{"id":19126,"date":"2018-08-31T09:55:02","date_gmt":"2018-08-31T07:55:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19126"},"modified":"2018-08-31T19:36:15","modified_gmt":"2018-08-31T17:36:15","slug":"uwaga-l-u-d-z-i-e","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/08\/31\/uwaga-l-u-d-z-i-e\/","title":{"rendered":"Uwaga, id\u0105 L-U-D-Z-I-E"},"content":{"rendered":"

Dok\u0142adnie dwa tygodnie temu w Berlinie odby\u0142 si\u0119 P-E-O-P-L-E Festival – specyficzna impreza, podczas kt\u00f3rej potencjalne gwiazdy na r\u00f3wni z cz\u0142onkami orkiestr wyst\u0119powa\u0142y bez ga\u017cy dla publiczno\u015bci, kt\u00f3rej bilet\u00f3w nie dofinansowa\u0142 \u017caden sponsor. Festiwal powoli buduje swoj\u0105 legend\u0119 w oparciu o \u015brodowisko wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych ze sob\u0105 artyst\u00f3w, kt\u00f3re ro\u015bnie z roku na rok (od 2016 r., kiedy zacz\u0119\u0142o si\u0119 zbiera\u0107) i w kt\u00f3rego centrum znajduj\u0105 si\u0119 m.in. Justin Vernon <\/strong>i Aaron Dessner<\/strong> – obok naprawd\u0119 wielu os\u00f3b, list\u0119 nazwisk znajdziecie pod tym adresem<\/a>. Efekty spotkania – podczas kt\u00f3rego odby\u0142o si\u0119 wiele premier r\u00f3\u017cnych wsp\u00f3lnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, w tym Big Red Machine<\/strong> – poznali tylko ci, kt\u00f3rzy uczestniczyli na \u017cywo w wydarzeniu, decyduj\u0105c si\u0119 na czas jego trwania od\u0142o\u017cy\u0107 na bok smartfony i od\u0142\u0105czy\u0107 od sieci (ale fragmenty – jak wida\u0107 poni\u017cej – przeciek\u0142y). Ca\u0142o\u015b\u0107 nie by\u0142a transmitowana, cho\u0107 odbywa\u0142a si\u0119 w dawnych studiach radiowych, budynkach berli\u0144skiego Funkhausu, niewykluczone wi\u0119c, \u017ce dostaniemy jakie\u015b nagrania. Ale p\u0142yta duetu Dessner\/Vernon, czyli Big Red Machine, ju\u017c jest. I brzmi lepiej, ni\u017c mo\u017cna sobie by\u0142o wyobrazi\u0107.<\/p>\n

Sam nie oczekiwa\u0142em du\u017co, chocia\u017c jeszcze przed premier\u0105 uda\u0142o mi si\u0119 odnale\u017a\u0107 fragmenty albumu na stronie kolektywu<\/a> P-E-O-P-L-E i \u017ale to nie brzmia\u0142o. W jednym utworze – Gratitude <\/em>– pojawia\u0142o si\u0119 nawet bojowe zawo\u0142anie: Well we better not fuck this up!<\/em>, kt\u00f3re mo\u017cna uzna\u0107 za rodzaj strachliwego dopingowania samych siebie. Vernon ma obsesj\u0119 gonienia za nowym brzmieniem za wszelk\u0105 cen\u0119 i 22, a Million<\/em> by\u0142o tyle\u017c nowatorskie, co zwyczajnie s\u0142abe. Z kolei Dessner sw\u00f3j potencja\u0142 autorski nie\u017ale wykorzystuje w The National, kt\u00f3ry to zesp\u00f3\u0142 od dawna powinien ju\u017c by\u0142 wyczerpa\u0107 swoj\u0105 formu\u0142\u0119, a ci\u0105gle brzmi nie\u017ale.<\/p>\n