{"id":19746,"date":"2018-10-31T16:11:00","date_gmt":"2018-10-31T15:11:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19746"},"modified":"2018-10-31T16:11:00","modified_gmt":"2018-10-31T15:11:00","slug":"jeszcze-jedna-plyta-ktorej-trzeba-posluchac-w-tym-tygodniu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/10\/31\/jeszcze-jedna-plyta-ktorej-trzeba-posluchac-w-tym-tygodniu\/","title":{"rendered":"Jeszcze jedna p\u0142yta, kt\u00f3rej trzeba pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu"},"content":{"rendered":"

Nic nie poradz\u0119 na to, \u017ce tydzie\u0144 taki wyj\u0105tkowy. W ka\u017cdym razie pi\u0105tek 26 pa\u017adziernika rozbi\u0142 m\u00f3j system podsumowa\u0144 tygodnia. P\u0142yty, kt\u00f3rych koniecznie trzeba pos\u0142ucha\u0107, opisywa\u0142em na kilka podej\u015b\u0107: wczoraj<\/a>, przedwczoraj<\/a> i w sobot\u0119<\/a> A i to jeszcze nie wyczerpuje tematu. Bo je\u015bli lubicie nowocze\u015bnie grany jazz z lekkich rejon\u00f3w, albo w og\u00f3le cenicie \u015bwietne techniczne granie na du\u017cym luzie i z m\u0142odzie\u0144cz\u0105 \u015bwie\u017co\u015bci\u0105, to jest kolejna kanoniczna propozycja z pi\u0105tku.<\/p>\n

Makaya McCraven<\/strong> wpisa\u0142 si\u0119 w klimat tygodnia, wydaj\u0105c album… w\u0142a\u015bciwie poczw\u00f3rny. Bo Universal Beings<\/em> sk\u0142ada si\u0119 z czterech cz\u0119\u015bci nagranych z czterema r\u00f3\u017cnymi sk\u0142adami. Zmienia si\u0119 brzmienie zespo\u0142u i repertuar. Ba, prawie wszystko si\u0119 zmienia, z wyj\u0105tkiem autora p\u0142yty, znakomitego perkusisty, urodzonego w Pary\u017cu 35-letniego Amerykanina nagrywaj\u0105cego dla (naaaajlepszej obecnie) oficyny International Anthem. Tutaj wyst\u0119puj\u0105cego w roli lidera i re\u017cysera, bo nagrane wyst\u0119py poddawa\u0142 w studiu dalszej obr\u00f3bce, troch\u0119 jak Frank Zappa, ale bez naruszania kruchej przestrzeni d\u017awi\u0119kowej, za to z usp\u00f3jnieniem czterech fragment\u00f3w – efekt jest fascynuj\u0105cy. <\/p>\n

W cz\u0119\u015bci pierwszej baz\u0105 s\u0105 nagrania z Nowego Jorku z sierpnia 2017, a klimat spiritual jazzu pomaga wykreowa\u0107 harfistka Brandee Younger. Lekki, oparty na zwiewnych groove’ach styl jest ju\u017c jednak w znacznej mierze zas\u0142ug\u0105 gry samego McCravena. Bardzo precyzyjnego, ale te\u017c zaskakuj\u0105co delikatnego (tak\u017ce jak na postur\u0119) b\u0119bniarza. No i nietypowej sekcji poszerzonej momentami o wiolonczel\u0119 Tomeki Reid, kt\u00f3ra pojawi si\u0119 tak\u017ce w drugim zestawie. Tu, w pierwszej cz\u0119\u015bci, mamy od razu formu\u0142\u0119 bardzo doszlifowan\u0105, ale najlepsze, co dostaniemy na Universal Beings<\/em>, kryje si\u0119 w\u0142a\u015bnie w dw\u00f3ch kolejnych setach – chicagowskim (utwory 7-11) i londy\u0144skim (12-16). W pierwszym na froncie s\u0142yszymy Shabak\u0119 Hutchingsa, najbardziej zapracowanego saksofonist\u0119 w bran\u017cy (po Kamasim Washingtonie). Atlantic Black<\/em> jest stosownie do rejon\u00f3w, w kt\u00f3rych operuje Hutchings, utworem najd\u0142u\u017cszym i najbardziej hipnotyzuj\u0105cym. <\/p>\n

