{"id":18770,"date":"2018-08-01T14:13:46","date_gmt":"2018-08-01T12:13:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18770"},"modified":"2018-08-01T14:18:02","modified_gmt":"2018-08-01T12:18:02","slug":"lekkolektyw","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/08\/01\/lekkolektyw\/","title":{"rendered":"Lekkolektyw"},"content":{"rendered":"

Lekka, ale nie lightowa<\/em>. Mglista, niemal transparentna muzyka z p\u0142yty Corona<\/em> to co\u015b, czego nie nale\u017cy pomin\u0105\u0107. Nie tylko ze wzgl\u0119du na warunki pogodowe. I nie tylko ze wzgl\u0119du na to, \u017ce – podobnie jak ok\u0142adki innych p\u0142yt Opus Elefantum Collective – odnosi si\u0119 do natury, ju\u017c ok\u0142adk\u0105 sugeruj\u0105c przestrze\u0144 i powietrze. Rzecz nagra\u0142 prawie w ca\u0142o\u015bci Tomasz Turski, podpisuj\u0105c jednak ca\u0142e przedsi\u0119wzi\u0119cie nazw\u0105 Foghorn<\/strong> i wykorzystuj\u0105c pomoc kilkorga przyjaci\u00f3\u0142, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych nazwisko Janusza Jurgi mo\u017ce si\u0119 wyda\u0107 znajome tak\u017ce czytelnikom Polifonii. Ca\u0142kiem niedawno chwali\u0142em jego p\u0142yt\u0119<\/a> Duchy Rogowca<\/em>, a dwa tak dobre albumy z jednego \u015brodowiska w kilkumiesi\u0119cznym odst\u0119pie to ju\u017c t\u0142um i bardzo si\u0119 trzeba powstrzymywa\u0107 przed og\u0142aszaniem jakiego\u015b nowego nurtu czy nowej jako\u015bci. <\/p>\n

Lepiej jednak wyhamowa\u0107, bo cho\u0107 s\u0105 pewne podobie\u0144stwa brzmieniowe, Corona<\/em> to zupe\u0142nie inna p\u0142yta, z bardzo szerokim, ale te\u017c bardzo charakterystycznym kr\u0119giem nawi\u0105za\u0144. Te odrealnione, ale zarazem korzystaj\u0105ce z bardzo tradycyjnych, folkowych wzorc\u00f3w utwory odnosi\u0107 mo\u017cna do tego, co robi\u0105 na Zachodzie Grouper czy Six Organs of Admittance, ale nawet szerszy kr\u0105g s\u0142uchaczy znajdzie tu pewne estetyczne prze\u0142o\u017cenia na o wiele bardziej znanych wykonawc\u00f3w, w rodzaju Sigur R\u00f3s czy nawet The Cure (szczeg\u00f3lnie w ostatnim utworze Saviour Speaks Through the Branches<\/em> otwieraj\u0105cym nagle t\u0119 bardzo intymn\u0105 muzyk\u0119 na ca\u0142kiem masowy odbi\u00f3r). Samo to pokazuje, \u017ce jest tu szeroko, a podstawowym czynnikiem \u0142\u0105cz\u0105cym zestaw siedmiu utwor\u00f3w, pozostaje brzmienie, ze sposobem (nad)u\u017cywania pog\u0142os\u00f3w. O ile zreszt\u0105 takich pr\u00f3b rozmywania wokali, nawi\u0105za\u0144 do dramaturgii post-rocka czy shoegaze’u da\u0142oby si\u0119 wskaza\u0107 sporo tak\u017ce na polskiej scenie, wyj\u0105tkowo ciekawe pozostaje dla mnie w\u0142a\u015bnie owo brzmienie: niezwykle lekkie i a\u017curowe, zach\u0119caj\u0105ce do powt\u00f3rnego s\u0142uchania, a dzi\u0119ki temu pozwalaj\u0105ce doceni\u0107, a p\u00f3\u017aniej polubi\u0107 ca\u0142y ten album. <\/p>\n

Turski wykorzystuje wi\u0119c zabiegi znane i szeroko przetrenowane, jak cho\u0107by zatapianie piosenek w pog\u0142osach (troch\u0119 zapomniane formacje His Name Is Alive i Hood to kolejne skojarzenia) czy koncentracja zakresu cz\u0119stotliwo\u015bci wok\u00f3\u0142 \u015brodka skali i stopniowe – albo impulsowe, np. w refrenach – przesterowywanie brzmienia. Ale wypadaj\u0105 tu te zabiegi nienachalnie i bezpretensjonalnie, w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na balans ca\u0142o\u015bci. Estetyka g\u00f3ruje nad pomys\u0142ami na kompozycje, co sprawdzi\u0107 naj\u0142atwiej w tych s\u0142abszych momentach, gdy ca\u0142o\u015b\u0107 ten \u015bwiat brzmieniowy trzyma: Coronie<\/em> i Ghost From An Old Alder<\/em>. Ale wysoki poziom ca\u0142o\u015bci te\u017c u\u0142atwia przedryfowanie do bardziej lubianego fragmentu. Dla mnie ulubionymi sta\u0142y si\u0119 Thunderstorms<\/em> oraz Ghost from the White Water<\/em>, kt\u00f3rego ekologiczna liryka kojarzy mi si\u0119 z piosenkami Starej Rzeki i wra\u017cliwo\u015bci\u0105 Kuby Zio\u0142ka. To skojarzenie lekkie, ale czytelne (pisa\u0142 o nim wcze\u015bniej Jarek Szcz\u0119sny na \u0142amach Nowej Muzyki<\/a>), ale wa\u017cny trop, by polsk\u0105 scen\u0119 rozpoznawa\u0107 i organizowa\u0107. W tym roku trudno b\u0119dzie o takie porz\u0105dki z pomini\u0119ciem Bydgoszczy, Opus Elefantum Collective, a w szczeg\u00f3lno\u015bci bez Foghorn.<\/p>\n

FOGHORN Corona<\/em><\/strong>, Opus Elefantum Collective 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n