{"id":19674,"date":"2018-11-20T08:45:07","date_gmt":"2018-11-20T07:45:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19674"},"modified":"2018-11-20T10:26:11","modified_gmt":"2018-11-20T09:26:11","slug":"the-best-of-polish-jazz-poza-seria","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/11\/20\/the-best-of-polish-jazz-poza-seria\/","title":{"rendered":"The best of Polish Jazz poza seri\u0105"},"content":{"rendered":"<p>M\u00f3j dentysta zmieni\u0142 radio na rockowe. Dzie\u0144 przywita\u0142 mnie wi\u0119c wierceniem na podk\u0142adzie <em>Stop Loving You<\/em> Toto i wykonywaniem wype\u0142nie\u0144 do rytmu <em>Another Brick in the Wall<\/em>. Cz\u0142owiek nie u\u015bwiadamia sobie, ile lat ma jego uz\u0119bienie, dop\u00f3ki nie pos\u0142ucha przez godzin\u0119 na fotelu Kansas, Pink Floyd, Toto, Perfectu i nie rozpozna wszystkiego po jednej nutce. Dentysta m\u00f3wi\u0142 (a s\u0105 to chwile, kiedy trudno polemizowa\u0107), \u017ce potrzebowa\u0142 zmiany, \u017ce pr\u00f3bowa\u0142 muzyki powa\u017cnej jako uspokajacza, ale si\u0119 nie sprawdzi\u0142a, a na klasyczny rock pacjenci dobrze reaguj\u0105, nawet ci starsi. Chcia\u0142em powiedzie\u0107, \u017ce szczeg\u00f3lnie starsi, ale blaszka zamontowana przy odbudowie \u015bcianki z\u0119ba nie pozwala\u0142a, zacz\u0105\u0142em wi\u0119c swobodnie fantazjowa\u0107 na temat tego, co bym chcia\u0142 us\u0142ysze\u0107 na fotelu. Musia\u0142aby to by\u0107 muzyka odpowiednio zajmuj\u0105ca &#8211; \u017ceby nie koncentrowa\u0107 si\u0119 na samej akcji. Jazz by\u0142by w sam raz. Nieprzesadnie awangardowy i nieprzesadnie mocny &#8211; bo przy Gustafssonie czy Br\u00f6tzmannie nie pozwoli\u0142bym dzia\u0142a\u0107 denty\u015bcie w obawie o jego reakcj\u0119 &#8211; no i nie smooth jazz, bo b\u00f3l w dw\u00f3ch postaciach si\u0119 pewnie raczej mno\u017cy ni\u017c sumuje. I wtedy przypomnia\u0142em sobie, \u017ce zapomnia\u0142em jaki\u015b czas temu o wa\u017cnej p\u0142ycie. A w sumie to nawet o dw\u00f3ch.<!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1166751549\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/emilmiszk.bandcamp.com\/album\/dont-hesitate\">Don&#39;t Hesitate! by Emil Miszk &amp; The Sonic Syndicate<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>EMIL MISZK AND THE SONIC SYNDICATE <em>Don&#8217;t Hesitate<\/em><\/strong>, Alpaka 2018, <strong>7-8\/10<\/strong><br \/>\nRecenzja nowej p\u0142yty tr\u00f3jmiejskiego tr\u0119bacza Emila Miszka by\u0142a w\u0142a\u015bciwie napisana ju\u017c od marca &#8211; w kt\u00f3rej\u015b wersji notatek, kt\u00f3rych prowadz\u0119 kilka. Fuzja kilku \u015bwietnych sk\u0142ad\u00f3w skupionych g\u0142\u00f3wnie wok\u00f3\u0142 sceny tr\u00f3jmiejskiej. Ale nie tylko &#8211; Kuba Wi\u0119cek (alt) w sekcji d\u0119tej towarzyszy liderowi, a tak\u017ce Piotrowi Ch\u0119ckiemu (tenor) i Paw\u0142owi Niewiadomskiemu (puzon). Akademia Muzyczna w Gda\u0144sku trzyma wi\u0119c sztam\u0119 z Rytmisk Musikkonservatorium w Kopenhadze i jeszcze Wroc\u0142awiem (Niewiadomski). I przekonuj\u0105 &#8211; konkretnie robi to \u015bwietnie graj\u0105cy w dru\u017cynie Pawe\u0142 Niewiadomski &#8211; \u017ce sekcje d\u0119te bez puzonu s\u0105 niepe\u0142ne jak uz\u0119bienie kogo\u015b, kto d\u0142ugo do dentysty nie chadza. <\/p>\n<p>Nie