{"id":19699,"date":"2018-10-26T09:00:03","date_gmt":"2018-10-26T07:00:03","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19699"},"modified":"2018-10-26T21:39:40","modified_gmt":"2018-10-26T19:39:40","slug":"recenzja-dwubiegunowa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/10\/26\/recenzja-dwubiegunowa\/","title":{"rendered":"Recenzja dwubiegunowa"},"content":{"rendered":"

Z\u0142ota polska jesie\u0144 p\u0142ytowa wyhamowuje w\u0142a\u015bnie do\u015b\u0107 delikatnie i powoli, bior\u0105c pod uwag\u0119 to, co si\u0119 dzieje na p\u0142ycie Evorevo<\/strong>. Czyli nie ca\u0142kiem wyhamowuje. Ten superduet producencki Magiery i Igora Boxxa ju\u017c ca\u0142kiem si\u0119 zmieni\u0142 w supetrio, z udzia\u0142em – we wszystkich utworach – Macieja Kurowickiego z grupy Hurt. Temat ciekawy, bo obaj wymienieni poprzednio panowie – jeden zas\u0142u\u017cony dla polskiego hip-hopu, drugi dla sceny klubowej – mieli przed laty kr\u00f3tki romans z Hurtem. Wszystkich \u0142\u0105czy Wroc\u0142aw, a w Evorevo – tak\u017ce do\u015b\u0107 ju\u017c sp\u00f3jna i przejrzysta estetyka piosenki na elektronicznych beatach. Nie jest to mo\u017ce p\u0142yta, kt\u00f3ra mog\u0142aby wygra\u0107 polsk\u0105 jesie\u0144, ale mo\u017ce zgarn\u0105\u0107 reszt\u0119 puli pozosta\u0142ej po bestsellerach w rodzaju Nosowskiej czy Podsiad\u0142y.<\/p>\n

Na pewno jest to p\u0142yta bardziej przebojowa, id\u0105ca mocniej do przodu i w kierunku listy OLiS ni\u017c opisywany przeze mnie swego czasu w „Polityce”<\/a> album Underpop<\/em>. I nie ma tu takich nier\u00f3wno\u015bci, niesp\u00f3jno\u015bci, jakie przeszkadza\u0142y na tamtej. A przy tym s\u0105 przebojowe piosenki – poza wyciszon\u0105 (jakby konwencj\u0119 Barry’ego Adamsona skrzy\u017cowa\u0107 z Rezerwatem) Dwubiegunow\u0105<\/em> – przede wszystkim Nie umiem ta\u0144czy\u0107<\/em>, w kt\u00f3rym mamy i \u0142adny kawa\u0142ek sampla, i niez\u0142y syntezatorowy aran\u017c, a przede wszystkim najlepszy na p\u0142ycie refren. Nie towarzyszy mu tylko wybitny tekst. Z jednej strony Hurt i sam Kurowicki to specyficzna, wyrazista konwencja. Z drugiej, nie jest to – o czym po raz kolejny si\u0119 przekonuj\u0119 – moja ulubiona konwencja. Tematyka wsp\u00f3\u0142czesna, kr\u0105g skojarze\u0144, z tymi wszystkim fikcyjnymi faktami, k\u0142amstwem, b\u0142\u0119dem, oddawaniem prywatno\u015bci – atrakcyjny i aktualny. Ale przeno\u015bnie troch\u0119 jak z konkursu poetyckiego, co w piosence mnie nie kr\u0119ci. Po stronie „za” wpisa\u0142em tylko a mi si\u0119 \u015bni\u0142y zepsute z\u0119by \/ jak stan wojenny<\/em> w Luftwaffe<\/em>. Mam wi\u0119c wyrazy poparcia dla Boxxa i Magiery z pewnym niezrozumieniem dla pozycji lirycznych. Znamy si\u0119 jak \u017celazko z dusz\u0105 \/ Jak wiatr z palon\u0105 kaw\u0105<\/em> – to bardzo konsekwentna linia por\u00f3wna\u0144, troch\u0119 jak z tekstu Za\u0142oga G<\/em>.<\/p>\n

Wiem, \u017ce troch\u0119 ostatnio przecz\u0119 sam sobie, najpierw \u017c\u0105daj\u0105c od kolejnych krajowych wykonawc\u00f3w polskich tekst\u00f3w i chwal\u0105c za przej\u015bcie na polski, a teraz narzekaj\u0105c, \u017ce mo\u017ce fragmenty tego albumu akurat lepiej by zabrzmia\u0142y po angielsku. Ale mam nadziej\u0119, \u017ce jest to taki rodzaj przeczenia samemu sobie, z kt\u00f3rego mo\u017ce wynikn\u0105\u0107 co\u015b po\u017cytecznego – na przyk\u0142ad mimo wszystko pos\u0142uchacie. A mo\u017ce to co\u015b jak u innego poety, troch\u0119 bardziej klasycznego – czyli Walta Whitmana z jego Do I contradict myself?<\/em> W swoim skrajnym subiektywizmie Polifonia ma ju\u017c na tyle du\u017co wpis\u00f3w na r\u00f3\u017cne tematy, \u017ceby wprowadzi\u0107 tu jakie\u015b elementy wewn\u0119trznego pluralizmu. Dialogu autora z samym sob\u0105. A mo\u017ce nawet dwubiegunowo\u015bci.<\/p>\n

EVOREVO Dwubiegunowa<\/em><\/strong>, Manufaktura Legenda 2018, 6-7\/10<\/strong><\/p>\n