{"id":19410,"date":"2018-09-27T09:12:01","date_gmt":"2018-09-27T07:12:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19410"},"modified":"2018-09-27T09:22:54","modified_gmt":"2018-09-27T07:22:54","slug":"czarna-polska-jesien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/09\/27\/czarna-polska-jesien\/","title":{"rendered":"Czarna polska jesie\u0144"},"content":{"rendered":"

Nie, to nie b\u0119dzie kolejna recenzja Kleru<\/em>. Cho\u0107 film znakomity, mocny, cho\u0107 niejednostronny, z kapitaln\u0105 rol\u0105 Jacka Braciaka i oszcz\u0119dnie dozowan\u0105, ale zaskakuj\u0105c\u0105 muzyk\u0105 Miko\u0142aja Trzaski. Swoj\u0105 drog\u0105 w mieszkaniu granego przez Braciaka ks. Lisowskiego zobaczymy pewne elementy wystroju, kt\u00f3re pozwalaj\u0105 go uzna\u0107 – cho\u0107 posta\u0107 fikcyjna – za potencjalnego czytelnika prasy audiofilskiej, muzycznej, fanpage’a „S\u0105 na \u015bwiecie p\u0142yty, o kt\u00f3rych nie \u015bni\u0142o si\u0119 m\u0142odym klerykom”, Polifonii, a mo\u017ce nawet Trzech Sz\u00f3stek. Szczeg\u00f3\u0142y tropcie na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119. A ja musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce uda\u0142o mi si\u0119 siebie samego rozbawi\u0107 – nie filmem (kt\u00f3ry, wbrew trailerowi, komedi\u0105 nie jest). Dok\u0142adniej – precyzyjniej rzecz ujmuj\u0105c – Chaci\u0144ski sprzed 14 lat rozbawi\u0142 tego dzisiejszego, ale rzecz ma w sobie co\u015b takiego, \u017ce warto si\u0119 tym podzieli\u0107. <\/p>\n

Ale po kolei: ukaza\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie reedycja (po latach) p\u0142yty Echo <\/em>Paula Wirkusa<\/strong>, wi\u0119c (jak mam w zwyczaju) zajrza\u0142em do swojego prywatnego archiwum, gdzie trafi\u0142em m.in. na dokument z tracklist\u0105 audycji Nokturn z listopada 2004, jednej z pierwszych, jakie prowadzi\u0142em w radiowej Dw\u00f3jce, a ju\u017c na pewno jednej z pierwszych solo, co (wiecie, to jednak do\u015b\u0107 wyj\u0105tkowa antena) budzi respekt, spi\u0119cie, wywo\u0142uje sucho\u015b\u0107 w gardle itd. – wst\u0119p do programu trzeba sobie napisa\u0107, \u017ceby nie by\u0142o jakiego\u015b kompromituj\u0105cego fakapu w pierwszej minucie. I tak oczom moim ukazuje si\u0119 \u00f3w wst\u0119p:<\/p>\n

W kolejnym wydaniu Nokturnu wita pa\u0144stwa Bartek Chaci\u0144ski [czasem lepiej sobie napisa\u0107 w\u0142asne nazwisko, bo w chwilach stresu \u0142atwo si\u0119 pomyli\u0107 – przyp. aut.]. Tym razem wyj\u0105tkowo nie w towarzystwie Jacka Hawryluka, ale jak zwykle z porcj\u0105 muzyki pogranicza \u2013 tym razem b\u0119dzie elektronicznie, jesiennie i po polsku, cho\u0107 s\u0142ucha\u0107 b\u0119dziemy polskiego muzyka na sta\u0142e mieszkaj\u0105cego w Niemczech, a do nas wracaj\u0105cego tylko na koncerty. Ju\u017c niebawem po raz kolejny zreszt\u0105 odwiedzi nasz kraj. Mowa o Paulu Wirkusie. To artysta z jednej strony bardzo ceniony w Polsce, z drugiej jednak \u2013 przynale\u017c\u0105cy wyra\u017anie do ca\u0142ej fali tw\u00f3rc\u00f3w elektronicznych, kt\u00f3rzy pr\u00f3buj\u0105 po\u0142\u0105czy\u0107 dwa \u015bwiaty \u2013 \u015bwiat d\u017awi\u0119kowy muzyki ambient, a do tego minimal music, z tym, co nazwa\u0107 mo\u017cna najog\u00f3lniej sztuk\u0105 ha\u0142asu, nurtem noise. To wydawa\u0142oby si\u0119 dwa bieguny, ale jednak udaje si\u0119 je po\u0142\u0105czy\u0107 i w tw\u00f3rczo\u015bci Wirkusa wsp\u00f3\u0142istniej\u0105 na dw\u00f3ch planach. Wirkus, dawniej perkusista, odkry\u0142 w sobie do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano talent kompozytora muzyki elektronicznej, zadebiutowa\u0142 solo pod koniec lat 90., a w roku 2000 wyda\u0142 bardzo ciekaw\u0105 i dobrze przyj\u0119t\u0105 p\u0142yt\u0119 „Mimikry”. Z niej na pocz\u0105tek jedno nagranie dobrze ilustruj\u0105ce jego styl \u2013 „For M”.<\/em><\/p>\n