zmienia tego reszta muzyk\u00f3w oktetu: pianista Szymon Burnos, gitarzysta Micha\u0142 Zienkowski, kontrabasista Konrad \u017bo\u0142nierek i perkusista S\u0142awek Koryzno. Najwi\u0119ksza grupa, a\u017c czterech muzyk\u00f3w, pochodzi z formacji Algorhythm. Wielu z nich wsp\u00f3\u0142pracuje z Kamilem Piotrowiczem (patrz wpis sprzed tygodnia) i Tomaszem Chy\u0142\u0105. Miszk b\u0142yszczy jako solista o du\u017cym temperamencie, chocia\u017c zarazem cool i dobrze znaj\u0105cy swinguj\u0105c\u0105 klasyk\u0119 (\u0142adne <em>Returns<\/em>). Ale przede wszystkim jako aran\u017cer i kompozytor, kt\u00f3ry pisze tu na t\u0119 pe\u0142n\u0105 sekcj\u0119 d\u0119t\u0105 pogodne i niebanalne tematy. Od przebojowego, nieco zappowskiego <em>For S.<\/em> po rozbudowane <em>Hate No More<\/em>. Wsz\u0119dzie tam, gdzie pojawiaj\u0105 si\u0119 wielog\u0142osowe tematy tej czteroosobowej sekcji d\u0119tej, trudno si\u0119 nie zachwyci\u0107, bo uderzaj\u0105 dyscyplin\u0105 i niemal bigbandow\u0105 si\u0142\u0105. Ale kolektyw prowadzony jest demokratycznie i Miszk daje wiele okazji do popis\u00f3w gitarzy\u015bcie (Micha\u0142 Zienkowski) i piani\u015bcie (Szymon Burnos), a przede wszystkim sekcji rytmicznej &#8211; z Konradem \u017bo\u0142nierkiem i S\u0142awkiem Koryzno. Ci z luzem swinguj\u0105 i z werw\u0105 wchodz\u0105 w funk, gdy trzeba. Cho\u0107by w <em>Returns<\/em> &#8211; jednym z najlepszych moment\u00f3w na p\u0142ycie, kt\u00f3ry eksponuje prac\u0119 ca\u0142o\u015bciowo rozumianej sekcji, z fortepianem i gitar\u0105. A ta rozrywa konwencj\u0119, kapitalnie ci\u0105gn\u0105c to wszystko w stron\u0119 fusion.    <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/2PXr3nyGqchqHUU2slVU3e\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>TOMASZ CHY\u0141A QUINTET <em>Circlesongs<\/em><\/strong>, Polskie Radio 2018, <strong>7-8\/10 <\/strong><br \/>\nA\u017c trzech muzyk\u00f3w \u0142\u0105czy sk\u0142ad Miszka z kwintetem skrzypka <strong>Tomasza Chy\u0142y <\/strong>, o kt\u00f3rym te\u017c ju\u017c zdarzy\u0142o mi si\u0119 pisa\u0107, cho\u0107 zdawkowo, i kt\u00f3ry doczeka\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie nominacji do Nagrody Miasta Gda\u0144ska dla M\u0142odych Tw\u00f3rc\u00f3w w Dziedzinie Kultury &#8211; <a href=\"http:\/\/trojmiasto.wyborcza.pl\/trojmiasto\/7,35612,24183993,mlodzi-tworcy-kultury-2018.html?fbclid=IwAR1mSqfEXVHCiXC1W2akfxSvYyCr__4FuWbeKTApidEEEsEaP1UrIJVjbRM#s=BoxLoTrImg3\">tu mo\u017cna g\u0142osowa\u0107<\/a>. Dlatego nie mog\u0119 nie om\u00f3wi\u0107 pa\u017adziernikowej premiery tej grupy. <em>Circlesongs<\/em>, ambitny cykl utwor\u00f3w inspirowanych muzyk\u0105 wokaln\u0105, w kt\u00f3rym motywy s\u0105 stopniowo rozwijane i transformowane przez ca\u0142y zesp\u00f3\u0142, to album nieco bardziej impresyjny i znacznie bardziej eksperymentatorski ni\u017c omawiana wy\u017cej p\u0142yta. Tutaj o doktora stomatologii wykonuj\u0105cego skomplikowany zabieg zacz\u0105\u0142bym si\u0119 by\u0107 mo\u017ce lekko niepokoi\u0107. Ale sam bym si\u0119 cieszy\u0142 z odzyskanego dla s\u0142uchania czasu, no i z muzyki ca\u0142kowicie absorbuj\u0105cej uwag\u0119 s\u0142uchacza.