{"id":19599,"date":"2018-10-18T09:32:09","date_gmt":"2018-10-18T07:32:09","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19599"},"modified":"2018-10-19T02:00:00","modified_gmt":"2018-10-19T00:00:00","slug":"plyty-ktore-ludzie-kupuja-behemoth","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/10\/18\/plyty-ktore-ludzie-kupuja-behemoth\/","title":{"rendered":"P\u0142yty, kt\u00f3re ludzie kupuj\u0105: Behemoth"},"content":{"rendered":"

Jedno trzeba odda\u0107 Nergalowi – w promocji nie ma lepszych. Timing I Loved You at Your Darkest<\/em> by\u0142 idealny: w dniu 40-lecia pontyfikatu papie\u017ca Polaka pobi\u0142a nasz narodowy rekord w Billboardzie (19. miejsce). Rywalizuj\u0105c jeszcze o uwag\u0119 \u015bwiata z odnosz\u0105cym pierwsze zagraniczne sukcesy Klerem<\/em>. O ile jednak Smarzowski misternie skonstruowa\u0142 sw\u00f3j antyklerykalny dramat obyczajowy, zostaj\u0105c blisko \u017cycia i ziemi, Behemoth <\/strong>uni\u00f3s\u0142 si\u0119 po raz kolejny w metafizyk\u0119 za sze\u015b\u0107 sze\u015b\u0107dziesi\u0105t, \u015bpiewaj\u0105c o religii i szatanie. Mo\u017ce to bardziej globalne, ale te\u017c – trudno w tych warunkach nie zauwa\u017cy\u0107 – p\u0142ytsze i nawet mnie, okazjonalnego s\u0142uchacza metalu, zaczyna nu\u017cy\u0107.<\/p>\n

Behemoth wygra\u0142 te\u017c timing w warunkach bardziej og\u00f3lnych – przysz\u0142y czasy mody na czer\u0144 i metal. Do\u015b\u0107 bezkrytycznej, bo serwowanej przez ludzi, kt\u00f3rzy histori\u0119 black metalu poznali z kr\u00f3tkich przewodnik\u00f3w w serwisach typu Pitchfork, a nie uparcie maszerowali ca\u0142e lata w ci\u0119\u017ckich butach i niewygodnych katanach przez Venom, przez Slayera i przez Death. I opartej na chwilowo rozpraszaj\u0105cej kicz czerni (pisa\u0142em o tym w maju<\/a> przy okazji ostatniego albumu The Body). Dzi\u015b kapela Nergala, serwuj\u0105ca pe\u0142en zestaw gest\u00f3w tego diabelskiego, czarnego jak smo\u0142a gatunku, jest na czele \u015bwiatowego peletonu. \u015awietnie o tyle, \u017ce – dodajmy od razu – od ich b\u0119bn\u00f3w mo\u017cna stroi\u0107 fortepiany, a od ich sekcji rytmicznej kalibrowa\u0107 metronomy. Wszystko tu gra idealnie, produkcyjnie siedzi, w planach si\u0119 zgadza. Tylko zawiewa schematem od zakrystii i – to pewnie przyznaj\u0105 nawet zadeklarowani fani – nie jest to metal, kt\u00f3ry kogokolwiek zaszokuje w XXI wieku. To jest co\u015b, co szokowa\u0142o w latach 80. Momentami dziwnie blisko mastodont\u00f3w w rodzaju Metalliki (Bartzabel<\/em>, Sabbath Mater<\/em>), kt\u00f3ra z punktu widzenia pokoleniowo\u015bci jest dzi\u015b bli\u017cej rocka \u015brodka. S\u0105 chwyty postrockowe (cho\u0107by w pierwszych minutach p\u0142yty, a tak\u017ce cho\u0107by w Havohej Pantocrator<\/em>). Jest w tym, rzek\u0142bym, pewna lekko\u015b\u0107. Co ma swoje dobre i z\u0142e strony.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie Nergal robi Uaaa, buaaa, aarrrgh<\/em>. Jest to ju\u017c pewien schemat, rzadko wprawdzie wykpiwany, no ale schemat. Poza tym im profesjonalniej brzmi Uaaa buaaa, aarrrgh<\/em>, tym gorzej dla \u015bpiewaj\u0105cego, to zreszt\u0105 paradoks dotycz\u0105cy ca\u0142ej metalowej produkcji – im wi\u0119cej polerki, tym bardziej kiczyk jednak przeziera przez szczelnie zas\u0142oni\u0119te okienko, a dobrze wyprodukowane, odpowiednio dopracowane Uuaa buaa<\/em> zaczyna mie\u0107 charakter bel canta. Osobi\u015bcie trudno mi si\u0119 nie otrz\u0105sn\u0105\u0107 z lektury \u015bwietnego komiksu Krzysztofa Owedyka B\u0119dziesz si\u0119 sma\u017cy\u0107 w piekle<\/em>, kt\u00f3ry ka\u017ce ju\u017c zawsze patrze\u0107 na scen\u0119 z podejrzliwo\u015bci\u0105: mo\u017ce im wi\u0119cej chromu na froncie, tym wi\u0119cej pa\u017adzierza na zapleczu?<\/p>\n

