{"id":1885,"date":"2011-11-21T11:00:49","date_gmt":"2011-11-21T09:00:49","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1885"},"modified":"2011-11-24T16:30:25","modified_gmt":"2011-11-24T14:30:25","slug":"celine-the-machine","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/11\/21\/celine-the-machine\/","title":{"rendered":"Celine + The Machine"},"content":{"rendered":"

Mia\u0142em problem z p\u0142yt\u0105 „Lungs”, czyli z poprzednim albumem Florence + The Machine<\/strong>. Nie wiedzia\u0142em do ko\u0144ca, czy j\u0105 lubi\u0119, czy nie. A raczej: nie do ko\u0144ca potrafi\u0142em nazwa\u0107 to co\u015b, co przeszkadza\u0142o mi j\u0105 pokocha\u0107 tak jak si\u0119 to uda\u0142o wielu moim znajomym. Nowa p\u0142yta „Ceremonials” wybawi\u0142a mnie ostatecznie z tego problemu. Ju\u017c wiem, \u017ce Florence jest nie dla mnie. Bo jest zbyt… wielka. I epatuje t\u0105 wielko\u015bci\u0105 bez opami\u0119tania.<\/p>\n

Ol\u015bnienie w wypadku Florence przynosi dok\u0142adnie ten utw\u00f3r, kt\u00f3ry tak bardzo w s\u0142owie wst\u0119pnym do\u0142\u0105czonym do p\u0142yty wychwala dziennikarka Emma Forrest, czyli „Never Let Me Go”. To jest wycieczka w rejony Celine Dion, z Eny\u0105 w ch\u00f3rkach. To pop ju\u017c nie tyle du\u017cego kalibru, co po prostu bombastyczny i odstraszaj\u0105cy. Dla mnie przynajmniej. Bo wierz\u0119 w to, \u017ce tak\u0105 muzyk\u0119 mo\u017cna lubi\u0107. Jednak przy granicach kiczu, jakie sam wyczuwam, „Never Let Me Go” oznacza przej\u015bcie na ciemn\u0105 stron\u0119 mocy. Nie pomaga ani instrumentalne t\u0142o, ani kompozycja Paula Epwortha, kt\u00f3rego zdarza\u0142o mi si\u0119 wychwala\u0107, nawet w tym roku (szybko sta\u0142 si\u0119 specem od hymnowych, „du\u017cych” utwor\u00f3w w popie, zaliczaj\u0105c w tym roku wsp\u00f3\u0142autorstwo i produkcj\u0119 „Rolling in the Deep” Adele), ale tu tkwi\u0142 w fotelu producenta przy wszystkich utworach i prawie wszystkie napisa\u0142. I to s\u0142ycha\u0107. Mnie podobaj\u0105 si\u0119 najbardziej te fragmenty, z kt\u00f3rymi mia\u0142 najmniej do czynienia. G\u0142osowy i producencki brak opami\u0119tania – oto, co mnie gryz\u0142o u Florence Welch, poprzednio tylko fragmentarycznie, teraz po ca\u0142o\u015bci. Co by\u0142o do udowodnienia.<\/p>\n

Owszem, na „Ceremonials” s\u0105 fragmenty r\u00f3\u017cnej jako\u015bci. Florence cz\u0119\u015bciej ni\u017c Celin\u0119 przypomina wci\u0105\u017c Annie Lennox. To pewnie z gruntu bardziej zaleta ni\u017c wada. Najgorsze jednak – i to du\u017co gorsze ni\u017c ten majacz\u0105cy wariant Florence jako Celine Dion – jest to, \u017ce nie widz\u0119 za bardzo takich element\u00f3w, kt\u00f3re mia\u0142yby kogo\u015b zmusi\u0107 do zakupu F+TM, gdy ju\u017c ma na p\u00f3\u0142ce p\u0142yty Lennox.<\/p>\n

\"\"<\/a>FLORENCE + THE MACHINE „Ceremonials”
\n<\/strong>Island 2011
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „No Light, No Light”, \u017ceby si\u0119 nie zrazi\u0107 od pocz\u0105tku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mia\u0142em problem z p\u0142yt\u0105 „Lungs”, czyli z poprzednim albumem Florence + The Machine. Nie wiedzia\u0142em do ko\u0144ca, czy j\u0105 lubi\u0119, czy nie. A raczej: nie do ko\u0144ca potrafi\u0142em nazwa\u0107 to co\u015b, co przeszkadza\u0142o mi j\u0105 pokocha\u0107 tak jak si\u0119 to uda\u0142o wielu moim znajomym. Nowa p\u0142yta „Ceremonials” wybawi\u0142a mnie ostatecznie z tego problemu. Ju\u017c wiem, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1892,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,312,120,132,7,435],"tags":[819],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1885"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1885"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1885\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1918,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1885\/revisions\/1918"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1892"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1885"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1885"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1885"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}