<\/p>\n<p>Rzecz jest kontynuacj\u0105 dobrze ocenianego <em>Eternal Entropy<\/em>, cho\u0107 od stylistyki tamtej p\u0142yty odbiega. Konsekwentne jest jedno: rok po roku Chy\u0142a jest w ten spos\u00f3b odpowiedzialny za bodaj najlepszy nowy album jazzowy wydany przez Polskie Radio. O to akurat nietrudno &#8211; katalogowa konkurencja jest w tym roku g\u0142\u00f3wnie archiwalna, a tu mamy przecie\u017c \u017cywy organizm tworz\u0105cy tu i teraz. Jeszcze bardziej entuzjastycznie podszed\u0142 do <em>Circlesongs<\/em> Adam Baruch, pisz\u0105c &#8211; cytuj\u0119 &#8211; <em>this is a fucking great album (excuse my French) and you better believe it! As far as I am concerned, this album is already the winner of the best Polish Jazz album for 2018 and it will take a miracle to change my mind.<\/em> Bardzo szanuj\u0119 t\u0119 opini\u0119, cho\u0107 przy tak mocnej konkurencji do tytu\u0142u mistrza Polski brakuje wi\u0119cej tak mocnych moment\u00f3w jak ko\u0144cowa cz\u0119\u015b\u0107 <em>Circlesongs 1<\/em> (ze wskazaniem na <em>Yoshinori&#8217;s Garden<\/em> i <em>Stanko<\/em>). By\u0107 mo\u017ce brakuje te\u017c zwyczajnie czasu, bo w koncepcji Chy\u0142y s\u0142ycha\u0107 skupienie na danej chwili &#8211; ka\u017cda mo\u017ce przynie\u015b\u0107 drobne ol\u015bnienie. To jest sens wspomnianego wy\u017cej <em>tu i teraz<\/em>. I w tym kontek\u015bcie zespo\u0142owe skupienie kwintetu imponuje &#8211; cho\u0107 t\u0119skno za tematami Miszka, kt\u00f3re s\u0142ycha\u0107 w g\u0142owie d\u0142ugo po wybrzmieniu ca\u0142o\u015bci. Kiedy si\u0119 zsumuje dokonania tr\u00f3jki muzyk\u00f3w w obu sk\u0142adach &#8211; tak\u017ce elastyczno\u015bci\u0105. Chcia\u0142oby si\u0119 zar\u00f3wno Miszka, jak i Chy\u0142\u0119 us\u0142ysze\u0107 nie tylko w gabinecie, gdzie da si\u0119 co najwy\u017cej westchn\u0105\u0107 <em>ooohee ahooo aee ohhhoohhe!<\/em> (co jest stomatologicznym odpowiednikiem <em>Dobrze graj\u0105, panie doktorze!<\/em>), ale i dalej &#8211; w serii Polish Jazz. A ju\u017c w trio z albumem Kamila Piotrowicza byliby w tym roku w stanie zaj\u0105\u0107 ca\u0142e podium w \u015bredniej wielko\u015bci kraju europejskim o sporej tradycji jazzowej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>M\u00f3j dentysta zmieni\u0142 radio na rockowe. Dzie\u0144 przywita\u0142 mnie wi\u0119c wierceniem na podk\u0142adzie Stop Loving You Toto i wykonywaniem wype\u0142nie\u0144 do rytmu Another Brick in the Wall. Cz\u0142owiek nie u\u015bwiadamia sobie, ile lat ma jego uz\u0119bienie, dop\u00f3ki nie pos\u0142ucha przez godzin\u0119 na fotelu Kansas, Pink Floyd, Toto, Perfectu i nie rozpozna wszystkiego po jednej nutce. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":19982,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,107,558,7,3219,1139,557],"tags":[3768,3769],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19674"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=19674"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19674\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":19990,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19674\/revisions\/19990"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/19982"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=19674"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=19674"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=19674"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}