zorientowanych ode mnie i nale\u017c\u0105cego do turystycznej egzotyki w stopniu nie mniejszym ni\u017c porto czy koszulki Cristiano Ronaldo. Wycieczka mia\u0142a charakter raczej familijny, ale muzycznie dzieje si\u0119 tu tyle, \u017ce g\u0142upio by by\u0142o rzecz zostawi\u0107 tak zupe\u0142nie bez \u015bladu na blogu.<\/p>\n
Przede wszystkim: trudno mi wskaza\u0107 miejsca w Europie, gdzie s\u0142ysza\u0142em wi\u0119cej dobrze granej muzyki na ulicy ni\u017c Lizbona, a jeszcze bardziej Porto. Du\u017co gitary solo, rzecz jasna, ale i niema\u0142o niez\u0142ego jazzu, no i kapitalnego afro beatu. Kilka razy na poziomie wykonawczym dobrych wydawnictw. Podobnie jak trudno mi wskaza\u0107 miejsce – poza Berlinem – gdzie street art mia\u0142by tak\u0105 pozycj\u0119 w mie\u015bcie jak w\u0142a\u015bnie w Porto. Oczywi\u015bcie co do miejscowych tradycji muzycznych – wiadomo. Ale zn\u00f3w: poza fado b\u0119dzie tu za moment (Lizbona) du\u017cy festiwal Jazz Em Agosto z pot\u0119\u017cn\u0105 reprezentacj\u0105 sceny nowojorskiej (Tzadik, John Zorn, Mary Halvorson i inni), jazzu i muzyki improwizowanej gra si\u0119 du\u017co. Co dobrze wiemy w Polsce. By\u0142y wydawnictwa Bociana, by\u0142y kolejne odcinki Spontaneous Music Tribune, na kt\u00f3re zreszt\u0105 mo\u017cna trafi\u0107 w bodaj najlepszym lizbo\u0144skim sklepie – Flur przy dworcu Santa Apolonia, na obrze\u017cu malowniczej Alfamy. Sklep zdecydowanie polecam – uzupe\u0142ni\u0142em cho\u0107by nowo\u015bci z tutejszej Clean Feed, kt\u00f3ra w\u0142asnego sklepu ju\u017c chyba nie ma, a w swojej ofercie ci\u0105gle wydaje si\u0119 tak \u015bwie\u017ca jak ryby w Matosinhos. <\/p>\n
Na pocz\u0105tek p\u0142yta dla wszystkich. Wydana ju\u017c dwa lata temu Those Who Throw Objects at the Crocodiles Will Be Asked to Retrieve Them<\/em> Brudno Pernadasa<\/strong>. W\u0142a\u015bciwie easy listening, z odrobin\u0105 syntezatorowych brzmie\u0144 kosmicznych i bardzo charakterystycznymi gitarowymi sol\u00f3wkami g\u0142\u00f3wnego autora, kt\u00f3ry wydaje si\u0119 mocno zafascynowany tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Zappy. Nie tylko w tym elemencie, bo aran\u017cacje, jakie tu buduje dla dziesi\u0119cioosobowego sk\u0142adu z par\u0105 wokalist\u00f3w (tu has\u0142o Stereolab wydaje si\u0119 dobrze oddawa\u0107 charakter ca\u0142ej propozycji) i czteroosobow\u0105 sekcj\u0105 d\u0119t\u0105 (saksofony chyba najs\u0142absze w zespole), te\u017c oscyluj\u0105 pomi\u0119dzy szale\u0144stwem Zappy (te knajpiane, kiczowate gesty Valley in the Ocean<\/em>) a uporz\u0105dkowanym nowoczesnym, otwartym graniem Adriana Younge’a. Pod koniec, w Ya Ya Breath<\/em> idzie to wszystko wyra\u017aniej w stron\u0119 bardziej rockowej estetyki, bliskiej ameryka\u0144skiej scenie alternatywnej lat 80. Szkoda troch\u0119, \u017ce takie zglobalizowane – partie wokalne s\u0105 po angielsku, z tekstami Rity Westwood, mieszkaj\u0105cej w Lizbonie graficzki – ale mo\u017ce dzi\u0119ki temu jeszcze \u0142atwiejsze?<\/p>\n BRUNO PERNADAS Those Who Throw Objects at the Crocodiles Will Be Asked to Retrieve Them<\/em><\/strong>, Pataca 2016, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n