Poza tym ze s\u0142uchaniem akurat tej p\u0142yty, pe\u0142nej \u0142aci\u0144skich zwrot\u00f3w i wywracaj\u0105cej opowie\u015b\u0107 biblijn\u0105 na lew\u0105 stron\u0119 jest w dzisiejszych czasach troch\u0119 tak jak z czytaniem powie\u015bci gotyckiej w czasach Stephena Kinga i jego wsp\u00f3\u0142czesnego horroru, z samochodami, szale\u0144stwem samotno\u015bci i zabijaniem prezydent\u00f3w. Bo krytyka organizacji ko\u015bcielnej, kt\u00f3r\u0105 w kinach zafundowa\u0142 nam Smarzowski – wsp\u00f3\u0142czesna, obyczajowa, dramaturgicznie spinaj\u0105ca si\u0119 w ca\u0142o\u015b\u0107 i bole\u015bnie prawdziwa – troch\u0119 jednak utrudnia mitologiczne zmagania si\u0119 z Ko\u015bcio\u0142em grupy ch\u0142opak\u00f3w w katanach i z wymalowanymi twarzami, kt\u00f3rzy od dzieci\u0144stwa nie zmienili listy lektur i w pewnym sensie wykonuj\u0105c numery typu Ecclesia Diabolica Catholica<\/em> zostaj\u0105 w tym ko\u015bcielnym ogr\u00f3dku.<\/p>\n

Trudne czasy przysz\u0142y dla metalowc\u00f3w, nawet tych bardziej brutalnych, \u015bpiewaj\u0105cych o szatanie, a nie o tolkienowskiej fantasy<\/em>. Zacz\u0119liby \u015bpiewa\u0107 o koszeniu trawnika, dramatach ma\u0142\u017ce\u0144skich, systemie edukacji itd. – by\u0142oby jeszcze trudniej i pewnie ju\u017c poza konwencj\u0105, ale przynajmniej inaczej. Mi\u0119dzynarod\u00f3wka satanistyczna w czasach Trumpa brzmi tymczasem mniej wi\u0119cej tak jak zagro\u017cenie zombie w czasie wojny – \u0142atwiej z tego zrobi\u0107 komedi\u0119 ni\u017c horror. Leci sobie wi\u0119c ta bestsellerowa i na pewno warta wielu ciep\u0142ych s\u0142\u00f3w p\u0142yta, efekt ci\u0119\u017ckiej pracy w studiu i dow\u00f3d perfekcyjnie wykonanej roboty (znakomita ko\u0144c\u00f3wka p\u0142yty, \u015bwietna kropka nad „i” w zwartym Coagvla<\/em>), a mnie w g\u0142owie uparcie d\u017awi\u0119czy refren Tymona Tyma\u0144skiego: Szatan, szatan, szatan, szatan, o yeah, o yeah<\/em>.
\n
\nBEHEMOTH I Loved You At Your Darkest<\/em><\/strong>, Mystic 2018, 6\/10<\/strong><\/p>\n