{"id":18914,"date":"2018-08-15T09:00:26","date_gmt":"2018-08-15T07:00:26","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=18914"},"modified":"2018-08-14T22:08:28","modified_gmt":"2018-08-14T20:08:28","slug":"karki-na-glowie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/08\/15\/karki-na-glowie\/","title":{"rendered":"Karki na g\u0142owie"},"content":{"rendered":"<p>\u015awi\u0119to pa\u0144stwowe, wi\u0119c tylko jeden utw\u00f3r. Za to 56-minutowy, z nowej p\u0142yty tria <strong>The Necks<\/strong>, kt\u00f3re wprawdzie defilady raczej nie zag\u0142uszy (a szkoda), ale uwielbiam je na tyle, \u017ce wydaj\u0105 mi si\u0119 idealni na \u015bwi\u0119to. P\u0142yta <em>Body <\/em>z tym jednym utworem wysz\u0142a wczoraj. I prosz\u0119 sobie wyobrazi\u0107, \u017ce w tw\u00f3rczo\u015bci Australijczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy od trzech dekad w tym samym sk\u0142adzie robi\u0105 mniej wi\u0119cej to samo &#8211; ale nigdy nie to samo, a to r\u00f3\u017cnica &#8211; ta niepozorna p\u0142yta jest ca\u0142kiem du\u017cym zaskoczeniem.<!--more--><\/p>\n<p>Po pierwsze, rzecz ma wi\u0119cej formy ni\u017c bywa\u0142o na ostatnich albumach. Ten jeden utw\u00f3r to w\u0142a\u015bciwie cztery, o czym ju\u017c sam zesp\u00f3\u0142 ostrzega, cz\u0119\u015bci, wyra\u017anie odr\u00f3\u017cnialne, co burzy troch\u0119 sta\u0142e podej\u015bcie do muzyki The Necks, kt\u00f3ra zmienia si\u0119 niepostrze\u017cenie, za to ca\u0142y czas. Kojarzy\u0107 to mo\u017cna r\u00f3\u017cnie: z ewolucj\u0105, albo na\u015bwietlaniem filmu na d\u0142ugim czasie, kt\u00f3re na koniec da nam obrazek zupe\u0142nie niepodobny do tego, kt\u00f3ry uchwyciliby\u015bmy w pierwszych sekundach. Tym razem mamy trzy wyra\u017ane szarpni\u0119cia po drodze i jeszcze gar\u015b\u0107 s\u0142\u00f3w, kt\u00f3rymi cz\u0142onkowie The Necks (tu bez zmian: Chris Abrahams, Tony Buck i Lloyd Swanton) postanowili opisa\u0107 swoj\u0105 muzyk\u0119: <em>Episodic, Driving, Dynamic, Layered, Celebratory, Soaring, Rocking out, Buoyant, Sustained, Perfectly paced<\/em>. Pisanie o p\u0142ytach The Necks zawsze wydawa\u0142o mi si\u0119 zaj\u0119ciem skazanym na bana\u0142, ale rzucanie takich dziesi\u0119ciu termin\u00f3w te\u017c wydaje mi si\u0119 banalne.<\/p>\n<p>Te ci\u0119cia s\u0105 zauwa\u017calne, bo sygnalizuj\u0105 je wyra\u017ane zmiany barw: w epizodzie drugim wchodz\u0105 organy, a w trzecim &#8211; i tu si\u0119 zaczyna prawdziwa heca, to jest to &#8222;po drugie&#8221; &#8211; gitara elektryczna. I epizod trzeci jest pierwszym fragmentem muzyki The Necks od lat, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142bym na serio i bez problemu pomyli\u0107 z muzyk\u0105 jakiego\u015b innego zespo\u0142u. Ba, z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 wielu, bo taka motoryczna rytmika w po\u0142\u0105czeniu z mocnym brzmieniem gitary (gra na niej Buck, wi\u0119c potrzebne by\u0142y studyjne nak\u0142adki &#8211; to ju\u017c trzecie zaskoczenie) pojawia si\u0119 u zespo\u0142\u00f3w wielu, od gwiazd sceny psychodelicznej i krautrockowc\u00f3w, po gitarowego minimalist\u0119 Rhysa Chathama. To, co si\u0119 wydarza pod koniec 25. minuty nagrania i co u wi\u0119kszo\u015bci wykonawc\u00f3w nie wzbudzi\u0142oby wielkiego zdziwienia, u The Necks nale\u017ca\u0142oby nazwa\u0107 szokiem. Tym bardziej, \u017ce na ponad 10 minut zawiesza ewolucj\u0119 i wprowadza ca\u0142kowit\u0105 stagnacj\u0119. Fajn\u0105, owszem, ale stawiaj\u0105c\u0105 na g\u0142owie dotychczasowy proces. Bo gitara, owszem, pojawia\u0142a si\u0119 ju\u017c na p\u0142ytach tria niejednokrotnie, ale chyba nigdy w takiej formie. <\/p>\n<p>Pytanie: po co to wszystko? W wypadku innego zespo\u0142u bym si\u0119 cieszy\u0142, ale tutaj? Tyle lat konsekwencji? To co\u015b jakby kto\u015b po wieloletnich \u015blubach milczenia nagle przem\u00f3wi\u0142. Ja bym si\u0119 w takiej chwili zastanawia\u0142, o czym tu gada\u0107, bo od tej strony nie mieli\u015bmy szansy si\u0119 pozna\u0107. <\/p>\n<p>Dla kontrastu cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza <em>Body<\/em> to niemal ten sam motyw fortepianowy, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 w pierwszej cz\u0119\u015bci warszawskiego koncertu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego. Szcz\u0119\u015bliwi posiadacze nagra\u0144 z radiowej anteny mog\u0105 sobie te fragmenty por\u00f3wna\u0107. Przynajmniej na pocz\u0105tku jeste\u015bmy wi\u0119c u siebie w domu.<\/p>\n<p>Owszem, jest w tym wszystkim, co wy\u017cej napisa\u0142em, odrobina \u017cartu. Sam z siebie si\u0119 \u015bmiej\u0119, przyk\u0142adaj\u0105c nagle do The Necks miar\u0119, jak\u0105 inni mierz\u0105 ulubione grupy rockowe, kt\u00f3re mia\u0142yby dostarcza\u0107 za ka\u017cdym razem odcinek tego samego. Zosta\u0144my wi\u0119c przy tym, \u017ce nie jest to ich najlepsza p\u0142yta, ale zaraz, zaraz&#8230; dla odmiany b\u0119dzie w stanie zag\u0142uszy\u0107 defilad\u0119!  <\/p>\n<p><strong>THE NECKS <em>Body<\/em><\/strong>, ReR\/Northern Spy 2018, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=937190826\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/thenecksau.bandcamp.com\/album\/body\">Body by The Necks<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u015awi\u0119to pa\u0144stwowe, wi\u0119c tylko jeden utw\u00f3r. Za to 56-minutowy, z nowej p\u0142yty tria The Necks, kt\u00f3re wprawdzie defilady raczej nie zag\u0142uszy (a szkoda), ale uwielbiam je na tyle, \u017ce wydaj\u0105 mi si\u0119 idealni na \u015bwi\u0119to. P\u0142yta Body z tym jednym utworem wysz\u0142a wczoraj. I prosz\u0119 sobie wyobrazi\u0107, \u017ce w tw\u00f3rczo\u015bci Australijczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy od trzech dekad [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":18915,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,312,120,7,3219],"tags":[1543],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18914"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18914"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18914\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18918,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18914\/revisions\/18918"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/18915"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18914"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18914"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18914"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}