Zestaw nagrany w Londynie z Nuby\u0105 Garci\u0105 na saksofonie to dla mnie z kolei kwintesencja idealnego grania na \u017cywo. Strz\u0119pki dialog\u00f3w pomi\u0119dzy utworami \u015bwiadcz\u0105 zreszt\u0105 o tym, \u017ce atmosfera by\u0142a dobra, a praca p\u0142ynnie przechodzi\u0142a w zabaw\u0119, a poza kapitaln\u0105 saksofonistk\u0105, bardzo skupiona na pracy zespo\u0142owej, mamy tu graj\u0105cego na elektrycznym pianinie Ashleya Henry’ego, kolejnego m\u0142odego tw\u00f3rcy zawieszonego mi\u0119dzy jazzem a hip-hopem – zap\u0119tlony groove w Suite Haus<\/em> jest kwintesencj\u0105 takiego sposobu my\u015blenia. Ca\u0142a czw\u00f3rka (na kontrabasie gra w tej cz\u0119\u015bci Daniel Casimir) jest u siebie, czu\u0107 przyjemno\u015b\u0107 ze wsp\u00f3lnego grania, a stworzone w ten spos\u00f3b utwory mo\u017cna by bez wi\u0119kszego problemu zamieni\u0107 w rapowe beaty. Najwa\u017cniejsze jest to, \u017ce niby sekcja jest tu nieco mocniejsza, ale dzi\u0119ki urozmaiconej technicznie grze McCravena mamy ca\u0142y czas totaln\u0105 przejrzysto\u015b\u0107, pe\u0142en a\u017cur i lekko\u015b\u0107. <\/p>\n

Program zamyka cz\u0119\u015b\u0107 nagrywana w Los Angeles. Tu z kolei mamy sekstet, w do\u015b\u0107 nietypowym uk\u0142adzie, bo ze skrzypkiem (Miguel Atwood-Ferguson), graj\u0105cym na alcie saksofonist\u0105 (Josh Johnson) i gitarzyst\u0105. Ten ostatni kradnie show, co specjalnie nie dziwi, je\u015bli we\u017amiemy pod uwag\u0119, \u017ce ma na nazwisko Jeff Parker. Johnson to zreszt\u0105 sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik Parkera, a – jak przysta\u0142o na scen\u0119 kalifornijsk\u0105 – i tu nie wypada oczekiwa\u0107 jakiego\u015b kafara i ci\u0119\u017ckiej pracy sekcji. Je\u015bli macie blisko do Chicago, bra\u0142bym t\u0119 rewelacyjnie brzmi\u0105c\u0105 muzyk\u0119 na podw\u00f3jnym winylu (w Polsce to, razem z przesy\u0142k\u0105, wydatek rz\u0119du 200 z\u0142). Ma sens o tyle, \u017ce brzmieniowo mo\u017cna tym mierzy\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 tonaln\u0105 zestaw\u00f3w g\u0142o\u015bnikowych. Dodatkowo jest to rzecz idealna do s\u0142uchania w wi\u0119kszym gronie, muzyka zapraszaj\u0105ca do podziwiania, niestwarzaj\u0105ca szczeg\u00f3lnych barier, \u0142atwa, czytelna i przyjemna. W ca\u0142o\u015bci – raczej d\u0142ugi zestaw. Ale dobrze ju\u017c wiemy, ze w tym tygodniu wszystkie muzyczne przyjemno\u015bci s\u0105 obarczone du\u017cym nak\u0142adem czasowym.<\/p>\n

MAKAYA McCRAVEN Universal Beings<\/em><\/strong>, International Anthem 2018, 8\/10<\/strong><\/p>\n