Tyle lolkontentu sprzed lat. Dalej nast\u0119powa\u0142a lista utwor\u00f3w – pe\u0142na godzina z Wirkusem, niestety, nieuwzgl\u0119dniaj\u0105ca debiutanckiej solowej kasety Echo<\/em> z 1999 r., kt\u00f3rej wtedy chyba nawet nie mia\u0142em. To b\u0142\u0105d, bo materia\u0142, wznowiony dzi\u015b przez Gusstaffa na wyci\u0119tej w serii Don’t Sit On My Vinyl! p\u0142ycie, sprawdza si\u0119 nie\u017ale. I ma du\u017co cech robi\u0105cych z niego idealn\u0105 p\u0142yt\u0119 testow\u0105 dla takich samor\u00f3bkowych technik wydawniczych. <\/p>\n

Przede wszystkim, Wirkus jest tu bardziej minimalist\u0105 (odwo\u0142uj\u0105c si\u0119 do tych siermi\u0119\u017cnych podzia\u0142\u00f3w muzycznych, kt\u00f3re proponowa\u0142em 14 lat temu – utw\u00f3r Nelkenrauch<\/em> jest wr\u0119cz demonstracyjnie okrojony z naddatk\u00f3w). A poza tym tworzy muzyk\u0119 mocno anga\u017cuj\u0105c\u0105 brzmieniow\u0105 – zbudowana na trzaskach, glitchach, stukotach, kr\u00f3tkich samplach i prostych pog\u0142osach p\u0142yta robi czasem wra\u017cenie, jak gdyby to skrobanie czy perkusyjne d\u017awi\u0119ki rodzi\u0142y si\u0119 wr\u0119cz bezpo\u015brednio w kolumnach g\u0142o\u015bnikowych. A to z kolei bardzo mocno eksponuje prac\u0119 nad no\u015bnikiem winylowym – bo to jedyne stricte mechaniczne \u017ar\u00f3d\u0142o d\u017awi\u0119ku, jakie mo\u017cna mie\u0107. Ciekaw jestem sk\u0105din\u0105d innych p\u0142yt wyci\u0119tych w ten spos\u00f3b. Oczywi\u015bcie wiele pozostawia do \u017cyczenia uboga szata graficzna – p\u0142yt\u0119 dostajemy w porz\u0105dnej kopercie i obwolucie, ale bez nadruk\u00f3w, z naklejkami zawieraj\u0105cymi minimum koniecznych informacji (trudno narzeka\u0107 – to w ko\u0144cu limitowane do 66 kopii wydawnictwo). Tyle \u017ce przy tym jako\u015b\u0107 wyci\u0119cia zostawia w tyle wi\u0119kszo\u015b\u0107 t\u0142oczonych wydawnictw, kt\u00f3re dzi\u015b wychodz\u0105. Warto pos\u0142ucha\u0107 kt\u00f3rej\u015b z pozycji z Don’t Sit On My Vinyl! – cho\u0107by dla wyrobienia sobie opinii o r\u00f3\u017cnicach. A Wirkus ze swoim \u00f3wczesnym podej\u015bciem do d\u017awi\u0119ku wydaje mi si\u0119 odpowiedni.<\/p>\n

PAUL WIRKUS Echo<\/em><\/strong>, Gusstaff\/Don’t Sit On My Vinyl! 1999\/2018, 7\/10<\/strong><\/p>\n